Κασσελάκης κατά κυβέρνησης: δίμηνο επίδομα ανεργίας, μηδενική επαφή με την πραγματική οικονομία

Η πρόταση για δίμηνο επίδομα ανεργίας που έθεσε στη δημοσιότητα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης βρήκε απέναντί της τον Στέφανο Κασσελάκη, ο οποίος δεν περιορίστηκε σε μια απλή διαφωνία επί της ουσίας. Τη χαρακτήρισε ένδειξη πλήρους άγνοιας για το πόσο δύσκολη είναι σήμερα η κοινωνική ανέλιξη, μιλώντας ευθέως για «αρτηριοσκληρωτική οικονομία».

Η αιχμή στο Μαξίμου

Ο πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατών δεν σταμάτησε στην κριτική του μέτρου. Πρότεινε αντ’ αυτού την κατάργηση της προκαταβολής φόρου, με το επιχείρημα ότι χωρίς ρευστότητα μια μικρή επιχείρηση δεν έχει καμία πιθανότητα να ανταγωνιστεί μια μεγάλη. Το σκεπτικό του είναι απλό: αν ο στόχος είναι πραγματικά η ανάπτυξη, το πρόβλημα δεν λύνεται με επιδοματικές ρυθμίσεις δύο μηνών αλλά με παρεμβάσεις που δίνουν αναπνοή στην αγορά.

Προσωπικά βιογραφικά στο μικροσκόπιο

Το πιο αιχμηρό κομμάτι της ανάρτησης, ωστόσο, δεν αφορά την οικονομική πολιτική αλλά τα βιογραφικά όσων τη διαμορφώνουν. Ο Κασσελάκης κάνει λόγο για υποκρισία, σημειώνοντας ότι όσοι προτείνουν τέτοιου είδους μέτρα δεν έχουν οι ίδιοι δουλέψει ποτέ στον ιδιωτικό τομέα· αναφέρεται ονομαστικά στη διαδρομή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, από φοιτητή κατευθείαν σε βουλευτή, χωρίς ενδιάμεσο σταθμό στην αγορά εργασίας. Δεν σταματά εκεί: επαναφέρει και την υπόθεση του γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας, υπενθυμίζοντας την παλαιότερη αναφορά σε «κολλημένα ένσημα» και συνδέοντάς τη με τη Blue Skies και τις τριγωνικές συναλλαγές με τη V n’ O. Σημειώνει μάλιστα ότι έχει καταθέσει το θέμα στον οικονομικό εισαγγελέα εδώ και ενάμιση χρόνο, χωρίς εξελίξεις, προσθέτοντας πως όσοι εμπλέκονται δεν τον έχουν μηνύσει επειδή γνωρίζουν ότι λέει την αλήθεια.

Το επιχείρημα περί χρόνου έχει τη λογική του: δύο μήνες θεωρούνται ανεπαρκές διάστημα για εύρεση εργασίας σε μια αγορά που αλλάζει ραγδαία με την είσοδο της τεχνητής νοημοσύνης, ένα ζήτημα που η κυβερνητική ανακοίνωση δεν φαίνεται να συνυπολόγισε. Η κριτική αποκτά έτσι διπλή στόχευση: αμφισβητεί τόσο τον σχεδιασμό του μέτρου όσο και τη βιωματική επάρκεια όσων το εισηγούνται.

Το κλείσιμο της ανάρτησης, με την αναφορά ότι «η πολιτική μπορεί να αλλάξει, αρκεί να σταματήσει να είναι παιχνίδι», λειτουργεί ως γενικότερη τοποθέτηση απέναντι σε μια διακυβέρνηση που, σύμφωνα με την κριτική αυτή, σχεδιάζει μέτρα κοινωνικής προστασίας με παράμετρο τη διαχείριση εντυπώσεων και όχι την πραγματική ανάγκη όσων μένουν άνεργοι σε μια οικονομία που, όπως περιγράφεται, δύσκολα αφήνει περιθώρια δεύτερης ευκαιρίας.