Χειροκροτούν έξω, σιωπούν στο Μαξίμου: η αμηχανία μετά τη VdL

Μια ομιλία που φαίνεται να εισπράττει διθυραμβικά σχόλια στο εξωτερικό, και ένα Μαξίμου που κρατά επιδεικτική απόσταση. Η αντίθεση αυτή δεν είναι τυχαία – είναι, αν μη τι άλλο, αποκαλυπτική.

Χειροκρότημα απ’ έξω, σιωπή από μέσα

Η ομιλία της υπουργού Υγείας εναντίον της προέδρου της Κομισιόν φαίνεται να προκάλεσε αίσθηση διεθνώς, με κράτη να τη σχολιάζουν θετικά. Αυτό τουλάχιστον καταγράφει με νόημα ο χρήστης που άνοιξε τη συζήτηση:

Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι αν η ομιλία ήταν σκληρή – προφανώς ήταν, αφού μιλάμε για ευθεία αντιπαράθεση με την ίδια την πρόεδρο της Κομισιόν. Το ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση, που συνήθως δεν χάνει ευκαιρία να διεκδικήσει κάθε θετικό σχόλιο από το εξωτερικό, επιλέγει εδώ την πλήρη αποχή. Αν η ομιλία ήταν τόσο πετυχημένη όσο υποδηλώνουν οι αντιδράσεις, θα περίμενε κανείς πανηγυρικά tweet από κυβερνητικά στελέχη, δηλώσεις υπερηφάνειας, ίσως και κάποιο ρεπορτάζ φιλικό προς τη γραμμή του Μαξίμου. Αντ’ αυτού, σιωπή. Και η σιωπή, σε παραπολιτικά πράγματα, σπάνια είναι τυχαία.

Το αγκάθι της «δεκανίκι»

Η εξήγηση ίσως βρίσκεται στο δεύτερο σχόλιο, που θέτει ένα ζήτημα πολιτικής ταυτότητας πιο δύσκολο από όσο φαίνεται στην επιφάνεια:

Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι καίριο: αν η ίδια κυβερνητική υπουργός εκφράζει, με λόγια σκληρότερα απ’ όσα θα διάλεγε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, θέσεις που φαίνεται να συμμερίζεται μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, τότε γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν σπεύδει να την επικαλεστεί; Η απάντηση μπορεί να είναι απλή: ο πρωθυπουργός έχει χτίσει την εικόνα του πάνω στη μετριοπάθεια και τη «σοβαρή, ευρωπαϊκή» στάση απέναντι στις Βρυξέλλες. Μια τόσο απροκάλυπτη αντιπαράθεση με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, όσο δημοφιλής και να αποδεικνύεται εκ των υστέρων, δεν χωράει εύκολα σε αυτή την αφήγηση χωρίς να τη ρίξει στα μάτια των ίδιων των Ευρωπαίων εταίρων με τους οποίους το Μαξίμου καλλιεργεί επί χρόνια εικόνα συνεργατικότητας.

Το αποτέλεσμα είναι μια κυβέρνηση που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τη δική της επιτυχία, όταν αυτή προέρχεται από λάθος πρόσωπο και λάθος τόνο για τη δική της αφήγηση. Το χειροκρότημα ακούγεται έξω· το Μαξίμου, προς το παρόν, προτιμά να κάνει τον κουφό.