Το μυστήριο των παιδιών με τους κατάμαυρους βολβούς ματιών που χτυπούν την πόρτα

Ένα διακριτικό, επίμονο χτύπημα στο παράθυρο του αυτοκινήτου ή στην πόρτα του σπιτιού, μέσα στη νύχτα, και μια παιδική φωνή που ζητά βοήθεια για ένα τηλεφώνημα ή μια μεταφορά ως το σπίτι, φαντάζουν σαν μια απλή ευκαιρία να δείξει κάποιος καλοσύνη σε παιδιά.

Όλα αλλάζουν όταν το φως πέσει στο πρόσωπό τους. Δεν διακρίνονται κόρη, ίριδα ούτε λευκό στα μάτια τους: ολόκληρος ο βολβός μοιάζει με μια συμπαγή, μαύρη επιφάνεια. Πρόκειται για τα «Black-Eyed Kids», έναν από τους πιο ανατριχιαστικούς σύγχρονους αστικούς θρύλους.

Παρότι αρκετοί θεωρούν πως ο θρύλος έχει τις ρίζες του σε παλαιότερες εποχές, η αφετηρία του καταγράφεται σε συγκεκριμένη ημερομηνία. Στις 16 Ιανουαρίου 1998, ο Αμερικανός δημοσιογράφος Μπράιαν Μπέθελ ανάρτησε σε διαδικτυακό φόρουμ την εμπειρία που, όπως υποστήριξε, είχε ζήσει το 1996 στο Αμπιλίν του Τέξας. Σύμφωνα με την περιγραφή του, βρισκόταν στο αυτοκίνητό του και συμπλήρωνε μια επιταγή, όταν δύο έφηβοι τον πλησίασαν ζητώντας να τους μεταφέρει στον κινηματογράφο. Η μονότονη φωνή τους, η παράλογη ώρα της προβολής και, πάνω απ’ όλα, τα κατάμαυρα μάτια τους τον έκαναν να κάνει όπισθεν και να φύγει βιαστικά.

Μέχρι εκείνη τη δημοσίευση, δεν υπήρχε καμία αναφορά σε παρόμοια πλάσματα στη λογοτεχνία, στον Τύπο ή στα αστυνομικά αρχεία, επιβεβαιώνοντας ότι το περιστατικό αποτέλεσε το σημείο μηδέν.

Η εξάπλωση του διαδικτύου έδωσε στην αφήγηση του Μπέθελ το κατάλληλο έδαφος για να εξελιχθεί σε ψηφιακές ιστορίες τρόμου, οι οποίες περνούσαν από χρήστη σε χρήστη. Οι μαρτυρίες πλήθαιναν σε όλο τον κόσμο και μαζί τους εμφανίστηκαν θεωρίες για την προέλευση των παιδιών, με πιο διαδεδομένη εκείνη που τα θέλει σώματα κατακτημένα από δαιμονικές οντότητες. Οι λεπτομέρειες επαναλαμβάνονται στις διηγήσεις: τα παιδιά φορούν ξεθωριασμένα ή αταίριαστα με την εποχή ρούχα, μιλούν με ώριμη και μονότονη φωνή και χρησιμοποιούν ξανά τις ίδιες φράσεις. Το πιο σκοτεινό χαρακτηριστικό παραπέμπει στις παραδόσεις των βαμπίρ: δεν μπορούν να μπουν σε σπίτι ή αυτοκίνητο, αν ο ιδιοκτήτης δεν τους δώσει ξεκάθαρα την άδεια.

Οι επιστήμονες, καθώς και όσοι ερευνούν την αποδόμηση των αστικών μύθων, εντάσσουν το φαινόμενο στη σύγχρονη λαογραφία. Όπως εξηγούν, η ανατροπή της παιδικής αθωότητας είναι βασικό στοιχείο του τρόμου: το ένστικτο ωθεί τους ανθρώπους να προστατεύουν ένα ανήμπορο παιδί, όμως οι ολόμαυροι βολβοί δημιουργούν την αίσθηση του αφύσικου. Το πλάσμα θυμίζει άνθρωπο, αλλά του λείπουν βασικά ανατομικά χαρακτηριστικά.

Η αξιοποίηση της παιδικής μορφής για να παρασυρθεί ένα θύμα συναντάται και σε παλαιότερες παραδόσεις: στα «νεραϊδοπαρμένα» ή αλλαγμένα παιδιά της ιρλανδικής παράδοσης, αλλά και στα κακόβουλα πνεύματα του νερού των αυτόχθονων πληθυσμών της Αμερικής. Παρότι δεν υπάρχει αποδεικτική φωτογραφία ή βίντεο, ούτε επίσημη αναφορά, η ιστορία εξακολουθεί να αποτελεί μέρος των σκοτεινών αφηγήσεων.

Δείτε φωτογραφία ΕΔΩ

photo AI: pixabay