Η σιωπηλή απογύμνωση του κόσμου μας: Όταν χάνεται η ομορφιά (Vid)

Η απογύμνωση του κόσμου μας αναδεικνύεται μέσα από την οπτική σύγκριση παρελθόντος και παρόντος, φανερώνοντας μια αθόρυβη αλλά βαθιά απουσία της ανθρώπινης ψυχής από την καθημερινή ζωή.

Ένα ρολόι του 1900 ήταν κάποτε ένα έργο τέχνης με ξεχωριστή προσωπικότητα, ενώ σήμερα κυριαρχεί η επίπεδη και ψυχρή ψηφιακή οθόνη. Τις παλιές βιβλιοθήκες, με τα χειροποίητα ξύλινα ράφια και τα θερμά πορτατίφ που προσκαλούσαν τον αναγνώστη σε μια μυσταγωγία γνώσης, διαδέχθηκαν γκρίζες και απρόσωπες αίθουσες, γεμάτες με ίδιες σειρές γραφείων.

Η στροφή αυτή προς την πλήρη ομοιομορφία αλλάζει τον κόσμο από ζωντανό καμβά σε κενό, λειτουργικό σκηνικό. Για πολλούς, η παράξενη και ανεξήγητη αυτή μετάβαση ερμηνεύεται ως σοβαρή αισθητική και πολιτισμική κατάρρευση. Η αντικατάσταση των ζωντανών πλατειών, με τα περίτεχνα συντριβάνια, το πράσινο και τα αγάλματα, από άχρωμους γκρίζους όγκους τσιμέντου δίχως κανένα σημείο αναφοράς, θεωρείται απόδειξη πως η μαζική παραγωγή έπνιξε το μεράκι.

Η ζεστασιά και η απλότητα των παλαιότερων δεκαετιών θυσιάστηκαν για χάρη μιας ψυχρής αποτελεσματικότητας, με αποτέλεσμα πόλεις και αντικείμενα να μένουν γυμνά από συναίσθημα. Ο κόσμος αδειάζει περισσότερο, καθώς χάνει εκείνα τα ερεθίσματα που ενώνουν τον άνθρωπο με τον χώρο όπου βρίσκεται.

Από την άλλη πλευρά, η εναλλακτική οπτική αντιμετωπίζει αυτή την απογύμνωση ως αναγκαία εξέλιξη προς την καθαρότητα και την οπτική ηρεμία. Όσοι στηρίζουν τον σύγχρονο σχεδιασμό πιστεύουν πως η έλλειψη περιττών στολιδιών και η επικράτηση ουδέτερων τόνων προσφέρουν ένα αναγκαίο καταφύγιο από τον έντονο ψηφιακό θόρυβο της εποχής μας. Ισχύει όμως πράγματι αυτό;

Το αν ο νέος αυτός γκρίζος κόσμος συνιστά μια θλιβερή απώλεια χαρακτήρα ή μια αναγκαία μινιμαλιστική μεταμόρφωση, παραμένει στην τελική κρίση του ίδιου του παρατηρητή και στα συναισθήματα που γεννά η βίωση της γκρίζας πραγματικότητας.

Δείτε το βίντεο ΕΔΩ