Σαμαράς: Ζητεί την παραίτηση Γεραπετρίτη με νέο «χτύπημα» – «Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Λιβύη αποτελούν τον ορισμό της αποτυχίας»

Σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση για τη στάση της απέναντι στις εξελίξεις στη Λιβύη και στις σχέσεις με την Τουρκία ασκεί ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, θέτοντας ανοιχτά υπό αμφισβήτηση την πολιτική των «ήρεμων νερών».

Με άρθρο του στην εφημερίδα «Εστία», χαρακτηρίζει αποτυχημένη τη διαχείριση της κυβέρνησης και ζητεί να αλλάξει η εξωτερική πολιτική. Στο επίκεντρο της κριτικής του βρίσκονται ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης.

Στην παρέμβασή του ο κ. Σαμαράς αναφέρεται στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, στις κυβερνητικές δηλώσεις για την πορεία του, καθώς και στον χειρισμό της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου. Θίγει ακόμη την υπόθεση της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά και ζητεί να δοθεί στη δημοσιότητα το συμφωνητικό που έχει προτείνει η ελληνική πλευρά.

Ο πρώην πρωθυπουργός επαναλαμβάνει παράλληλα ότι πρέπει να αποχωρήσει ο υπουργός Εξωτερικών και υπογραμμίζει ξεκάθαρα την ανάγκη να αλλάξει η στρατηγική.

«Η αλλαγή της εξωτερικής μας πολιτικής, με την αυτονόητη αποπομπή Γεραπετρίτη, είναι μονόδρομος», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Το πλήρες άρθρο του Αντώνη Σαμαρά στην «Εστία»

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν μπορεί να αποτελεί προσωπική υπόθεση ούτε του πρωθυπουργού ούτε κάποιου υπουργού. Είναι υπόθεση του έθνους και της ιστορικής του διαδρομής.

Όσα συνέβησαν πρόσφατα στη Λιβύη συνιστούν την ίδια την εικόνα της αποτυχίας: στην ανάλυση των γεωπολιτικών δεδομένων, στις προβλέψεις, στους χειρισμούς και στην έκβαση. Οι ανοησίες που ψελλίζει δεξιά κι αριστερά ο -κατά δήλωσή του -“φιλέλληνας” υπουργός των Εξωτερικών, βαθαίνουν δραματικά τις ανησυχίες και τον προβληματισμό μας.

Πρώτη και κύρια ευθύνη έχει, βέβαια, ο πρωθυπουργός, αφού εμπιστεύεται και ανέχεται τον υπουργό. Η επιλογή των ήρεμων νερών και η περίφημη Συνθήκη περί Φιλίας Ελλάδος και Τουρκίας αποτελούν το μεγαλύτερο σφάλμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τις συμφωνίες της Μαδρίτης και του Ελσίνκι, που αναγνώρισαν ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή.

Επί μακρόν η κυβερνητική προπαγάνδα προσπάθησε να παρουσιάσει το κρέας ως ψάρι. Επιδίωξε να μας πείσει ότι τα υποτιθέμενα “ήρεμα νερά” και η συγκεκριμένη Συνθήκη δεν είναι παρά ένας … συνηθισμένος διάλογος. Όταν, όμως, δύο πρώην πρωθυπουργοί αντιδράσαμε, λέγοντας πως η χώρα οδηγείται σε ντε φάκτο αποδοχή τετελεσμένων και πως έτσι ξεπλένεται η Άγκυρα, αντιμετωπίσαμε ειρωνείες και επιθέσεις. Δεν με ενοχλεί αυτό. Με ενοχλεί, αντίθετα, η εθελοτυφλία τους. Και το ότι ο κομματικός φανατισμός ορισμένων δεν τους αφήνει να δουν την εθνική πραγματικότητα. Αυτή φαίνεται και στο μείζον εθνικό ζήτημα της Μονής Σινά. Και εκεί τα σύννεφα πυκνώνουν. Το υπουργείο Εξωτερικών οφείλει να δημοσιοποιήσει το συμφωνητικό που προτείνει η χώρα μας για το μέλλον της Μονής. Για την ώρα, σταματώ εδώ.

Περνώ τώρα στο Τουρκολυβικό.

Στις 24 Αυγούστου 2026 ο κ. Γεραπετρίτης διαβεβαίωνε δημόσια ότι η Ελλάδα είχε εξασφαλίσει πως η Λιβύη δεν θα κυρώσει το ανυπόστατο και παράνομο τουρκολιβυκό.

Σε ποια δεδομένα στηρίχθηκε αυτή η βεβαιότητα; Τι δεσμεύσεις είχε αποσπάσει; Με ποιον τρόπο εκτίμησε την τουρκική προσέγγιση προς την ανατολική Λιβύη; Και πού κατέληξε η υποτιθέμενη επιτυχία για την οποία διαβεβαίωνε τους Έλληνες;

Κι όμως, μόλις χθες ο ίδιος δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να αποτρέψει την κύρωση του Τουρκολυβικού!!

Άρα είτε μας εξαπατούσε τον Αύγουστο είτε παραδέχεται δημόσια ότι δεν έχουμε τη δυνατότητα να επηρεάσουμε τη Λιβύη…

Και τι έγινε με τον φίλτατο Χάφταρ; Από τη συνάντησή του με τον ίδιο τον πρωθυπουργό, τον περασμένο Ιούνιο στο Μέγαρο Μαξίμου, όχι μόνο κυρώθηκε το Τουρκολυβικό, αλλά φτάνουν και χιλιάδες λαθρομετανάστες στην Κρήτη! Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση έχει το πολιτικό θράσος να ζητά και τα ρέστα, κατηγορώντας μας όλους για “εχθροπάθεια”. Τη δική μου βαθιά αγωνία την αποκάλεσαν “βαθιά μισαλλοδοξία” — τέτοια αναισθησία…

Η κυβέρνηση επαναλαμβάνει ότι το μνημόνιο είναι παράνομο και πως η απόφαση της Λιβύης δεν αλλάζει τον χαρακτήρα του. Αυτό, προφανώς, ισχύει απόλυτα σε νομικό επίπεδο.

Και στο Τουρκολιβυκό, η Τουρκία φέρεται σαν πειρατής του Διεθνούς Δικαίου. Οι ισχυρισμοί της είναι παράνομοι και παράλογοι.

Ωστόσο, ο κ. Μητσοτάκης είναι εκείνος που αναγόρευσε διεθνώς αυτή την Τουρκία σε “φίλη”, υπογράφοντας μάλιστα Συνθήκη. Για τα “ήρεμα νερά” —που αποδείχθηκαν φουρτουνιασμένη θάλασσα— ο κ. Γεραπετρίτης είχε πει “ας με πουν και μειοδότη”.

Περνώ και στο καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης. Όσα λέγονται δημόσια γι’ αυτό είναι, επιεικώς, παράλογα από πολιτική και νομική άποψη.

Να εξηγήσω:

Προχθές ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, δήλωσε: «Για το καλώδιο δεν προβάλλουμε αντιρρήσεις υπό την προϋπόθεση όμως η Τουρκία να ενημερώνεται γραπτώς για τις εργασίες και με τις σχετικές συντεταγμένες».

Όπως υποστηρίζει, δεν επιθυμεί να ανατραπεί το «status quo» στην περιοχή. Με τον όρο αυτό, όμως, φαίνεται να εννοεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο…

Ποια ήταν η απάντηση του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών; «η ενημέρωση σχετικά με την έρευνα και την πόντιση είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε να είναι δυνατόν, με την σαφή αναφορά ότι δεν πρόκειται για αδειοδοτική διαδικασία»…

Κατά συνέπεια, όταν ο κ. Γεραπετρίτης δηλώνει πως δεν έχει αντίρρηση να ενημερωθεί η Τουρκία, ουσιαστικά αναγνωρίζει, έστω και έμμεσα, δικαιοδοσία της. Η Τουρκία, ωστόσο, δεν δίνει άδεια για την τοποθέτηση του καλωδίου, ενώ δεν υπάρχει υποχρέωση να ζητηθεί η έγκρισή της για τη διέλευσή του. Την ενημέρωση αναλαμβάνει, με έκδοση Navtex, η χώρα που έχει τη δικαιοδοσία — εδώ, η Ελλάδα. Αυτό είναι αρκετό. Αν αποδεχθούμε κάτι περισσότερο, θα εξυπηρετήσουμε τις επιδιώξεις της Τουρκίας, μάλιστα σε θαλάσσια ζώνη που έχει ήδη διακηρυχθεί ως ελληνική ΑΟΖ με την Αίγυπτο!

Άραγε σκέφτονται προσεκτικά τι δηλώνουν και ποιες ενέργειες σχεδιάζουν; Δεν συνιστά αυτό περιορισμό των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων; Ποιος εξουσιοδότησε την κυβέρνηση να το κάνει; Κανείς!

Ο κ. Μητσοτάκης φέρει τεράστια ευθύνη απέναντι στο έθνος. Έχω διατελέσει πρωθυπουργός και ξέρω πόσο βαριά είναι η Ιστορία. Γι’ αυτό καλώ την κυβέρνηση να σταματήσει να παίζει με τη φωτιά.

Δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την αλλαγή της εξωτερικής μας πολιτικής και την αυτονόητη αποπομπή του Γεραπετρίτη.

Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να εκπληρώσει τους εθνικούς της στόχους, αλλά όχι με αυτόν τον τρόπο.

Η πολιτική των υποκλίσεων δεν αρμόζει ούτε στην ιστορία της χώρας και της Παράταξης ούτε στην αξιοπρέπεια του λαού μας.