Συλλογικές συμβάσεις με φόντο νέες συνδικαλιστικές ισορροπίες

Δεν κρίνονται μόνο οι όροι εργασίας στο τραπέζι των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Κρίνεται και ποιος θα έχει θέση σε αυτό. Ο νόμος της Νίκης Κεραμέως για την Εθνική Κοινωνική Συμφωνία, με στόχο περισσότερες συλλογικές συμβάσεις, ενδέχεται να λειτουργήσει και ως αφετηρία για ανακατανομή συνδικαλιστικής ισχύος.

Η αρχική κινητικότητα στις κλαδικές υπογραφές μετά την ψήφιση έχει υποχωρήσει. Στα ηγετικά κλιμάκια της ΓΣΕΕ αποδίδουν μέρος της επιβράδυνσης σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις: κλάδους χωρίς ομοσπονδία και ομοσπονδίες που δεν διευκολύνουν τη συμφωνία με την εργοδοσία. Οι απαιτήσεις τους χαρακτηρίζονται από ορισμένους υπερβολικές — αξιολόγηση, βεβαίως, όχι ουδέτερη περιγραφή.

Στο εμπόριο, το ζήτημα αποκτά συγκεκριμένο οργανωτικό περιεχόμενο. Υπάρχει η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας, με έλεγχο από δυνάμεις προσκείμενες στο ΠΑΜΕ. Ωστόσο, στελέχη της ΓΣΕΕ αμφισβητούν ότι αποτελεί εθνική ομοσπονδία με καθαρά κλαδική συγκρότηση. Το επιχείρημά τους αφορά τη σύνθεση των μελών της: τοπικά σωματεία εμποροϋπαλλήλων, αλλά και σωματεία ιδιωτικών υπαλλήλων χωρίς διακριτή κλαδική ταυτότητα.

Σε αυτό το φόντο, πληροφορίες αναφέρουν κινήσεις από συνδικαλιστές εργαζομένων για νέες εθνικές ομοσπονδίες ανά κλάδο, στο εμπόριο, στις υπηρεσίες και αλλού. Η δημιουργία τους δεν είναι δεδομένη. Η κατεύθυνση, όμως, δείχνει ότι η συζήτηση ξεπερνά πλέον τον αριθμό των συμβάσεων.

Διότι άλλο η κάλυψη ενός οργανωτικού κενού και άλλο η αλλαγή του συνομιλητή όταν ο υπάρχων θεωρείται απαιτητικός. Στις νέες ομοσπονδίες, εφόσον προκύψουν, ποιο από τα δύο θα βαρύνει περισσότερο;