Η ευγένεια δεν είναι πολιτική ασπίδα

Από όλες τις απαντήσεις που μπορούσε να δώσει ο Ντόναλντ Τραμπ για την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, διάλεξε μια προσωπική παρατήρηση περί ευγένειας. Όχι μια δήλωση εμπιστοσύνης στην πρέσβειρά του στην Αθήνα. Όχι μια καταγγελία των καταγγελλόντων. Είπε ότι είχε μόλις ενημερωθεί, ότι γνώριζε ελάχιστα και ότι η κατάσταση ήταν δυσάρεστη. Για δημόσια πολιτική κάλυψη, μάλλον λιγοστά.

Η ουσία δεν βρίσκεται στον παρελθοντικό χρόνο που χρησιμοποίησε για να περιγράψει τη συμπεριφορά της. Αυτός δεν αποδεικνύει κάποια απόφαση για το μέλλον της. Βρίσκεται στο ότι η ευκαιρία για ξεκάθαρη στήριξη έμεινε ανεκμετάλλευτη, την ώρα που η υπόθεση συνοδεύεται πλέον από αναφορές για έλεγχο της πρέσβειρας και της πρεσβείας από τον Γενικό Επιθεωρητή του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών. Η αρμόδια υπηρεσία δεν έχει επιβεβαιώσει ούτε διαψεύσει την ύπαρξη έρευνας.

Στο επίκεντρο είναι ο ισχυρισμός ότι, λίγο πριν από την ακρόασή της στη Γερουσία τον Ιούλιο του 2025, ζήτησε από τον δωρητή του Τραμπ Έρικ Ντίτερς να πληρώσει 100.000 δολάρια απευθείας στην εταιρεία της πιστωτικής της κάρτας. Εκείνος υποστηρίζει επίσης ότι είχε δώσει περίπου 300.000 δολάρια για εμφανίσεις της και προσδοκούσε βοήθεια για κυβερνητικές επαφές.

Πρόκειται για καταγγελίες, όχι για δικαστικά τεκμηριωμένα γεγονότα. Η δικηγόρος της αμφισβητεί τα επίμαχα μηνύματα, ενώ έχει προβληθεί και η εξήγηση προηγούμενων αμοιβών ή εξόδων. Οι πειθαρχικές κυρώσεις στο παρελθόν του Ντίτερς βάζουν επιπλέον την αξιοπιστία του στη συζήτηση. Μέχρι να ξεκαθαρίσουν αυτά, η προεδρική ευγένεια παραμένει ευγένεια. Όχι ασπίδα.