ΥΚΩ: το «ελάφρυνμα» που μπορεί να πληρώσει ακριβά ο καταναλωτής

Στο Μαξίμου αρέσουν οι ανακοινώσεις με μειώσεις στους λογαριασμούς ρεύματος. Στην αγορά ενέργειας, όμως, κάποιοι κοιτούν τα νούμερα και δεν βλέπουν πού κρύβεται το «κόλπο». Γιατί όταν μειώνεις χρεώσεις σε έναν λογαριασμό που είναι ήδη βαθιά ελλειμματικός, κάπου το χρήμα πρέπει να βρεθεί — ή κάπου το πρόβλημα μεταφέρεται.

Η τρύπα που μεγαλώνει

Ο Ελληνικός Σύνδεσμος Προμηθευτών Ενέργειας (ΕΣΠΕΝ) έστειλε επιστολή στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας ζητώντας κάτι απλό: από πού και πότε θα καλυφθεί η οικονομική «τρύπα» των Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας. Από τον Απρίλιο του 2023 οι πληρωμές προς τους προμηθευτές είναι μειωμένες κατά μέσο όρο 30%, με αιχμές περικοπής έως 60% σε ορισμένους μήνες. Το κράτος έριξε ενισχύσεις 400 εκατ. ευρώ το 2025 και προγραμματίζει άλλα 200 εκατ. για το 2026, αλλά οι συνολικές οφειλές προς τις εταιρείες ξεπέρασαν και πάλι τα 300 εκατ. ευρώ. Το λογιστικό παζλ δεν βγαίνει, όσο κι αν οι ανακοινώσεις δείχνουν αλλιώς.

Μειώσεις εν μέσω χρεών

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το ΥΠΕΝ προχώρησε από τον Ιούλιο σε μείωση ΥΚΩ για την Υψηλή Τάση και τους βιομηχανικούς καταναλωτές Μέσης Τάσης, ενώ έχει ήδη εξαγγείλει και νέα μείωση από τον Ιανουάριο του 2027 για την πρώτη κλίμακα κατανάλωσης των νοικοκυριών — ό,τι πιο ευαίσθητο πολιτικά υπάρχει. Το πρόβλημα είναι ότι ούτε η πρόσθετη ενίσχυση των 200 εκατ. ευρώ που έχει ανακοινωθεί για το 2027 επαρκεί για να καλύψει τις ήδη συσσωρευμένες οφειλές, πόσο μάλλον τη νέα απώλεια εσόδων που θα προκύψει. Ο ΕΣΠΕΝ το θέτει ωμά: οι προμηθευτές λειτουργούν εδώ και χρόνια ως ντε φάκτο χρηματοδότες του κράτους, δεσμεύοντας κεφάλαια που θα έπρεπε να αποδίδονται κανονικά. Με έλλειμμα 300 εκατ. ευρώ και κόστος δανεισμού 6,5%, το ετήσιο χρηματοοικονομικό βάρος για τον κλάδο υπολογίζεται σε περίπου 20 εκατ. ευρώ — χρήμα που, όπως προειδοποιεί ο Σύνδεσμος, κάποια στιγμή θα αναζητηθεί μέσω ακριβότερων τιμολογίων.

Η κυβέρνηση διαφημίζει ελαφρύνσεις σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις, αλλά ο λογαριασμός που τις χρηματοδοτεί μοιάζει με τρύπημα σε άδειο πουγκί. Το ερώτημα δεν είναι αν το κόστος θα εμφανιστεί ξανά, αλλά πότε — και ποιος θα κληθεί να το πληρώσει όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού.