978% κέρδη διυλιστηρίων, 2,5 δισ. «δώρο» στη ΔΕΘ: ποιος βγάζει τα λεφτά;

Κάθε Σεπτέμβριο το ίδιο σενάριο: το Μαξίμου ανεβαίνει στη σκηνή της ΔΕΘ και μοιράζει «παροχές» σαν γενναιόδωρος ευεργέτης, αφού πρώτα έχει φροντίσει, όλο τον υπόλοιπο χρόνο, να κρατάει ανοιχτή τη βρύση της κερδοφορίας για τα μεγάλα καρτέλ. Φέτος η «Ναυτεμπορική» έβγαλε στην πρώτη σελίδα τον απολογισμό του πρώτου εξαμήνου των 35 εισηγμένων εταιριών, και το νούμερο που ξεχωρίζει είναι δυσθεώρητο: τα διυλιστήρια αύξησαν τα κέρδη τους κατά 978%, από 142 σε 1.540 εκατομμύρια ευρώ. Οι τράπεζες, με πιο «μετριοπαθή» αύξηση 3,5%, έφτασαν τα 2,8 δισ. ευρώ κέρδη, μοιράζοντας μερίσματα με φορολογία μόλις 5%. Χωρίς τράπεζες και διυλιστήρια, η κερδοφορία των υπολοίπων 35 εισηγμένων αυξήθηκε 30,8% — για το σύνολο, 43,9%, ύστερα από δύο συνεχόμενες χρονιές ρεκόρ.

Το κόλπο του «χορηγού»

Η κυβερνητική αφήγηση θέλει τα υπερκέρδη των ολιγοπωλίων να μεταφράζονται, μαγικά, σε ευημερία για τους πολλούς. Η πράξη δείχνει το αντίθετο: η Ελλάδα μοιράζεται πλέον την τελευταία θέση στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ της ΕΕ-27 με τη Βουλγαρία, έχει τον χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης μεταξύ των πρώην μνημονιακών χωρών, και δύο στους τρεις πολίτες δηλώνουν ότι δυσκολεύονται οικονομικά. Οι «παροχές» της ΔΕΘ, που ξεκίνησαν ως 1,5 δισ., πέρασαν στα 2 και κατέληξαν στα 2,5 δισ., μοιάζουν μικρή παρηγοριά μπροστά στα 2,8 δισ. μερισμάτων μόνο των τραπεζών ή στην αύξηση κερδοφορίας των δύο διυλιστηρίων, που από μόνη της καλύπτει το μισό της «γενναιόδωρης» εξαγγελίας.

Η οργή στα πρατήρια

Το νούμερο του 978% δεν πέρασε απαρατήρητο. Χρήστες ανέτρεξαν στο πρωτοσέλιδο της «Ναυτεμπορικής» και συνέδεσαν άμεσα την κερδοφορία-ρεκόρ με την τσέπη του καταναλωτή στα πρατήρια.

Ο Γεώργιος Αναβαλόγλου θέτει το ερώτημα που καίει: αν η κυβέρνηση επιδοτεί τα καύσιμα και οι τιμές συνεχίζουν να ανεβαίνουν παράλληλα με κέρδη-ρεκόρ των διυλιστηρίων, τότε ποιος πληρώνει την επιδότηση και ποιος την καρπώνεται; Η ειρωνική ερώτηση για την «πλάτη» που πρέπει να βάλουν τα διυλιστήρια, αφού «δεν βγαίνουν» οικονομικά, συμπυκνώνει την καχυποψία που καλλιεργεί το ίδιο το χάσμα των αριθμών: κρατικές επιδοτήσεις από τη μία, ρεκόρ κερδοφορίας από την άλλη, και ανεβασμένες τιμές στη μέση.

Η αριθμητική είναι αμείλικτη και δεν χωράει πολλή επικοινωνιακή διαχείριση: όσο τα καρτέλ σπάνε ρεκόρ, η ΔΕΘ μετατρέπεται σε ετήσια βιτρίνα αποζημίωσης για ζημιά που η ίδια η κυβερνητική πολιτική δημιουργεί όλο τον χρόνο. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι πόσο ακόμα αντέχει αυτή η αφήγηση απέναντι σε πρωτοσέλιδα που μιλούν μόνα τους.