Μητσοτάκης: Η κριτική βαφτίζεται απειλή και οι απαντήσεις περισσεύουν

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται στην κυβερνητική αφήγηση ως στόχος ενός σχεδίου με αντιπάλους εντός και εκτός συνόρων. Στο ίδιο πακέτο χωρούν η υπονόμευση του πρωθυπουργού, ο κίνδυνος πολιτικής αποσταθεροποίησης και η προσπάθεια αλλαγής της πορείας της χώρας. Βολική συσκευασία: η κριτική στην κυβέρνηση μετατρέπεται σε απειλή για τη σταθερότητα, προτού χρειαστεί να απαντήσει κανείς στο περιεχόμενό της. Τα ονόματα των υποτιθέμενων οργανωτών και τα συγκεκριμένα στοιχεία για τη δράση τους απουσιάζουν.

Το πολιτικό όφελος αυτής της κατασκευής είναι ευδιάκριτο. Η κυβέρνηση διεκδικεί για τον εαυτό της τον ρόλο του εγγυητή και αφήνει για τους επικριτές της τη θέση του υπόπτου. Έτσι, η συζήτηση μεταφέρεται από τις επιλογές του Μαξίμου στις προθέσεις όσων τις αμφισβητούν. Με το βλέμμα στην εκλογική αναμέτρηση, ο φόβος καλείται να κάνει τη δουλειά που κανονικά απαιτεί επιχειρήματα.

Ο Μητσοτάκης και η εσωκομματική παραφωνία

Μόνο που το τουρκολιβυκό μνημόνιο χαλάει αυτή την τακτοποίηση. Η ανακοίνωση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών κράτησε ίσες αποστάσεις, ενώ ο Δημήτρης Καιρίδης μίλησε για ήττα. Η δυσάρεστη αποτίμηση, δηλαδή, ήρθε και από βουλευτή της ΝΔ, όχι μόνο από τους συνήθεις αντιπολιτευόμενους. Η κομματική ταυτότητα του Καιρίδη δυσκολεύει τη βολική ταξινόμηση κάθε επικριτή στους εχθρούς της κυβέρνησης.

Εδώ βρίσκεται και η πολιτική υπεκφυγή: η επίκληση εξωτερικών απειλών δεν εξηγεί την αμερικανική στάση στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ούτε απαντά στην αποτίμηση ενός κυβερνητικού βουλευτή. Το Μαξίμου έχει μπροστά του μια συγκεκριμένη κριτική για ένα συγκεκριμένο διπλωματικό αποτέλεσμα. Η απαρίθμηση εχθρών αφήνει αναπάντητο το ζήτημα των ίσων αποστάσεων που κράτησε η Ουάσιγκτον.