Ο θάνατος στη Θεσσαλονίκη, το ΕΛΑΣ του Κυρανάκη και το fake news του Πλεύρη

– Χαίρετε, κάθομαι να γράψω αυτές τις γραμμές με ένα βάρος στο στομάχι, γιατί η εβδομάδα που κλείνει δεν ήταν απλώς πολιτική, ήταν βαριά με την κυριολεκτική έννοια. Πέθανε άνθρωπος. Και γύρω από αυτόν τον θάνατο στήθηκε, όσο ακόμα ζεσταίνεται το σώμα, όλη η μηχανή της πόλωσης. Θα τα πω με τη σειρά, όπως τα έμαθα και όπως τα κατάλαβα, χωρίς να κρύψω πού με ενοχλεί το ένα ή το άλλο.

Ο θάνατος της Βάγιας Νέστορα και το νέο δίλημμα

Η μητέρα της πολιτεύτριας της ΝΔ Αφροδίτης Νέστορα δεν άντεξε τελικά τα τραύματα από την τριπλή εμπρηστική επίθεση στη Θεσσαλονίκη, σε σπίτια στελεχών του κόμματος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε ο ίδιος στο «Ιπποκράτειο», μίλησε για νομιμότητα με μετρημένο τρόπο, αλλά το μήνυμα ήταν σαφές. Κι εκεί ξεκίνησε κάτι που έμαθα ότι συζητιέται πυρετωδώς στο Μαξίμου: το δίλημμα «ΝΔ ή αστάθεια» απέκτησε συνοδεία, «ΝΔ ή αναρχία». Δεν σας κρύβω ότι με προβληματίζει η ταχύτητα με την οποία ένας θάνατος μετατράπηκε σε εκλογικό εργαλείο, όσο κι αν η καταδίκη ήταν, τυπικά τουλάχιστον, ομόθυμη απ’ όλους.

Μαρινάκης: «ηθικοί αυτουργοί εντός εισαγωγικών»

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δεν χαρίστηκε. Μίλησε για «σύμπτωση που δεν είναι σύμπτωση» και πήγε ένα βήμα παραπέρα, αναφερόμενος σε «ηθικούς αυτουργούς εντός εισαγωγικών, που χωρίς να το καταλαβαίνουν έχουν βοηθήσει να βλέπουμε τέτοια εγκληματικά φαινόμενα». Τηλεφωνώντας σε φίλο που παρακολουθεί στενά τα τεκταινόμενα στο κυβερνητικό επιτελείο, μου είπε ότι αυτή η φράση δεν ήταν αυτοσχεδιασμός, ήταν προαποφασισμένη γραμμή επικοινωνίας. Αν κατάλαβα καλά, το σχέδιο είναι να χτίζεται μια αφήγηση ευθύνης που ξεπερνάει τους φυσικούς αυτουργούς και φτάνει σε πολιτικούς αντιπάλους. Απίθανα πράγματα, έτσι;

Κυρανάκης και το μπέρδεμα ΕΛΑΣ – Εμφύλιος

Ο γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ Κωνσταντίνος Κυρανάκης, στην προσπάθειά του να χτυπήσει τον Αλέξη Τσίπρα και το νέο του κόμμα, έκανε ένα ιστορικό ολίσθημα που δεν περνάει απαρατήρητο. Είπε πως «ο βασικός μας πολιτικός αντίπαλος επέλεξε ένα όνομα του εμφυλίου» αναφερόμενος στο ΕΛΑΣ, ενώ ο ΕΛΑΣ ήταν ο αντιστασιακός σχηματισμός της Κατοχής και όχι ο ένοπλος σχηματισμός του Εμφυλίου, που ήταν ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο και να μη θέλω να το παραδεχτώ, στην εποχή της παράκρουσης που ζούμε, η Ιστορία γίνεται πρώτη ύλη για πόλωση, όχι αντικείμενο γνώσης. Ας διαβάσει κανένα βιβλίο ο κύριος Κυρανάκης, δεν κοστίζει τίποτα.

Πλεύρης και το fake news που διέψευσε η ίδια η ΕΡΤ

Ο Θάνος Πλεύρης, στην προσπάθειά του να βάλει τον Αλέξη Τσίπρα στο κάδρο για την επίθεση στη Θεσσαλονίκη, ανέσυρε ένα παλιό fake news, ότι δήθεν η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ στήθηκε πίσω από πανό «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» σε πορεία υπέρ του Κουφοντίνα. Το θέμα είναι ότι αυτό το είχε αναφέρει πρώτη η ΕΡΤ, το χρησιμοποίησε και η Ντόρα Μπακογιάννη το 2021, και είχε διαψευστεί επίσημα. Αν κατάλαβα καλά τι μου είπε άνθρωπος που παρακολούθησε τότε από κοντά την υπόθεση, το πραγματικό πανό της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ έλεγε κάτι εντελώς διαφορετικό. Όταν ένας υπουργός επαναφέρει επισήμως διαψευσμένη πληροφορία στην τηλεόραση, δεν είναι απλώς ατύχημα, είναι επιλογή.

Ανδρουλάκης: μια κατά τα άλλα προβλέψιμη δήλωση

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, μόλις έμαθε για τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα, μίλησε για ανάγκη σύλληψης των δολοφόνων και μηδενική ανοχή στην εγκληματική βία. Καμία αιχμή σε αυτό, αλλά μου έκανε εντύπωση η ταχύτητα με την οποία και το ΠΑΣΟΚ μπήκε στη λογική της «καταδίκης πρώτα, ερωτήματα μετά», χωρίς κανένα σχόλιο για την κυβερνητική ρητορική που ακολούθησε λίγες ώρες μετά. Δεν σας κρύβω ότι περίμενα κάποια αντίδραση στη σκληρή γλώσσα Μαρινάκη-Κυρανάκη, αλλά δεν ήρθε.

Ο Τασούλας και ο τόνος του Προέδρου

Ο Κωνσταντίνος Τασούλας μίλησε με τον τόνο που αρμόζει σε Πρόεδρο Δημοκρατίας, χαρακτηρίζοντας το περιστατικό «θανάσιμη, δολοφονική» τρομοκρατική ενέργεια και εκφράζοντας συλλυπητήρια στην οικογένεια Νέστορα. Καμία αιχμή εδώ, μόνο η παρατήρηση ότι η θεσμική φωνή, όσο κι αν ακούγεται τυπική, είναι από τις λίγες που δεν επιχείρησε να «πουλήσει» πολιτικό όφελος από τον θάνατο.

Το «λάθος» του Θανάση Αυγερινού για τους αγρότες

Πάμε τώρα σε κάτι πιο ελαφρύ, αλλά εξίσου αποκαλυπτικό. Ο Θανάσης Αυγερινός, εκπρόσωπος Τύπου της Ελπίδας για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού, σχολίασε ότι είναι «εντυπωσιακό» να βλέπεις αγρότη, τον Γιώργο Δρόσο από τα Φάρσαλα, να διορίζεται σε κεντρικό όργανο κόμματος, λες και είναι πρωτόγνωρο. Και ο Ρίζος Μαρούδας τι είναι, αγαπητέ Θανάση; Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ επί χρόνια. Κι ο αείμνηστος Βαγγέλης Μπούτας, βουλευτής του ΚΚΕ, τι ήταν; Όταν βγαίνεις να μιλήσεις εκ μέρους κόμματος, καλό θα ήταν να ελέγχεις τα «πρωτότυπα» σου πριν τα πεις, γιατί εκτίθεσαι μόνος σου.

Η θλίψη της Άννας Διαμαντοπούλου

Σε πιο ανθρώπινο τόνο τώρα. Η Άννα Διαμαντοπούλου έχασε τη μητέρα της και το ανακοίνωσε η ίδια με μια ανάρτηση που, δεν σας κρύβω, με άγγιξε. Μίλησε για την άνοια που «χτύπησε τη δική της πόρτα» τα τελευταία χρόνια και για τους πόνους της αρρώστιας, αλλά και για το μεγάλο ερώτημα της εποχής μας, πώς προσθέτουμε ζωή στα χρόνια και όχι μόνο χρόνια στη ζωή. Ανεξαρτήτως πολιτικών διαφορών, υπάρχουν στιγμές που η ανθρώπινη πλευρά περνάει μπροστά από όλα, κι αυτή ήταν μία από αυτές.

Το χρονικό μιας βδομάδας πόλωσης

Αν συνδυάσετε όλα τα παραπάνω, βλέπετε ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται σαν ρολόι: γεγονός, θρήνος, και αμέσως μετά αγώνας για το ποιος θα εκμεταλλευτεί πρώτος το αφήγημα. Άνθρωπος που παρακολουθεί από κοντά τα πηγαδάκια της Βουλής μού έλεγε πως ήδη γίνονται συζητήσεις για το πώς θα «παγιωθεί» το δίλημμα ασφάλειας μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, ζούμε ήδη σε προεκλογικό κλίμα, ανεξαρτήτως του τι λένε επισήμως τα κόμματα για τον χρόνο των εκλογών.

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο

Στο τέλος όλων αυτών, μένει ένα ερώτημα που κανείς δεν απαντά ευθέως: πόσο καιρό ακόμα θα χρησιμοποιείται κάθε τραγωδία, κάθε ιστορική αναφορά, κάθε πανό δεκαετίας, ως όπλο στην καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση; Μου είπαν πως στο Μαξίμου θεωρούν πως το αφήγημα «ασφάλεια ή αναρχία» θα κρατήσει μέχρι το φθινόπωρο. Ας δούμε αν κρατήσει και η υπομονή των πολιτών.

Κι έτσι κλείνω, με τη σκέψη ότι σε μια χώρα όπου ο θάνατος γίνεται πολιτικό επιχείρημα πριν καν στεγνώσουν τα λουλούδια, ίσως το μόνο πράγμα που δεν αλλάζει ποτέ είναι η ταχύτητα με την οποία όλοι σπεύδουν να βγάλουν… πολιτικό όφελος.