Μαντόνα ναι, Τσουκαλάς όχι: Το «λάθος» σιωπής που εξέθεσε το Μαξίμου

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το τριήμερο που πέρασε με άφησε με μια παράξενη γεύση, από αυτές που δεν ξεθωριάζουν εύκολα. Ανάμεσα σε βουτιές που έπρεπε να περιμένουν, δηλώσεις που άργησαν δυόμιση μέρες να βγουν, και μια Τουρκία που θυμήθηκε ξανά τα Ίμια, το καλοκαίρι δείχνει να τελειώνει με πολιτικό θόρυβο παρά με ραστώνη. Ας τα πάρουμε ένα-ένα, γιατί έχει ενδιαφέρον.

Η Μαντόνα πρώτα, ο Τσουκαλάς… όποτε βολεύει

Δεν σας κρύβω ότι όταν έμαθα την ιστορία γέλασα πικρά. Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το επιτελείο του δεν έβρισκαν χρόνο ούτε για ένα συλλυπητήριο μήνυμα για τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά, τον σπουδαιότερο ίσως πολιτικό στοχαστή της Μεταπολίτευσης, βρέθηκε χρόνος για ανάρτηση στα social media για τα γενέθλια της Μαντόνα. Ναι, καλά διαβάσατε. Η «βασίλισσα της ποπ» πήρε το ποστ της, ο Τσουκαλάς όχι.

Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι, όσο και να μη θέλω να το πιστέψω, το θέμα δεν είναι απλή παράλειψη. Είναι επιλογή. Και όταν μέχρι και ο Αντώνης Σαμαράς το σχολιάζει σκωπτικά μιλώντας για «ιδεολογική μεμψιμοιρία», τότε κάτι έχει πάει πολύ στραβά στο Μαξίμου.

Ο Σαμαράς πρόλαβε τον Μητσοτάκη – και τον ξέθαψε

Άργησε, αλλά τελικά το έκανε. Την Πέμπτη το απόγευμα ο Αντώνης Σαμαράς αποχαιρέτησε δημόσια τον Τσουκαλά, γράφοντας πως τον αποχαιρετά «μακριά από κομματικές ταμπέλες ή ιδεολογικές μεμψιμοιρίες». Η κίνηση αυτή, όσο κι αν φαίνεται απλή ευγένεια, εξέθεσε ανεπανόρθωτα τη σιωπή του πρωθυπουργού.

Και εδώ μπαίνει το πικάντικο κομμάτι που έμαθα: το θέμα φέρεται να συζητήθηκε μεταξύ συνεργατών του Κυριάκου Μητσοτάκη, και αποφασίστηκε να βγάλει δήλωση η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη αντ’ αυτού, ακριβώς επειδή ο Τσουκαλάς ήταν αριστερός. Αν αυτό δεν είναι κομματική λογιστική πάνω σε έναν θάνατο, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το ονομάσω.

Η ΕΡΤ πρόσθεσε τη δική της ντροπή

Δεν σταμάτησε όμως εκεί η ιστορία. Η δημόσια τηλεόραση, αυτή που ο ίδιος ο Τσουκαλάς είχε τιμήσει επιμελούμενος την εκπομπή «Μονοπάτια της σκέψης» με συνεντεύξεις κορυφαίων διανοητών, δεν του αφιέρωσε ούτε μια επανάληψη. Ούτε καν τη συνέντευξη που είχε δώσει στον Γ. Κουβαρά μετά την εκλογή του στην Ακαδημία Αθηνών θυμήθηκαν να προβάλουν.

Αν αυτό δεν είναι κομματική ιδιοτέλεια σε καθαρή μορφή, τότε τι είναι; Μικρότητα θα ήταν αν συνέβαινε μία φορά. Όταν όμως συνδυάζεται με τη σιωπή του Μαξίμου, γίνεται μοτίβο.

Τα τσακάλια της γαλάζιας επικοινωνίας ετοιμάζονται

Από την άλλη, όταν πρόκειται για την επικοινωνιακή προβολή του πρωθυπουργού, εκεί δεν υπάρχει καμία καθυστέρηση. Έμαθα πως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης και ο υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης έχουν ήδη κλείσει διπλές και τριπλές τηλεοπτικές εμφανίσεις για την επόμενη μέρα της ΔΕΘ, το Σαββατοκύριακο 5-6 Σεπτεμβρίου. Και δεν είναι μόνοι τους· αρκετοί υπουργοί έχουν ήδη προγραμματίσει ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις.

Το σχέδιο, όπως μου εξήγησαν, είναι απλό: όσο περισσότερο «πλημμυρίσει» η τηλεόραση με γαλάζιο λόγο μετά τις εξαγγελίες, τόσο καλύτερα για τη Νέα Δημοκρατία. Θα φανεί στην πράξη αν αυτή η στρατηγική αποδώσει ή αν καταλήξει σε κορεσμό.

Ο Κασσελάκης παίζει το χαρτί του «κέντρου»

Από έναν φίλο που παρακολουθεί στενά τα εσωκομματικά, έμαθα ότι ο Στέφανος Κασσελάκης ετοιμάζεται για οριστική στροφή. Θέλει να τραβήξει διαχωριστική γραμμή με την Αριστερά και να εμφανιστεί ως εκφραστής ενός κέντρου έτοιμου να συμμετέχει σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Το νέο όνομα του κόμματός του, «Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο», φαίνεται πως θα αποκτήσει και κυριολεκτική σημασία.

Κάτι σαν Ποτάμι, μου είπε χαρακτηριστικά ο συνομιλητής μου, με την ελπίδα ότι έτσι θα ξεφύγει από τη δημοσκοπική ανυπαρξία. Θα δούμε αν αυτή τη φορά το «κέντρο» αποδειχθεί πιο ανθεκτικό εγχείρημα από τα προηγούμενα.

Τουρκικά μαχητικά και drones «σφυροκοπούν» την Κύπρο

Η Παγκύπρια Συντεχνία Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας κατήγγειλε παρενόχληση πτήσεων από τουρκικά μαχητικά και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Το πιο ανησυχητικό περιστατικό αφορά τουρκική στρατιωτική πτήση με αναγνωριστικό TUAF770, η οποία δεν απάντησε στις κλήσεις του Κέντρου Ελέγχου Λευκωσίας, παρέκκλινε από τη διαδρομή της και έφτασε σε απόσταση μόλις 1.000 ποδιών από πολιτική πτήση Boeing 737-800.

Αν αυτό δεν λέγεται επικίνδυνο παιχνίδι πάνω από αεροδρόμια όπως η Λάρνακα και η Πάφος, τότε τι λέγεται; Η βάση των καταγγελιών μένει να διασταυρωθεί, όμως το γεγονός ότι μπαίνουν σε δημόσια συζήτηση από επαγγελματικό φορέα δεν είναι καθόλου αμελητέο.

Η Άγκυρα ξαναγυρίζει σε εποχή Ιμίων

Στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας εξέδωσε ανακοίνωση αμφισβητώντας ευθέως την ελληνική κυριαρχία, αναφερόμενη σε «γεωγραφικούς σχηματισμούς, η ιδιοκτησία των οποίων δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα». Μιλάμε για γλώσσα που θυμίζει, τριάντα χρόνια μετά, το θερμό επεισόδιο των Ιμίων.

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε τους ισχυρισμούς «αβάσιμους, απαράδεκτους και απορριπτέους», αλλά κατέληξε -όπως πάντα- στο πάγιο «η Ελλάδα τάσσεται υπέρ του διαλόγου». Ωραία η διάθεση διαλόγου, όμως όταν η άλλη πλευρά επιμένει σε γκρίζες ζώνες και αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα νησιών, ο διάλογος χωρίς όρους μοιάζει με μονόδρομο υποχωρήσεων. Κάποιος στο ΥΠΕΞ πρέπει να εξηγήσει τι ακριβώς σημαίνει «διάλογος» υπό αυτούς τους όρους.

Φεστιβάλ Ειρήνης στη Λέσβο με… τσανάκκαλε γεύση

Στο μεταξύ, σε πιο χαμηλούς τόνους, από την 1η έως τις 6 Σεπτεμβρίου διοργανώνεται στη Λέσβο το «Φεστιβάλ Ειρήνης», με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρουσιάζει ένα τραπέζι όπου θα κάτσουν μαζί οι δήμαρχοι Αθηναίων, Μυτιλήνης και του τουρκικού Τσανάκκαλε. Αξιόλογη πρωτοβουλία δίχως αμφιβολία, αν και δύσκολα μπορεί κανείς να μην τη δει στο φόντο της τουρκικής ρητορικής των τελευταίων ημερών. Ειρήνη με το ένα χέρι, αμφισβήτηση κυριαρχίας με το άλλο – συνήθης πρακτική.

Το Ταμείο Ανάκαμψης: εκταμιεύσεις πολλές, αποτύπωμα λιγοστό

Πέντε χρόνια μετά την εκκίνησή του, το «Ελλάδα 2.0» έχει φέρει στη χώρα 24,63 δισ. ευρώ, όμως μόλις το 39,1% έχει πραγματικά αξιοποιηθεί στην πραγματική οικονομία, έναντι 53,7% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Ακόμη χειρότερα, μόλις το 13,3% των πόρων έχει διοχετευτεί σε επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, έναντι 18,5% στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Και όσο για το πού πήγε το μεγάλο χρήμα, μεγάλοι όμιλοι όπως ο ΑΔΜΗΕ, το Ελληνικό των ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ-Hard Rock και η ΔΕΗ πήραν τη μερίδα του λέοντος, ενώ οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, έμειναν στο περιθώριο των μεγάλων χρηματοδοτήσεων. Ρέει χρήμα, λοιπόν, αλλά προς τα πού ακριβώς ρέει είναι το ερώτημα που κανείς δεν θέλει να απαντήσει καθαρά πριν κλείσει οριστικά ο λογαριασμός στις 31 Δεκεμβρίου.

Το κλείσιμο

Εποχή παράκρουσης, θα έλεγε κανείς, όταν τα γενέθλια μιας ποπ σταρ αξίζουν ανάρτηση αλλά ο θάνατος ενός διανοητή περνά στο ντούκου. Αν δεν το πήρατε ακόμα χαμπάρι, οι προτεραιότητες κάποιων στο Μαξίμου μιλούν από μόνες τους πιο δυνατά από κάθε δελτίο τύπου.