Φιέστα Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη: το Μαξίμου κοιτά κι ανέχεται

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κατέχει βουλευτική έδρα. Το κόμμα του, η ΕΛ.ΑΣ., δεν διαθέτει καν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Κι όμως, με μαθηματική ακρίβεια πολιτικού θεάτρου, φρόντισε να στήσει τη δική του φιέστα στη Θεσσαλονίκη πριν καλά-καλά προλάβει να πατήσει το πόδι του εκεί ο πρωθυπουργός. Η εικόνα αυτή, ενός πρώην πρωθυπουργού χωρίς κοινοβουλευτική θωράκιση να «κλέβει» τη σκηνή της ΔΕΘ από τον εν ενεργεία Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν είναι απλώς συμβολισμός. Είναι δείκτης του πόσο άνετα κινείται ο Τσίπρας σε έναν χώρο που το Μαξίμου φαίνεται να έχει παραχωρήσει χωρίς μάχη.

Η αμηχανία του κυβερνώντος

Το ερώτημα που τίθεται δημόσια δεν είναι διπλωματικό, είναι καίριο: γιατί η κυβέρνηση παρακολουθεί σαν θεατής μια πολιτική κίνηση σχεδιασμένη να την υποσκελίσει συμβολικά στο δικό της, θεσμικό ραντεβού με τη Θεσσαλονίκη; Η ΔΕΘ είναι από τα λίγα σημεία του πολιτικού ημερολογίου όπου ο πρωθυπουργός οφείλει να κυριαρχεί αδιαφιλονίκητα. Το ότι επιτρέπεται σε έναν πολιτικό εκτός Βουλής να προηγηθεί χρονικά και επικοινωνιακά, δείχνει είτε υποτίμηση της απειλής είτε, χειρότερα, αδυναμία αντίδρασης.

Η καυστική ανάρτηση του Mr President συνοψίζει με σαφήνεια αυτό που πολλοί ψιθυρίζουν στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη: αν η κυβέρνηση δεν έχει πλέον όρεξη να διεκδικεί την πρωτοβουλία των κινήσεων, ας το πει ανοιχτά. Η ερώτηση «αν βαρεθήκατε να κυβερνάτε, πείτε το να τελειώνουμε» δεν είναι απλή ύβρις χωρίς αντίκρισμα· είναι η διατύπωση μιας πραγματικής ανησυχίας που καλλιεργείται όσο η κυβερνητική πλευρά επιλέγει τη σιωπή αντί της αντεπίθεσης.

Το παράδοξο του εκτός Βουλής

Το παράδοξο είναι διπλό. Ο Τσίπρας, χωρίς κοινοβουλευτική έδρα και χωρίς κόμμα που να μετράει στη Βουλή, καταφέρνει να διατηρεί επικοινωνιακή βαρύτητα ικανή να ανησυχεί μια κυβέρνηση με πλειοψηφία. Αυτό δεν λέει τόσο για τη δύναμη του πρώην πρωθυπουργού, όσο για την έλλειψη επιθετικού σχεδιασμού απέναντί του. Το Μαξίμου φαίνεται να έχει επιλέξει τη στρατηγική της αγνόησης, ελπίζοντας ότι η απουσία αντίδρασης θα λειτουργήσει ως υποβάθμιση. Στην πράξη, όμως, λειτουργεί ως κενό που κάποιος άλλος σπεύδει να γεμίσει.

Η ΔΕΘ δεν είναι απλώς μια έκθεση· είναι σκηνικό εξουσίας. Και όποιος καταλαμβάνει πρώτος τη σκηνή, ορίζει και την αφήγηση. Η κυβέρνηση, αντί να διεκδικήσει αυτό το προβάδισμα, φαίνεται να το παραχωρεί με μια αδράνεια που μοιάζει περισσότερο με πολιτική επιλογή παρά με τυχαία παράλειψη.