Οι Patriot πάνε Σούδα, τα νησιά μένουν με τις ελπίδες τους

Η είδηση είναι στεγνή σαν ανακοίνωση υπουργείου: συστήματα Patriot μετακινούνται προς τη Σούδα. Η ερμηνεία της, όμως, είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από στεγνή. Γιατί δεν πρόκειται για μια τεχνική αναδιάταξη αντιαεροπορικών μέσων, αλλά για ακόμη ένα κεφάλαιο στην ιστορία του πού πηγαίνουν τα όπλα που θεωρητικά προορίζονται για την ελληνική άμυνα όταν χτυπήσει το τηλέφωνο από αλλού.

Το προηγούμενο των Stinger

Η μνήμη δεν είναι μακρινή. Το 2024 φορητά συστήματα Stinger που βρίσκονταν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου πήραν τον δρόμο για την Ουκρανία. Τώρα, όπως καταγγέλλει με σφοδρότητα ο Νίκος Μπογιόπουλος, σειρά έχουν οι Patriot, εκ των οποίων ένα μέρος -σύμφωνα με την καταγγελία του- κατέληξε ήδη στη Σαουδική Αραβία, σύμμαχο της Τουρκίας, ενώ τα υπόλοιπα προορίζονται να καλύψουν τη Σούδα, δηλαδή μια αμερικανική βάση.

Το επιχείρημα του Μπογιόπουλου πατά σε μια απλή, αλλά ενοχλητική για το Μαξίμου, λογική: αν τα αντιαεροπορικά συστήματα λείπουν διαρκώς από τα νησιά όπου υποτίθεται ότι υπάρχει η πιο άμεση εθνική ανάγκη, και καταλήγουν είτε σε τρίτες χώρες είτε σε υποδομές που εξυπηρετούν πρωτίστως αμερικανικά συμφέροντα, τότε η εθνική άμυνα λειτουργεί ως δεύτερη προτεραιότητα πίσω από τις ανάγκες συμμαχιών που η κυβέρνηση αρνείται να ονομάσει με το πραγματικό τους κόστος. Η αναφορά στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή δεν είναι διακοσμητική: υπενθυμίζει πως η κυβερνητική αφήγηση περί «ασφαλούς» Ελλάδας, μακριά από τις φλόγες γειτονικών πολέμων, έχει ήδη τρίξει αρκετές φορές, με τη Σούδα να λειτουργεί ως de facto στόχος λόγω της αμερικανικής παρουσίας.

Ποιος υπηρετεί ποιον

Η κατακλείδα της ανάρτησης, με την προσφυγή στον όρο «αμερικανοτσολιάδες», είναι σκόπιμα καυστική και ιδεολογικά φορτισμένη — αναμενόμενη, εξάλλου, από στέλεχος με γνωστή πολιτική τοποθέτηση. Πέρα όμως από τη ρητορική αιχμή, το ερώτημα που αφήνει πίσω του δεν λύνεται με πολιτικές ετικέτες: αν η προτεραιότητα στη διαχείριση αμυντικού υλικού καθορίζεται συστηματικά από συμμαχικές ανάγκες και όχι από τον χάρτη των ελληνικών συνόρων, τότε η κυβέρνηση οφείλει εξηγήσεις πολύ πιο συγκεκριμένες από γενικόλογες διαβεβαιώσεις περί «ισχυρής αποτρεπτικής ικανότητας».

Το Μαξίμου μπορεί να συνεχίσει να μιλά για αναβαθμισμένη αμυντική θωράκιση όσο θέλει. Όσο όμως τα συστήματα ταξιδεύουν προς τα εκεί που τα θέλει η Ουάσιγκτον και όχι εκεί που τα χρειάζεται το Αιγαίο, η αφήγηση αυτή θα ακούγεται όλο και πιο κούφια.