Το γαλλικό καλώδιο, ο Παυλόπουλος και η Τουρκία που «πήρε αέρα» – Τι μου ψιθύρισαν

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το καλοκαίρι αυτό δεν μου άφησε πολλά περιθώρια χαλάρωσης, γιατί όσο κι αν προσπαθώ να τη σκαπουλάρω, η πολιτική επικαιρότητα με βρίσκει παντού, ακόμα και στην παραλία. Ένας φίλος με πολύ καλές διασυνδέσεις στα διπλωματικά πράγματα μου τηλεφώνησε τις προηγούμενες μέρες και όσα μου είπε με έκαναν να σκεφτώ ότι κάτι μεγάλο μαγειρεύεται στα παρασκήνια, χωρίς να το πολυδιαφημίζουμε. Ακολουθούν δέκα ιστορίες που κρατούν αυτές τις μέρες τα τηλέφωνα ζεστά στην Αθήνα, στη Λευκωσία και στην Άγκυρα.

Το γαλλικό καλώδιο και η ερώτηση που κανείς δεν θέλει να απαντήσει

Η συμφωνία ΑΔΜΗΕ-Meridiam-Nexans για την κοινοπραξία του Great Sea Interconnector ξαναέβαλε μπροστά την πόντιση του καλωδίου Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, μετά την άτακτη υποχώρηση του καλοκαιριού στα ανοικτά της Κάσου. Άνθρωπος που παρακολουθεί από κοντά το θέμα μου περιέγραψε τις τηλεφωνικές διαβουλεύσεις ανάμεσα στον Νίκο Χριστοδουλίδη, τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Εμμανουέλ Μακρόν σαν κάτι παραπάνω από τυπική ενημέρωση.

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι απλό: θα ζητήσει η Meridiam σιωπηρή άδεια από την Άγκυρα για να «ξεκολλήσει» το έργο; Γιατί η γαλλική εταιρεία έχει βαριά παρουσία στην τουρκική αγορά, από γέφυρες του Βοσπόρου μέχρι νοσοκομεία, και δεν έχει κανέναν λόγο να θέλει διπλωματική σύγκρουση. Αν τελικά αποδειχθεί ότι η τουρκική άδεια έχει ήδη χορηγηθεί σιωπηρά, τότε μιλάμε για ιδιωτικοποίηση της εξωτερικής μας πολιτικής με το πιο επίσημο δυνατό προσωπείο.

Ο Παυλόπουλος θυμίζει ότι η ΑΟΖ μας είναι και ΑΟΖ της Ευρώπης

Ο Προκόπης Παυλόπουλος, με τη γνωστή νομική του σχολαστικότητα, έθεσε ξανά το ζήτημα που κανείς δεν θέλει να συζητήσει ανοιχτά στις Βρυξέλλες: ότι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη κάθε κράτους-μέλους είναι θεσμικά και ΑΟΖ της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν είναι τυχαία η στιγμή που το λέει, με τα «κρούσματα» αυθαίρετης ερμηνείας της Σύμβασης του Μοντέγκο Μπέι να πολλαπλασιάζονται γεωμετρικά από την πλευρά της Τουρκίας.

Το «τουρκολιβυκό μνημόνιο» το χαρακτηρίζει παντελώς ανυπόστατο νομικά, κάτι που ακούγεται σαν ευχολόγιο αν δεν συνοδεύεται από ουσιαστική ευρωπαϊκή σύμπραξη. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο κι αν οι νομικές αναλύσεις είναι σωστές, χωρίς πολιτική βούληση παραμένουν χαρτί.

Η Wall Street Journal ανακαλύπτει τον σοσιαλισμό ξανά στη μόδα

Δεν σας κρύβω ότι γέλασα διαβάζοντας τι έγραψε αρθρογράφος της Wall Street Journal, της «Βίβλου του αμερικανικού καπιταλισμού» όπως την αποκαλούν οι ίδιοι με κάποια δόση αυτοσαρκασμού. Η προειδοποίηση ότι ο σοσιαλισμός επιστρέφει στη μόδα, ενώ οι Δημοκρατικοί στρίβουν αριστερά πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, δείχνει πόσο αγχωμένο είναι το αμερικανικό κατεστημένο.

Το ενδιαφέρον είναι η αντίθεση με την Ευρώπη, που κινείται προς τα δεξιά την ίδια στιγμή. Απίθανα πράγματα, έτσι; Δύο ήπειροι, αντίθετες κατευθύνσεις, και όλοι μιλούν για «κρίση του συστήματος». Εποχή παράκρουσης, θα έλεγε κανείς.

Η Τουρκία «πήρε αέρα» και δεν κάνει πίσω

Από φίλο που παρακολουθεί στενά τα διπλωματικά έμαθα ότι μετά τη φυγή μας από την Κάσο, η αίσθηση στην Άγκυρα είναι ότι κέρδισε τον πρώτο γύρο χωρίς κόστος. Αυτό σημαίνει ότι θα επιμείνει ότι έχει λόγο για την αδειοδότηση κάθε έργου υποδομής στην περιοχή, καλωδίου συμπεριλαμβανομένου.

Αν κατάλαβα καλά, ο Ταγίπ Ερντογάν βλέπει στην υπόθεση του καλωδίου μια ευκαιρία να καταγράψει διπλωματική επιτυχία που θα ενισχύσει το κύρος του στον μουσουλμανικό κόσμο της Μεσογείου. Και το χειρότερο είναι ότι δεν χρειάζεται να κάνει και πολλά για να το πετύχει, αν εμείς συνεχίσουμε να υποχωρούμε αμήχανα.

Το «καμουφλαρισμένο εμπόριο» στις πλάτες νεκρών καλλιτεχνών

Η ανάρτηση του Φίλιππου Τσεμπερούλη, ενός από τους σπουδαιότερους μουσικούς που συνεργάστηκε με σχεδόν το σύνολο της ελληνικής δισκογραφικής σκηνής, άνοιξε μια συζήτηση που έπρεπε να είχε ανοίξει χρόνια πριν. Το φαινόμενο των «Ορχηστρών του τάδε», με τραγουδιστές εντελώς άσχετους ηχοχρωματικά με το ύφος του τιμώμενου δημιουργού, έχει μετατραπεί σε καθαρή εμπορική εκμετάλλευση.

Μου φαίνεται εξωφρενικό που το κράτος δεν βρίσκει τρόπο να θεσμοθετήσει αξιοπρεπείς φόρους τιμής στο Ηρώδειο ή στο Μέγαρο Μουσικής, αντί να αφήνει τους κληρονόμους να οργανώνουν περιοδείες από άκρη σε άκρη με το όνομα του νεκρού ως εμπορικό σήμα. Ποιος θα βάλει φρένο σε αυτό, αν όχι το ίδιο το κράτος;

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και η σκιά της Νέας Αριστεράς

Στα πηγαδάκια της αριστερής παράταξης συνεχίζεται η συζήτηση για το αν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος θα σταθεί εμπόδιο ή γέφυρα σε τυχόν συνεργασία της Νέας Αριστεράς με τον Γιάνη Βαρουφάκη. Από όσα μαθαίνω, η γραμμή που κρατά ο ίδιος δεν είναι αποκλεισμού, κάτι που αλλάζει τους υπολογισμούς αρκετών στην Κουμουνδούρου.

Δεν σας κρύβω ότι αυτή η ρευστότητα στον χώρο της Αριστεράς μου θυμίζει παλιότερες εποχές διασπάσεων και επανενώσεων, με τη διαφορά ότι τώρα το πολιτικό κόστος της αδράνειας είναι πολύ πιο ορατό.

Ο ΔΕΔΔΗΕ στο κάδρο για τις πυρκαγιές

Το ερώτημα για τις ευθύνες του ΔΕΔΔΗΕ σε σχέση με πυρκαγιές που ξεκίνησαν από δίκτυα ηλεκτροδότησης επανέρχεται κάθε καλοκαίρι, σαν καλογραμμένο σενάριο που κανείς δεν αλλάζει. Μου είπαν πρόσωπα που ασχολούνται με το αντικείμενο ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό αλλά και οργανωτικό, με ελλιπή συντήρηση δικτύων σε δασικές περιοχές.

Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, το ζήτημα δεν είναι απλά ποιος θα πληρώσει τις αποζημιώσεις, αλλά ποιος θα αναλάβει επιτέλους την ουσιαστική ευθύνη πριν από το επόμενο καλοκαίρι.

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και η σιωπή της κυβέρνησης

Η κυβέρνηση συνεχίζει να παραπέμπει το ζήτημα της αδειοδότησης των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην ΕΘΑΑΕ και τον πρόεδρό της Παναγιώτη Μήτκα, μια τακτική που μοιάζει βολική αλλά δεν λύνει τίποτα. Από φίλο που παρακολουθεί το θέμα από κοντά έμαθα ότι η πραγματική πολιτική απόφαση έχει ήδη ληφθεί, απλώς περιμένουν τον κατάλληλο θεσμικό μανδύα για να την ντύσουν.

Κάπου εδώ αναρωτιέμαι πόσο ακόμα θα κρατήσει αυτή η τακτική της μεταβίβασης ευθυνών σε ανεξάρτητες αρχές, όταν όλοι ξέρουν ποιος πραγματικά αποφασίζει.

Η Άννα Διαμαντοπούλου στα δικαστήρια

Η προσφυγή της Άννας Διαμαντοπούλου σε αγωγή κατά δημοσιεύματος δείχνει πόσο τεταμένο έχει γίνει το κλίμα ανάμεσα σε πολιτικά πρόσωπα και μέσα ενημέρωσης. Δεν είναι η πρώτη φορά που πολιτικός στρέφεται δικαστικά, αλλά η ένταση με την οποία το κάνει τελευταία δείχνει ότι κάτι έχει σπάσει στη σχέση εμπιστοσύνης.

Ο Έλληνας πολιτικός πλέον προτιμά να απαντά στα δικαστήρια παρά στα κανάλια, κι αυτό από μόνο του λέει πολλά για την εποχή που περνάμε.

Οι δισεκατομμυριούχοι της Ελλάδας και η σιωπή για τη φοροδοτική δικαιοσύνη

Η στατιστική που κυκλοφόρησε για τους 21 δισεκατομμυριούχους και τους 82.000 εκατομμυριούχους της χώρας ήρθε να θυμίσει ότι ο πλούτος στην Ελλάδα δεν εξαφανίστηκε ποτέ, απλώς άλλαξε τρόπο εμφάνισης. Ένας φίλος οικονομολόγος μου σχολίασε καυστικά ότι «σε αυτή τη χώρα όλοι φτωχαίνουν στα χαρτιά και πλουτίζουν στην πραγματικότητα».

Δεν σας κρύβω ότι αυτό το νούμερο με άφησε με μια πικρή γεύση, ειδικά όταν το βάζεις δίπλα-δίπλα με τις συζητήσεις για φοροαπαλλαγές και «ελαφρύνσεις» που ακούμε κάθε φορά που ανοίγει η συζήτηση για τον προϋπολογισμό.

Κλείνοντας, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι όσο εμείς μιλάμε για γαλλικά καλώδια και ορχήστρες νεκρών καλλιτεχνών, κάπου αλλού μετριέται πραγματικά ο πλούτος και η δύναμη. Και όπως λένε στα μπακαλίστικα λόγια, «όποιος έχει τον μύλο, αλέθει».