ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αντώνης Σαμαράς: «Πραγματική ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει να αφήνουμε την αγορά στα χέρια των ισχυρότερων»

Παρουσίασε επτά πεδία προτάσεων για την οικονομία, με αιχμή τα κόκκινα δάνεια, την κατοικία, την ενέργεια και την αξιοποίηση ανενεργού πλούτου, ενώ άσκησε κριτική στην κυβερνητική πολιτική

Ο Αντώνης Σαμαράς άσκησε κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, μιλώντας στην ημερίδα της «Ναυτεμπορικής» με θέμα «Η νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής οικονομίας». Δεν έκανε καμία αναφορά στο ενδεχόμενο να ιδρύσει κόμμα, ενώ παρουσίασε τις προτάσεις του για την οικονομία της χώρας.

«Πραγματική ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει να αφήνουμε την αγορά στα χέρια των ισχυρότερων. Δεν είναι “φιλελευθερισμός” – νέος ή παλαιός – να αφήνεις να δημιουργούνται καρτέλ. Η να τα ενισχύεις κι από πάνω…Η φιλελεύθερη Πολιτική κάνει ακριβώς το αντίθετο: εξασφαλίζει πραγματικό ανταγωνισμό! Σπάει τα κλειστά κυκλώματα, εξαλείφει τις στρεβλώσεις. Περιορίζει την γραφειοκρατία και το κόστος της. Δεν ψηφιοποιεί τη γραφειοκρατία! Περιορίζει το κόστος της ενέργειας και της χρηματοδότησης. Δεν τα αφήνει να λειτουργούν ως θηλιές στο λαιμό παραγωγών και νοικοκυριών. Δίνει χώρο κι ευκαιρίες, σε όσους θέλουν να επενδύσουν, να εργαστούν και να δημιουργήσουν. Δεν τους κυνηγάει», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Αντώνης Σαμαράς.

Ο Αντώνης Σαμαράς παρουσίασε τις εισηγήσεις του για την ελληνική οικονομία, με επίκεντρο επτά πεδία. Αναφέρθηκε στο ανθρώπινο δυναμικό, στα κόκκινα δάνεια και την ιδιωτική περιουσία, στη χρηματοδοτική δυνατότητα των τραπεζών, στην κατοικία, στη γη και την πρωτογενή παραγωγή, στους ενεργειακούς πόρους και στη δημόσια περιουσία.

Αναλυτικά όσα είπε στην ομιλία του ο Αντώνης Σαμαράς:

Συνήθως, όταν συζητούμε για την Οικονομική Πολιτική, το επίκεντρο είναι η καλύτερη διαχείριση της οικονομικής δραστηριότητας που υπάρχει ήδη. Εξετάζουμε πώς θα ανεβάσουμε το ΑΕΠ, θα περιορίσουμε τον πληθωρισμό και θα μειώσουμε το έλλειμμα και το Χρέος, πώς θα στηρίξουμε το εισόδημα των ασθενέστερων και θα διαχειριστούμε αποτελεσματικότερα τις υφιστάμενες “ροές” της οικονομίας.

Τα παραπάνω έχουν σημασία, αλλά σήμερα δεν επαρκούν. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, σχεδόν παράδοξο ζήτημα: διαθέτει πλούτο, παραγωγικούς πόρους, περιουσιακά στοιχεία και ανθρώπινο δυναμικό σε σημαντική έκταση, όμως μεγάλο μέρος τους παραμένει ανεκμετάλλευτο.

Υπάρχουν αποθέματα πλούτου που δεν αποφέρουν εισόδημα και περιουσιακά στοιχεία που μένουν αναξιοποίητα. Επιχειρήσεις αδυνατούν να αναπτυχθούν, ενώ άνθρωποι που επιθυμούν να εργαστούν και να δημιουργήσουν εξακολουθούν να βρίσκονται εγκλωβισμένοι.

Το βασικό ζητούμενο είναι να φύγουμε από τη διαχείριση των οικονομικών ροών και να απελευθερώσουμε τα παραγωγικά αποθέματα της χώρας. Σε αυτό συνίσταται το στοίχημα της “νέας Αρχιτεκτονικής”, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος της ημερίδας σας.

Για εμένα, ως πολιτικό, αυτό αποτελεί προσωπικό στοίχημα. Δεν φτάνει να διαχειριζόμαστε το εισόδημα που ήδη παράγεται· χρειάζεται να αξιοποιήσουμε τον πλούτο που παραμένει ανενεργός.

Στόχος είναι τα αδρανή αποθέματα να γίνουν παραγωγικό κεφάλαιο.

* Πρώτο απόθεμα: το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας.

Στην Ελλάδα ζουν δέκα εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους οι μισοί περίπου είναι υποτίθεται “οικονομικά ενεργοί”. Παρ’ όλα αυτά, ένα πολύ μεγάλο μέρος τους είναι παγιδευμένο σε ληξιπρόθεσμα χρέη, κατασχέσεις, δεσμεύσεις τραπεζικών λογαριασμών και αποκλεισμό από τη χρηματοδότηση.

Στα τέλη του 2025, περίπου 1,66 εκατομμύρια ΑΦΜ είχαν ήδη υπαχθεί σε μέτρα αναγκαστικής είσπραξης! Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την Εφορία, δηλαδή την ΑΑΔΕ, υπερβαίνουν συνολικά τα 114 δισεκατομμύρια ευρώ. Επιπλέον, περίπου 52 δισ. ευρώ οφείλονται ληξιπρόθεσμα στον ΕΦΚΑ – στα ασφαλιστικά ταμεία.

Αξίζει να αναρωτηθούμε πόσοι από αυτούς θα μπορούσαν να επιστρέψουν στην ενεργό επαγγελματική δράση.

Πόσες μικρές επιχειρήσεις θα είχαν τη δυνατότητα να επαναλειτουργήσουν;

Πόσοι συμπολίτες μας θα ξεκινούσαν μια εργασία, αν δεν βρίσκονταν αντιμέτωποι με χρέος που στην πράξη έχει καταστεί ανεξόφλητο;

Χρειάζεται να αναθεωρήσουμε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο χειριζόμαστε αυτές τις οφειλές. Να διαγράψουμε τις υπερβολικές προσαυξήσεις και τους τόκους πάνω στους τόκους, να κάνουμε γενναία αναδιάρθρωση και ουσιαστικό κούρεμα, δίνοντας στους οφειλέτες τη δυνατότητα να πληρώνουν μια πραγματική και βιώσιμη υποχρέωση.

Μπορούμε να εισπράξουμε 35 δισεκατομμύρια από τα 114 δισεκατομμύρια σε διάστημα δέκα ετών, ποσό που προσεγγίζει τις εκτιμήσεις της ΑΑΔΕ. Έτσι, τα δημόσια έσοδα θα αυξάνονται κατά περίπου 3,5 δισεκατομμύρια τον χρόνο! Το κράτος δεν θα χρειαστεί να καταβάλει χρήματα· αντίθετα, θα εισπράττει…

Η ανάκτηση αυτή θα προέλθει από την αύξηση του ΑΕΠ και τη διεύρυνση της “πίτας”…

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι και επιχειρήσεις θα ξαναμπούν έτσι στην οικονομική ζωή.

Δεν μιλάμε για επιβράβευση των «ασυνεπών», αλλά για την αποκατάσταση της οικονομικής τους δυνατότητας, ώστε να μπορέσουν να γίνουν συνεπείς.

Εφόσον εφαρμοστεί σωστά, δεν θα προκύψει “ηθικός κίνδυνος” – αυτό που αποκαλείται moral hazard…

* Δεύτερο απόθεμα: τα κόκκινα δάνεια και η ιδιωτική περιουσία.

Εδώ εντοπίζεται μια ακόμη μεγάλη αντίφαση: ακίνητα, επιχειρήσεις και άλλα περιουσιακά στοιχεία μένουν δεσμευμένα, καθώς οι οφειλές που τα επιβαρύνουν δεν είναι δυνατόν να εξυπηρετηθούν με τους σημερινούς όρους.

Και σε αυτό το πεδίο απαιτείται συνολική αναδιάρθρωση: βαθιά περικοπή των οφειλών που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, διαγραφή των επιβαρύνσεων που έχουν συσσωρευτεί και αποπληρωμή σε βάθος χρόνου, με εύλογο επιτόκιο.

Η οικονομία θα αποκτήσει έτσι ρευστότητα, η οποία σήμερα παραμένει δεσμευμένη, ενώ ο πολίτης θα μπορεί και πάλι να κρατήσει και να αξιοποιήσει την περιουσία του. Παράλληλα, οι επιχειρήσεις θα έχουν τη δυνατότητα να επενδύσουν και να προσλάβουν προσωπικό, όπως και να αξιοποιηθούν τα ακίνητα.

Δεν γίνεται να μιλάμε για «Ανάπτυξη» όσο τόσο μεγάλο κομμάτι της ιδιωτικής οικονομίας εξακολουθεί να βρίσκεται εγκλωβισμένο στα χρέη του παρελθόντος.

Ο φορολογούμενος, που σήμερα ασφυκτιά από τα δικά του χρέη, ήταν εκείνος που επιβαρύνθηκε με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών!
Κι εκείνες σήμερα δεν του δίνουν χρηματοδότηση…

* Τρίτο απόθεμα: η δυνατότητα χρηματοδότησης από τις τράπεζες.

Οι ελληνικές τράπεζες εξακολουθούν να διαθέτουν σημαντικές «αναβαλλόμενες» φορολογικές απαιτήσεις. Δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος· ζητούμενο είναι να εξεταστεί πώς η ιδιαίτερη σχέση τραπεζών και Δημοσίου μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της πραγματικής οικονομίας.

Πριν από τη διανομή μερισμάτων από τις τράπεζες, θα πρέπει να αφαιρείται ο αναβαλλόμενος φόρος. Το ποσό που προκύπτει κάθε χρόνο να περνά, μέσω ειδικού θεσμικού μηχανισμού, σε Ταμείο Παραγωγικής Χρηματοδότησης.

Το Ταμείο θα χρηματοδοτεί μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αγροτικές εκμεταλλεύσεις, καθώς και επενδύσεις για εκσυγχρονισμό και αναδιάρθρωση. Στόχος δεν θα είναι η συντήρηση επιχειρήσεων χωρίς μέλλον, αλλά η στήριξη όσων έχουν τη δυνατότητα να παράγουν, να εξάγουν και να δημιουργούν θέσεις εργασίας.

Η τραπεζική χρηματοδότηση της ιδιωτικής οικονομίας βρίσκεται σήμερα πολύ κάτω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Επιπλέον, από τα δάνεια που χορηγούνται, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις καταλήγει μόνο ένα μικρό μέρος…

* Τέταρτο απόθεμα: η κατοικία.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει στεγαστική κρίση, την ώρα που μεγάλος αριθμός κατοικιών παραμένει κλειστός ή ανεκμετάλλευτος. Με τα σωστά κίνητρα και τις απαραίτητες θεσμικές παρεμβάσεις, εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα μπορούν να διατεθούν ξανά στην αγορά.

Ας στραφούμε πρώτα στα σπίτια που ήδη υπάρχουν, αλλά παραμένουν κλειστά και χάνουν την αξία τους, αντί να αντιμετωπίζουμε κάθε στεγαστικό πρόβλημα μόνο με νέες οικοδομές, αυξημένους συντελεστές δόμησης, μεγαλύτερη πυκνότητα και περισσότερο τσιμέντο…

Για να αξιοποιηθούν, χρειάζονται φορολογικά κίνητρα για τη διάθεση κλειστών κατοικιών, πιο απλές διαδικασίες και επίλυση των εκκρεμοτήτων που σήμερα εμποδίζουν την αξιοποίησή τους.

Η αξιοποίηση των κατοικιών που υπάρχουν ήδη είναι πιο γρήγορη, πιο οικονομική και κοινωνικά πιο δίκαιη λύση από το να επιχειρούμε κάθε φορά να καλύψουμε το στεγαστικό έλλειμμα… τσιμεντώνοντας τα πάντα.

Έτσι μπορεί να αυξηθεί η προσφορά κατοικιών, αξιοποιώντας το ανενεργό απόθεμα που είναι ήδη διαθέσιμο. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα βρουν προσιτά ενοίκια, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες θα αποκτήσουν εισόδημα από ακίνητα που σήμερα δεν τους αποφέρουν τίποτα…

Πάνω απ’ όλα, τα νέα ζευγάρια θα μπορούν να βρίσκουν σπίτι για να ξεκινήσουν οικογένεια και να κάνουν παιδιά. Αν δεν αντιμετωπίσουμε το στεγαστικό πρόβλημα, ο δημογραφικός μαρασμός θα συνεχιστεί.

* Πέμπτο απόθεμα: η γη και η πρωτογενής παραγωγή.

Η ελληνική ύπαιθρος έχει διαθέσιμη γη, ευνοϊκό κλίμα, προϊόντα υψηλής ποιότητας και μακρά παραγωγική παράδοση. Παρ’ όλα αυτά, η πρωτογενής παραγωγή περιορίζεται, οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις παραμένουν κατακερματισμένες και ο αγροτικός πληθυσμός γερνά. Το χειρότερο είναι ότι εγκαταλείπει τις αγροτικές του δραστηριότητες!

Η περιφέρεια πεθαίνει! Για να παραμείνουν οι αγρότες στη γη τους, δεν αρκούν οι επιδοτήσεις· πρέπει η αγροτική παραγωγή να γίνει οικονομικά βιώσιμη. Αυτό είναι ακόμη πιο επιτακτικό σήμερα, καθώς σε όλη την Ευρώπη αντιμετωπίζουμε τη μεγάλη πρόκληση της Συμφωνίας με το Μercosur…

Χωρίς να θίγεται η ιδιοκτησία, χρειάζεται να διευκολύνουμε την από κοινού διαχείριση και αξιοποίηση των κατακερματισμένων εκτάσεων. Ας στηρίξουμε συνεργατικά σχήματα και μετοχικές εκμεταλλεύσεις, που υπερβαίνουν τον κατακερματισμό των κλήρων, με κοινό εξοπλισμό, σύγχρονες υποδομές, συμβολαιακή γεωργία και καθετοποιημένες μονάδες παραγωγής.

Χρειάζεται επίσης φθηνότερη ενέργεια και χρηματοδότηση για μεγαλύτερες, οργανωμένες και ανταγωνιστικές εκμεταλλεύσεις. Ας εξετάσουμε την περίπτωση της Γαλλίας: βρίσκονται ήδη σε προγραμματισμό 916 επενδυτικά σχέδια στον αγροδιατροφικό τομέα, συνολικής αξίας περίπου 8,7 δισεκατομμυρίων ευρώ. Πρόκειται όχι για απλή εισοδηματική επιδότηση, αλλά για επενδύσεις στην παραγωγή και τη διατροφική ασφάλεια.

Η επισιτιστική επάρκεια και η διατροφική ασφάλεια βρίσκονται στο επίκεντρο της οικονομικής πολιτικής των εταίρων μας σε άλλες χώρες. Εδώ, αντίθετα, είναι «άγνωστες λέξεις». Μπορούμε και εμείς να αντιμετωπίσουμε τη Γεωργία ως στρατηγικό παραγωγικό τομέα, αντί να τη θεωρούμε ένα πρόβλημα που χρειάζεται διαρκώς επιδοτήσεις.

* Έκτο απόθεμα: οι ενεργειακοί πόροι της χώρας.

Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας εξαρτάται σήμερα σε μεγάλο βαθμό από την ενέργεια. Ωστόσο, εξακολουθούμε να πληρώνουμε ακριβά ένα ενεργειακό σύστημα που αφήνει αναξιοποίητες τις εγχώριες δυνατότητες.

  • Δώσαμε βάρος στις Ανανεώσιμες πηγές, όμως δεν επενδύσαμε σε μπαταρίες ώστε να αποθηκεύεται η ενέργεια που παράγουν και να μη χάνεται!
  • Διαθέτουμε σύγχρονες μονάδες, ολοκληρωμένες ή σχεδόν έτοιμες, που μένουν ανενεργές, την ώρα που άλλοι εταίροι μας τις θέτουν σε λειτουργία…

Χωρίς συνδυασμό διαφορετικών πηγών δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή ενεργειακή πολιτική.

Και ο λιγνίτης πρέπει να είναι στο μείγμα! Εδώ, όμως, τον έχουμε διαγράψει, ενώ η Γερμανία επέστρεψε στον άνθρακα… Παράλληλα, εγκαταλείπουμε την εγχώρια λιγνιτική παραγωγή και υποδεχόμαστε data-centers, τα οποία θα χρειάζονται τεράστιες ποσότητες ενέργειας και νερού. Το ερώτημα είναι: από πού θα τα βρούμε;

Απαιτούνται τόσο Ανανεώσιμες πηγές όσο και δυνατότητα αποθήκευσης. Χρειάζονται, ακόμη, υδροηλεκτρικά έργα και ολοκλήρωση των υποδομών που εκκρεμούν, ανάμεσά τους η Μεσοχώρα και οι Συκιές.

Παράλληλα, χρειάζεται σύγχρονος τρόπος διαχείρισης των απορριμμάτων, με αξιοποίησή τους για παραγωγή ενέργειας, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες… Απαιτείται επίσης να ανακυκλώνονται τα αγροτικά απόβλητα, ώστε να παράγονται βιοενέργεια και λιπάσματα!

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αξιοποιείται ενεργειακά το 25% των απορριμμάτων που απομένουν, κατά μέσο όρο…

Σε ορισμένες χώρες το ποσοστό αυτό αγγίζει ή και ξεπερνά το 50%.

Εδώ… μηδέν επί μηδέν, μηδέν!

Πέρα από περιβαλλοντικό ζήτημα, η ενεργειακή πολιτική αφορά την παραγωγή, τη βιομηχανία και την ανταγωνιστικότητα της χώρας.

Έχει, όμως, και διάσταση κοινωνικής ευθύνης…

Όταν μειώνεται το ενεργειακό κόστος, ελαφρύνονται μαζί τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα ενισχύονται η ευημερία, η κοινωνική δικαιοσύνη και η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

* Έβδομο απόθεμα είναι η δημόσια περιουσία.

Ακίνητα, εκτάσεις και άλλα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού Δημοσίου παραμένουν ανεκμετάλλευτα. Δεν πρέπει να τα βλέπουμε σαν έναν απλό κατάλογο ακινήτων που εκποιούνται περιστασιακά.

Αντίθετα, μπορούν να συγκροτήσουν ένα οργανωμένο εθνικό επενδυτικό απόθεμα, το οποίο σταδιακά θα εξελιχθεί σε κεφαλαιακή βάση ενός λεγόμενου Sovereign Fund. Έτσι, η αδρανής δημόσια περιουσία θα μετατρέπεται σε Κεφάλαιο, το οποίο θα αποφέρει Εισόδημα και θα δημιουργεί Υπεραξίες.

Οι υπεραξίες αυτές θα επανεπενδύονται και θα διοχετεύονται ξανά στην οικονομία, με συμπράξεις – ΣΔΙΤ όπου απαιτούνται, διαφάνεια και μακρόπνοο σχεδιασμό. Η δημόσια περιουσία οφείλει να αποφέρει στη χώρα εισόδημα και κεφάλαιο, ενώ οι υπεραξίες που παράγονται πρέπει να επιστρέφουν στην κοινωνία και την εθνική οικονομία ως επενδυτική ροή.

Με αυτόν τον τρόπο προκύπτουν επιπλέον κρατικά έσοδα για την ταχύτερη αποπληρωμή του χρέους, για υποδομές και άμυνα, για τη στήριξη της οικογένειας και για την ανάσχεση της δημογραφικής συρρίκνωσης.

Κυρίες και κύριοι,

Όλα αυτά αποτελούν μέρη ενός συνόλου και συνδέονται μεταξύ τους…

Και αλληλοτροφοδοτούνται!

  • Όταν απελευθερώνεται η ιδιωτική περιουσία, ενισχύεται η ρευστότητα και ανοίγονται δυνατότητες για όλους.
  • Η χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων οδηγεί σε μεγαλύτερη παραγωγή και σε αύξηση του ΑΕΠ…
  • Η αξιοποίηση της αγροτικής γης δίνει ώθηση στη μεταποίηση, φέρνει εξαγωγές και αναζωογονεί την περιφέρεια…
  • Η μείωση του κόστους ενέργειας στηρίζει τόσο τη βιομηχανία όσο και τη Γεωργία-Κτηνοτροφία – Αλιεία.
  • Με την κατοικία ενισχύονται η κοινωνική συνοχή και η δυνατότητα των εργαζομένων να μετακινούνται.
  • Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας απελευθερώνει πόρους και τροφοδοτεί ξανά την Ανάπτυξη.

Αυτή είναι η νέα Αρχιτεκτονική της ελληνικής οικονομίας, όπως την ονομάζω: όχι απλώς περισσότερη «διαχείριση», αλλά απελευθέρωση των παραγωγικών δυνάμεων.

Με όρους οικονομολόγων, δεν αρκεί η δημοσιονομική διαχείριση· χρειάζονται μεταρρυθμίσεις που απελευθερώνουν την οικονομική δυναμική, τα wealth effects και τα supply side effects.

Χρειάζεται, σε αυτό το σημείο, να γίνει σαφές ένα πράγμα. Πραγματική ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει να αφήνουμε την αγορά στα χέρια των ισχυρότερων. Ούτε συνιστά «φιλελευθερισμό», παλιό ή νέο, να επιτρέπεις τη δημιουργία καρτέλ ή ακόμη και να τα ενισχύεις…

Η φιλελεύθερη Πολιτική, αντίθετα, διασφαλίζει τον πραγματικό ανταγωνισμό! Καταργεί τα κλειστά κυκλώματα και αντιμετωπίζει τις στρεβλώσεις, ενώ περιορίζει τη γραφειοκρατία και το κόστος της. Δεν ψηφιοποιεί τη γραφειοκρατία! Επίσης, μειώνει το κόστος της ενέργειας και της χρηματοδότησης, αντί να τα αφήνει να γίνονται θηλιά στον λαιμό των νοικοκυριών και των παραγωγών.

Ανοίγει δρόμους και προσφέρει ευκαιρίες σε όσους θέλουν να εργαστούν, να επενδύσουν και να δημιουργήσουν, αντί να τους κυνηγάει…

Έχουμε κάπως συγχύσει τα πράγματα: η φιλελεύθερη οικονομική Πολιτική έχει κοινωνικό πρόσημο, καθώς προσφέρει ευκαιρίες σε όλους. Δεν χαρίζει προνόμια σε λίγους ούτε στήνει καρτέλ, δηλαδή ολιγοπώλια στην οικονομία.

Στόχος είναι να διαχέεται ο πλούτος και όχι να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια, αφήνοντας όλους τους υπόλοιπους φτωχότερους. Η μεσαία τάξη πρέπει να μπορεί να ευημερεί, όχι να συνθλίβεται! Παράλληλα, αναδεικνύεται και αξιοποιείται ο πλούτος της χώρας, αντί να μένει ανεκμετάλλευτος…

Φίλες και φίλοι,

Η Ελλάδα είναι, τουλάχιστον ως προς τις δυνατότητές της, μια πλούσια χώρα. Απλώς δεν το αντιλαμβανόμαστε… Δεν της λείπουν οι πόροι, οι δυνατότητες ή τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα.

Ας το πούμε ξεκάθαρα! Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι δεν αξιοποιεί όσα διαθέτει… Γι’ αυτό πρέπει να αλλάξουν ο τρόπος σκέψης μας και οι προτεραιότητές μας.

Διότι η νέα Αρχιτεκτονική για την Ελληνική Οικονομία σημαίνει, πάνω απ’ όλα:

Να σταματήσουμε να εστιάζουμε αποκλειστικά στο τι μπορούμε να «μοιράσουμε» από το εισόδημα που παράγεται και να αναζητήσουμε πώς θα αξιοποιήσουμε τον πλούτο που διαθέτουμε αλλά μένει ανενεργός.

Η Ελλάδα χρειάζεται να απελευθερώσει χωρίς καθυστέρηση τον πλούτο που έχει ήδη στη διάθεσή της.

Αυτό αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση, ώστε η οικονομία να γίνει πιο παραγωγική και ανταγωνιστική, αλλά και πιο δίκαιη…

Και, κυρίως, να προσφέρει στους ανθρώπους Ελπίδα και Όραμα, ώστε να δημιουργούν, να επενδύουν και να παραμένουν στον τόπο τους.

Πάνω απ’ όλα, όμως, χρειάζεται να μένουν στον τόπο τους και να επιστρέφουν σε αυτόν,

Να ξαναβρούν την πίστη στον εαυτό τους και να ζουν με ευημερία…

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο ΔΕΔΟΜΕΝΟ.

ΣΧΟΛΙΑ

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.

Αφήστε ένα σχόλιο

Η διεύθυνση email σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ Αντώνης Σαμαράς: «Πραγματική ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει να αφήνουμε την αγορά στα χέρια των ισχυρότερων»