Καστελόριζο: Η οικογένεια με τα 8 παιδιά «ζωντανεύει» το νησί – «Είναι αγώνας, αλλά είναι όμορφο και μοναδικό»

Καθώς ολοκληρωνόταν η κυριακάτικη Θεία Λειτουργία στον ναό του Καστελόριζου, οι πιστοί παρακολουθούσαν μια ιδιαίτερη σκηνή. Στη σειρά για να μεταλάβουν περίμεναν υπομονετικά οκτώ αδέλφια, ντυμένα και περιποιημένα. Τα μεγαλύτερα φρόντιζαν τα μικρότερα, ενώ οι γονείς τους στέκονταν κοντά και με ηρεμία μεριμνούσαν ώστε όλα να εξελιχθούν ομαλά.
Μια εικόνα που δύσκολα ξεχνά κανείς. Σπάνια συναντά κανείς σήμερα μια τόσο μεγάλη οικογένεια, όμως ιδιαίτερη σημασία έχει κυρίως η επιλογή των μελών της να ζουν στο ανατολικότερο άκρο της Ελλάδας. Στο ακριτικό Καστελόριζο η καθημερινότητα συνοδεύεται από δυσκολίες, ωστόσο η παρουσία των παιδιών και το γέλιο τους δίνουν στο νησί μια ζωντανή ελπίδα για το μέλλον.
Την οικογένεια αποτελούν ο Νικόλας Μαλτέζος και η σύζυγός του, Κυριακή. Μαζί έχουν δημιουργήσει μια οικογένεια με οκτώ παιδιά, από 15 ετών έως μόλις πέντε μηνών, επιλέγοντας να τα μεγαλώσουν στον τόπο κατοικίας τους και μακριά από τις ανέσεις που προσφέρουν τα μεγάλα αστικά κέντρα.
Η συνάντηση με τους δύο γονείς εκείνο το πρωινό της Κυριακής έδωσε την αφορμή για μια συζήτηση. Στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων μίλησαν για τη ζωή τους, τις ανησυχίες και τις δυσκολίες τους, αλλά και για τη χαρά που τους χαρίζει καθημερινά η μεγάλη οικογένεια.
Ο Νικόλας Μαλτέζος μιλά ανοιχτά για όσα αντιμετωπίζει μια δεκαμελής οικογένεια στο Καστελόριζο. Παρότι αγαπά τον τόπο του και βλέπει τα σημαντικά πλεονεκτήματα της ζωής σε ένα μικρό νησί, η καθημερινότητα έχει και την πλευρά του κόστους. «Στο θέμα της διαβίωσης είναι πολύ πιο ωραία εδώ, δεν το συζητάμε. Αλλά όλα τα υπόλοιπα, τα ψώνια, είναι απλησίαστα στο Καστελόριζο», λέει χαρακτηριστικά.
Με οκτώ παιδιά, μια οικογένεια χρειάζεται να υπολογίζει καθημερινά ακόμη και τις βασικές δαπάνες. Τρόφιμα, ρούχα, σχολικά και είδη για τα μικρότερα παιδιά επιβαρύνουν περισσότερο τον προϋπολογισμό, λόγω της απόστασης του νησιού και των ιδιαίτερων συνθηκών ανεφοδιασμού.
Στην οικογένεια εργάζεται μόνο ο ίδιος, ενώ η Κυριακή έχει αναλάβει τα οκτώ παιδιά και τη διαχείριση του νοικοκυριού. Όπως γίνεται φανερό μέσα από τη συζήτηση μαζί της, αυτός ο ρόλος απαιτεί καθημερινό κόπο, υπομονή και προσεκτικό προγραμματισμό.

Η Κυριακή περιγράφει την καθημερινότητα ως μητέρα οκτώ παιδιών
Η Κυριακή μιλά με ήρεμο τόνο. Δεν παρουσιάζει τη ζωή της ως κάτι ξεχωριστό, ούτε αποσιωπά τις δυσκολίες της. Περιγράφει απλά όσα ζει, σαν μια μητέρα που έχει συνηθίσει να καλύπτει καθημερινά πολλές και διαφορετικές ανάγκες, διατηρώντας παράλληλα την αισιοδοξία της.
«Είναι δύσκολο, αλλά προχωράμε. Είναι και όμορφο και μοναδικό αυτό που έχουμε δημιουργήσει. Είναι η ίδια η ζωή», δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Η ερώτηση για το πώς είναι να μεγαλώνει οκτώ παιδιά φέρνει μια απάντηση που αποτυπώνει με σαφήνεια την πραγματικότητα της οικογένειας. «Είναι ένας αγώνας συνέχεια, ένας αγώνας, δεν το συζητώ», αναφέρει.
Οι απαιτήσεις ξεκινούν το πρωί και δεν σταματούν παρά το βράδυ. «Το σχολείο τους, το φροντιστήριό τους, οι δραστηριότητες, τα ρούχα, το φαγητό, όλα αυτά έχουν έναν αγώνα. Πρέπει να υπάρχει ένα αυστηρό πρόγραμμα, με όρια, για να λειτουργήσει η οικογένεια. Αλλιώς δεν λειτουργεί», εξηγεί.
Πέντε από τα οκτώ παιδιά πηγαίνουν ήδη σε σχολείο. Ένα βρίσκεται στο Λύκειο, δύο φοιτούν στο Δημοτικό και άλλα δύο στο Νηπιαγωγείο. Τα υπόλοιπα είναι μικρότερα, ενώ το νεότερο μέλος της οικογένειας είναι μόλις πέντε μηνών.
Για την Κυριακή, η συνεργασία, η πειθαρχία και η αλληλοβοήθεια είναι απαραίτητες ώστε να λειτουργεί μια πολύτεκνη οικογένεια. Στην καθημερινότητα έχει εξασκηθεί να εντοπίζει λύσεις ακόμη και σε καταστάσεις που σε άλλους θα φαίνονταν μόνο εμπόδια.
Το πρωινό της Κυριακής στην εκκλησία, ακόμη και το καρότσι του μωρού είχε διαμορφωθεί πρακτικά για τις ανάγκες της οικογένειας. Ένα ειδικό καλαθάκι ήταν στερεωμένο πάνω του και φιλοξενούσε το μικρότερο παιδί. Με ποιον άλλον τρόπο θα μπορούσαν οι δύο γονείς να μετακινούν με ασφάλεια οκτώ παιδιά; Πρόκειται για μικρές πρακτικές διευκολύνσεις, ίσως δυσδιάκριτες για τους άλλους, αλλά πολύτιμες για μια μητέρα οκτώ παιδιών. «Αν δεν ζεις κάτι, δεν μπορείς να σκεφτείς πώς να το κάνεις», λέει χαρακτηριστικά.
Κλείνοντας, λέει μια φράση που συμπυκνώνει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη ζωή: «Αν βλέπεις τη ζωή θετικά, μπορείς να τη φτιάξεις με καλό τρόπο».
Η οικογένεια με τα οκτώ παιδιά στο Καστελόριζο δεν αγνοεί την κούραση, τις αγωνίες και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Η Κυριακή, όμως, επιλέγει να τις αντιμετωπίζει με αισιοδοξία και να αντλεί χαρά από την οικογενειακή ζωή.
Οκτώ παιδιά στο Καστελόριζο, όπου η παραμονή των νέων αποτελεί πρόκληση
Μέσα στις ιδιαίτερες συνθήκες του Καστελόριζου αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο η ιστορία του Νικόλα και της Κυριακής Μαλτέζου. Σε ένα μικρό ακριτικό νησί, όπου η παραμονή των νέων αποτελεί διαρκή πρόκληση, η παρουσία μιας οικογένειας με οκτώ παιδιά ξεπερνά το ασυνήθιστο. Συνδέεται άμεσα με την ανάγκη να συνεχίσουν να υπάρχουν παιδιά στα σχολεία του τόπου, νέοι άνθρωποι και προοπτικές για το μέλλον.
Όπως λέει ο Νικόλας, στο νησί έχει εγκατασταθεί και μια δεύτερη οικογένεια με πέντε παιδιά, εξαιτίας της εργασίας του πατέρα.
Η επιλογή του Καστελόριζου ως μόνιμης κατοικίας παραμένει, ωστόσο, ιδιαίτερα δύσκολη για τις πολύτεκνες οικογένειες, τονίζει ο ίδιος.
«Είναι δύσκολο μια πολύτεκνη οικογένεια να μείνει εδώ πέρα. Γιατί όλα είναι με καπέλο. Ό,τι και να πάρεις», τονίζει.

Η εικόνα αυτή εντάσσεται σε ένα συνολικότερο πρόβλημα: το ακριβό κόστος ζωής, οι λίγες επαγγελματικές επιλογές και η μεγάλη απόσταση από τα αστικά κέντρα διαμορφώνουν συνθήκες που συχνά αποθαρρύνουν τους νέους από το να μείνουν.
Κατά την άποψή του, χρειάζεται μεγαλύτερη κρατική στήριξη για τους ανθρώπους που επιλέγουν να ζουν σε μικρά νησιά. Για τα μέτρα οικονομικής ενίσχυσης που ψηφίστηκαν πρόσφατα, εκτιμά πως θα προσφέρουν σημαντική βοήθεια στους κατοίκους του Καστελόριζου.
«Θα είναι μια μεγάλη ανάσα για τα σπίτια και τις οικογένειες στο Καστελόριζο. Όχι μόνο για μένα που έχω τόσα παιδιά, αλλά για οποιονδήποτε κάτοικο του νησιού», σημειώνει.
«Πρέπει να υπάρχει κίνητρο για να μείνει ένας νέος στο νησί»
Ο Νικόλας θα ήθελε τα παιδιά του να συνεχίσουν τη ζωή τους στον τόπο τους, όμως ξέρει ότι δεν μπορεί να τους επιβάλει μια τέτοια επιλογή. Αν θελήσουν να φύγουν για σπουδές ή για να βρουν καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές, δεν πρόκειται να τους εμποδίσει.
«Δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο», λέει, καθώς θεωρεί πως το κάθε παιδί πρέπει να χαράξει τη δική του πορεία.
Πρωτίστως τον απασχολεί να διαμορφωθούν οι συνθήκες που θα κάνουν την παραμονή στο Καστελόριζο ουσιαστική επιλογή και όχι μια συνεχή δοκιμασία.
«Πρέπει να υπάρξει ένα κίνητρο για να παραμείνει ένας νέος στο νησί», επισημαίνει. Χωρίς δουλειές, επαγγελματικές διεξόδους και πραγματική οικονομική ενίσχυση, εξηγεί, δεν είναι εύκολο να ζητήσει κανείς από έναν νέο να μείνει σε έναν τόσο μακρινό τόπο.
Τα λόγια του δεν περιορίζονται σε μια γενική αναφορά στις δυσκολίες της νησιωτικής ζωής. Εκφράζουν την αγωνία ενός πατέρα οκτώ παιδιών, που αναλογίζεται από τώρα το μέλλον της οικογένειάς του.
Η εικόνα από το Καστελόριζο που δεν ξεχνιέται
Η συζήτηση με τον Νικόλα και την Κυριακή Μαλτέζου ολοκληρώνεται, όμως η σκηνή εκείνης της Κυριακής στο Καστελόριζο εξακολουθεί να μένει στη μνήμη.
Στην εκκλησία βρίσκονται οκτώ παιδιά, ντυμένα όμορφα και ήσυχα, που περιμένουν με υπομονή να κοινωνήσουν. Κοντά τους είναι οι δύο γονείς τους, οι οποίοι καθημερινά προσπαθούν να τους εξασφαλίσουν όσα χρειάζονται, σε έναν τόπο όπου τίποτα δεν είναι πάντοτε εύκολο.
Η οικογένεια δεν επιδιώκει να αποτελέσει πρότυπο για κανέναν ούτε περιγράφει τη ζωή της σαν να μην αντιμετωπίζει προβλήματα. Αντιθέτως, αναφέρεται ανοιχτά στις δυσκολίες και στο κόστος της καθημερινότητας, στον αγώνα της μητέρας στο σπίτι και στην ανάγκη ουσιαστικής στήριξης των οικογενειών στα ακριτικά νησιά.
Στην άλλη όψη βρίσκεται η χαρά που φέρνει ένα σπίτι με πολλά παιδιά, οι φωνές και τα γέλια, μαζί με τις καθημερινές στιγμές, μικρές και μεγάλες, μιας οικογένειας που μεγαλώνει. Οι δύο γονείς αντλούν ικανοποίηση και, παρά την κούραση, εξακολουθούν να κοιτούν τη ζωή με αισιοδοξία.
Οι αποστάσεις του Καστελόριζου από την υπόλοιπη Ελλάδα είναι μεγάλες, αλλά οι ανθρώπινες σχέσεις παραμένουν κοντινές. Εκεί, ο Νικόλας και η Κυριακή μεγαλώνουν τα οκτώ παιδιά τους, καθένα με τα δικά του όνειρα.
Δεν είναι γνωστό ποιον δρόμο θα ακολουθήσει καθένα από τα παιδιά: αν θα μείνει στο νησί, αν θα αναχωρήσει για σπουδές ή αν θα επιστρέψει κάποτε για να φτιάξει τη δική του οικογένεια. Οι γονείς τους ξέρουν πως, σήμερα, παρά τις δυσκολίες, έχουν επιλέξει να χτίσουν εκεί τη ζωή τους.
Ίσως η πιο συγκινητική εικόνα στο ακριτικό Καστελόριζο να μην είναι ούτε η ελληνική σημαία που ανεμίζει στο πιο απομακρυσμένο σημείο της χώρας ούτε τα πολύχρωμα σπίτια με θέα στη θάλασσα, αλλά τα οκτώ παιδιά που μεγαλώνουν εκεί.
Η παρουσία και των οκτώ παιδιών αρκεί για να υπενθυμίσει πως το αύριο των μικρών νησιών κρίνεται, πάνω απ’ όλα, από τους ανθρώπους που αποφασίζουν να ζήσουν σε αυτά.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Μη χάνετε τίποτα από το ΔΕΔΟΜΕΝΟ
Ειδήσεις τη στιγμή που συμβαίνουν, αναλύσεις και reels κάθε μέρα.





































// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.