Στα εργασιακά, η Ευρώπη δεν υπογράφει όλες τις επιλογές

Η ευρωπαϊκή σύγκλιση προσφέρει βολικό περιτύλιγμα στις εργασιακές μεταρρυθμίσεις. Μόνο που η κοινοτική υποχρέωση δεν ταυτίζεται με την κυβερνητική επιλογή. Και η απόσταση ανάμεσά τους έχει πολιτικό περιεχόμενο, όχι απλώς νομοτεχνικές λεπτομέρειες.

Αφετηρία της νομοθετικής διαδρομής ήταν ο Δεκέμβριος του 2024: η οδηγία για την επάρκεια των μισθών έφερε μαθηματικό υπολογισμό για τον κατώτατο και σχεδιασμό ενίσχυσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Ο σχεδιασμός απέκτησε μορφή υπουργικής απόφασης τον Δεκέμβριο του 2025. Τον Φεβρουάριο του 2026 ακολούθησε η νομοθέτηση της εθνικής κοινωνικής συμφωνίας, με επίκεντρο τις συλλογικές συμβάσεις.

Τον Ιούλιο ενσωματώθηκε η οδηγία για ίσες αμοιβές μεταξύ γυναικών και ανδρών. Ως το κλείσιμο του 2026 αναμένεται και νομοσχέδιο προσαρμογής στην οδηγία που αφορά τις πλατφόρμες. Πρόκειται, επομένως, για παρεμβάσεις με σαφή ευρωπαϊκή αφετηρία — όχι όμως για λευκή επιταγή ως προς την ελληνική εφαρμογή τους.

Εδώ ξεχωρίζει η περίπτωση των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης. Το σχετικό νομοσχέδιο ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2026 χωρίς να μεταφέρει κοινοτική οδηγία. Κινήθηκε στην κατεύθυνση προτάσεων της Κομισιόν υπέρ της επαγγελματικής και ιδιωτικής ασφάλισης, οι οποίες ενδέχεται μελλοντικά να αποκτήσουν δεσμευτικό χαρακτήρα. Το ενδεχόμενο, πάντως, δεν είναι σημερινή υποχρέωση.

Το περιθώριο εθνικών αποφάσεων παραμένει, ακόμη και όταν υπάρχει οδηγία. Η κυβέρνηση θα κριθεί για όσα επιλέγει μέσα σε αυτό και οι ενδιαφερόμενοι για το αποτέλεσμα που βιώνουν. Διότι η ευρωπαϊκή προέλευση μιας ρύθμισης δεν εγγυάται αυτομάτως και την επιτυχία της στην Ελλάδα. Ή μήπως η επίκληση των Βρυξελλών αρκεί για να περισσεύει η λογοδοσία στην Αθήνα;