Ο χαλκός φεύγει από τα σχολεία, οι ευθύνες μένουν στα αζήτητα

Το αλεξικέραυνο δεν ξηλώνεται για να καταλήξει σε κάποια συλλογή. Ο χαλκός έχει αγοραστή. Και εκεί αρχίζει η ερώτηση που δυσκολεύει περισσότερο από τις εύκολες κραυγές περί εγκληματικότητας: ποιος παραλαμβάνει το κλεμμένο μέταλλο; Διότι η προστασία των σχολείων δεν εξαντλείται στην αναζήτηση εκείνου που ανέβηκε στην ταράτσα.

Σχολεία χωρίς την ασπίδα τους

Ο δήμαρχος Νεάπολης–Συκεών, Σίμος Δανιηλίδης, καταγγέλλει επαναλαμβανόμενες νυχτερινές αφαιρέσεις αλεξικέραυνων και χάλκινων αγωγών από σχολικά κτίρια του δήμου. Περιγράφει επίσης έλλειψη αστυνόμευσης και προειδοποιεί ότι η απογύμνωση των εγκαταστάσεων από την αντικεραυνική τους θωράκιση απειλεί την ασφάλεια χιλιάδων μαθητών.

Η αναφορά του στα Τέμπη λειτουργεί ως προειδοποίηση: να μη χρειαστεί να αναζητηθούν ευθύνες αφού προηγηθεί μια καταστροφή. Πρόκειται για καταγγελία κινδύνου, όχι για καταγεγραμμένο δυστύχημα. Η διάκριση έχει σημασία — ακριβώς επειδή η πρόληψη οφείλει να προηγείται της τραγωδίας και όχι να εμφανίζεται κατόπιν ως κυβερνητική εξαγγελία.

Στη συζήτηση υπάρχει και η παλαιότερη μαρτυρία του πρώην στελέχους ασφαλείας και κυκλοφορίας του ΟΣΕ, Χρήστου Ρετσινά, τον Μάρτιο του 2023, για δολιοφθορές και αφαιρέσεις καλωδίων στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Η μαρτυρία αναδεικνύει το πρόβλημα· δεν αρκεί, όμως, για να αποδώσει από μόνη της συγκεκριμένη αιτιώδη ευθύνη για τα Τέμπη.

Η αγορά πίσω από την κλοπή

Οι συλλογικές εθνοτικές ενοχοποιήσεις δεν εντοπίζουν ούτε δράστες ούτε αποδέκτες. Αντιθέτως, θολώνουν το ζητούμενο: τη διαδρομή από το σχολικό κτίριο μέχρι την πώληση και την τήξη. Ποιοι αγοράζουν; Με ποια παραστατικά; Πώς ελέγχεται η προέλευση; Και τι γίνεται όταν το ίδιο σχολείο βρίσκεται επανειλημμένα στο στόχαστρο;

Οι υπαινιγμοί περί χρηματισμού αστυνομικών, δικαστικών ή πολιτικών δεν αποτελούν αποδείξεις. Δεν χρειάζονται, άλλωστε, ατεκμηρίωτες βεβαιότητες για να τεθεί το πολιτικό ζήτημα: η κυβέρνηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες οφείλουν να εξηγήσουν πώς προστατεύονται οι υποδομές και πώς ελέγχεται η αγορά που μπορεί να απορροφά τα κλοπιμαία.

Η ασφάλεια δεν μετριέται σε αυστηρές δηλώσεις, αλλά στην αποτροπή της επόμενης αφαίρεσης και στον εντοπισμό των αποδεκτών. Θα ακολουθήσει, λοιπόν, ο έλεγχος τη διαδρομή του χαλκού ή θα μείνει πάλι στην ταράτσα;