ΕΣΥ διαλυμένο, αφήγημα άθικτο: το χάσμα που δεν κρύβεται

Η κυβερνητική αφήγηση περί «αναβάθμισης» του Εθνικού Συστήματος Υγείας συγκρούεται μετωπικά με όσα βλέπει καθημερινά ο πολίτης στους διαδρόμους των δημόσιων νοσοκομείων. Δεν πρόκειται για διαχειριστικό ατύχημα ούτε για παροδική δυσλειτουργία που θα διορθωθεί με την επόμενη ανακοίνωση. Είναι, σύμφωνα με την κριτική που ασκείται, μια συνειδητή πολιτική επιλογή που οδηγεί σταδιακά στην εμπορευματοποίηση της δημόσιας υγείας.

Γιατροί φεύγουν, ασθενείς περιμένουν

Τα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών περιγράφονται ως σκηνικό ζώνης πολέμου, με τα νοσοκομεία να αδειάζουν από επιστημονικό προσωπικό. Το κύμα μετανάστευσης γιατρών προς αναζήτηση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας δεν είναι τυχαίο· είναι το αποτέλεσμα ενός κράτους που, όπως καταγγέλλεται, απαξιώνει συστηματικά τους δημόσιους λειτουργούς υγείας. Όσοι παραμένουν στη θέση τους καλούνται να αντέξουν απάνθρωπο εργασιακό βάρος με αμοιβές που μένουν καθηλωμένες, ενώ η κοροϊδία γίνεται καθημερινή συνθήκη.

Λογαριασμός στην τσέπη του πολίτη

Παράλληλα με την αφαίμαξη σε ανθρώπινο δυναμικό, η οικονομική ασφυξία του συστήματος οξύνεται. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη των νοσοκομείων έχουν εκτοξευθεί, ενώ η δημόσια δαπάνη για την υγεία παραμένει, όπως επισημαίνεται, «πεισματικά και προκλητικά» χαμηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το κενό αυτό, λέγεται, στρώνει το έδαφος για την επέλαση ιδιωτικών συμφερόντων, με τα νοικοκυριά να καλούνται να πληρώσουν από την τσέπη τους ένα ολοένα μεγαλύτερο κομμάτι των ιατρικών τους αναγκών —μια συνθήκη που οδηγεί ευθέως σε ό,τι περιγράφεται ως «υγειονομική φτώχεια».

Σε αυτό το τοπίο, η κριτική δεν σταματά στο Μαξίμου. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση κατηγορείται ότι αντί να διεκδικεί πόρους και στελέχωση για τα περιφερειακά νοσοκομεία, λειτουργεί συχνά ως «διακοσμητικός χειροκροτητής» σε κυβερνητικές φιέστες, αφήνοντας τις τοπικές κοινωνίες υγειονομικά απροστάτευτες. Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το επικοινωνιακό αφήγημα αναβάθμισης λειτουργεί ως πυροτέχνημα που καλύπτει ένα σύστημα σε ελεύθερη πτώση. Πόσες ακόμη αναβαθμίσεις στα λόγια χρειάζεται να ακούσει ο πολίτης πριν δει έστω μία στην πράξη;