Κάσος: γαλλικό «μπροστινό» χέρι σε υπόθεση εθνικής κυριαρχίας;

Μια καταγγελία που, αν ευσταθεί, αγγίζει τα όρια της εθνικής ταπείνωσης έκανε την εμφάνισή της σχετικά με τον τρόπο που η κυβέρνηση φέρεται να διαχειρίζεται το θέμα της Κάσου. Σύμφωνα με αυτήν, στο παρασκήνιο εμπλέκεται γαλλική εταιρεία με σοβαρά συμφέροντα στην Τουρκία, η οποία λειτουργεί ως ενδιάμεσος πριν από κάθε επίσημη ελληνική κίνηση.

Η περιγραφή είναι αποστομωτική για την ακολουθούμενη τακτική.

Ποιος ενημερώνει ποιον

Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό στη διατύπωσή του αλλά βαρύ στο περιεχόμενό του: γιατί μια τρίτη χώρα, μέσω εταιρείας με δεσμούς στην Άγκυρα, να λειτουργεί ως δίαυλος ενημέρωσης της Τουρκίας πριν η Αθήνα προχωρήσει σε NAVTEX; Η σειρά που περιγράφεται —πρώτα ενημερώνονται οι Γάλλοι, μετά η Τουρκία, και τελευταία βγαίνει η ελληνική ναυτική οδηγία— αντιστρέφει την κανονική λογική της κυριαρχικής άσκησης δικαιωμάτων. Αν κάτι τέτοιο ισχύει, δεν πρόκειται για διπλωματική λεπτότητα αλλά για de facto αποδοχή τουρκικού βέτο σε ελληνικές ενέργειες εντός δικής της υφαλοκρηπίδας.

Η «λευκή σημαία» χωρίς επίσημη ανακοίνωση είναι η εικόνα που σχηματίζεται: μια κυβέρνηση που προτιμά να διαχειρίζεται εθνικά ζητήματα μέσω αδιαφανών καναλιών παρά να εξηγήσει δημόσια γιατί καθυστερεί μια απλή NAVTEX για την Κάσο.

Η σιωπή ως στρατηγική

Το Μαξίμου δεν έχει δώσει καμία δημόσια εξήγηση για τον ρόλο τρίτων μερών σε ζήτημα που αφορά αποκλειστικά ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η επιλογή της σιωπής, όσο κι αν βολεύει βραχυπρόθεσμα, λειτουργεί ως έμμεση επιβεβαίωση πως κάτι δεν πάει καλά στη σειρά προτεραιοτήτων. Αν η καταγγελία είναι αβάσιμη, η διάψευση κοστίζει μηδέν· η απουσία της όμως τροφοδοτεί ακριβώς το αφήγημα που η κυβέρνηση προσπαθεί να αποφύγει, εκείνο μιας εξωτερικής πολιτικής υπό επιτήρηση τρίτων.

Όποια κι αν είναι η αλήθεια πίσω από το «μπροστινό» γαλλικό όνομα, η εικόνα μιας Ελλάδας που περιμένει άδεια για να ασκήσει δικαιώματα στα δικά της χωρικά ύδατα δεν είναι κάτι που διορθώνεται με δελτία Τύπου την τελευταία στιγμή.