Οι developers βρήκαν φωνή: ποιος γκρινιάζει στ’ αυτί του Μαξίμου

Δεν πρόλαβε καλά-καλά να στεγνώσει το μελάνι της εξαγγελίας κι ήδη ακούγονται γκρίνιες από πλευρές που δεν συνηθίζουν να μιλούν δημόσια, αλλά ξέρουν πολύ καλά πού να χτυπήσουν την πόρτα. Το μέτρο είναι γνωστό: αύξηση του φόρου μεταβίβασης από 3% σε 15% για αγοραστές ακινήτων εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αντίδραση, όμως, δεν είναι σχήμα λόγου — έρχεται από τους μεγάλους παίκτες, εγχώριους και ξένους, που έχουν ήδη στηθεί πάνω σε στρατηγικές επενδύσεις με ισχυρό οικιστικό σκέλος.

Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό

Το επιχείρημα που ακούγεται στα σαλόνια των επενδυτών είναι απλό και βολικό: τα έργα δεν βγάζουν λεφτά από τα ξενοδοχεία, αλλά από την πώληση κατοικιών που χρηματοδοτεί γήπεδα, μαρίνες και υποδομές. Αν κοπεί αυτή η ροή, κινδυνεύει όλο το οικοδόμημα — κυριολεκτικά. Και το επιχείρημα δεν σταματά εκεί: ο φόρος γράφεται στο όνομα του αγοραστή, λένε, αλλά ο αγοραστής παραθεριστικής κατοικίας δεν είναι δέσμιος της Ελλάδας. Έχει την Πορτογαλία, την Κύπρο, την Ισπανία, το Ντουμπάι. Συγκρίνει το συνολικό κόστος, και δώδεκα μονάδες παραπάνω φόρου είτε τον διώχνουν είτε αναγκάζουν τον πωλητή να κατεβάσει τιμή για να τον κρατήσει. Στο τέλος, το τιμολόγιο το πληρώνει ο επενδυτής, όχι ο αγοραστής που υποτίθεται στοχοποιείται.

Το ρίσκο το κρατά ο άλλος

Η πιο καυστική πλευρά του παραπόνου είναι πολιτική, όχι λογιστική: έργα που έχουν ήδη αδειοδοτηθεί, χαρακτηριστεί στρατηγικές επενδύσεις με αποφάσεις Διυπουργικής Επιτροπής δημοσιευμένες σε ΦΕΚ, βλέπουν τώρα τους όρους του παιχνιδιού να αλλάζουν στη μέση της κατασκευής. Και το κάνει, όπως σημειώνεται, «η πλευρά που δεν κινδυνεύει και δεν έχει το επενδυτικό ρίσκο» — δηλαδή το κράτος αλλάζει τους κανόνες αφού ο επενδυτής έχει ήδη δεσμεύσει κεφάλαια, με πολυετή σχεδιασμό βασισμένο σε διαφορετικές φορολογικές παραδοχές. Το αφήγημα περί τουρισμού ως ατμομηχανής της οικονομίας και στήριξης του επενδυτικού momentum μοιάζει, έτσι, να αναιρείται μονομερώς από όσους το διακήρυτταν πρώτοι.

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι αν το Μαξίμου θα κρατήσει τη γραμμή απέναντι σε αυτή την πίεση ή αν, όπως συνήθως συμβαίνει, θα βρεθεί μια «τεχνική λύση» που θα ικανοποιήσει τους μεγάλους παίκτες χωρίς να ακουστεί δημόσια καμία υποχώρηση.