Βενζίνη προς 3 ευρώ: το Μαξίμου απαντά με δεκάρα επιδότησης

Η συζήτηση για την τιμή της βενζίνης έχει προ πολλού ξεφύγει από το πεδίο της πρόβλεψης και έχει μπει στο πεδίο της παραδοχής. Στα πάνελ όπου συζητούνται οι ενεργειακές εξελίξεις, ο αριθμός που ακούγεται πλέον χωρίς ντροπή είναι 2,5 έως 3 ευρώ το λίτρο, με ορίζοντα διετίας. Δεν είναι σενάριο ακραίας κρίσης· είναι, σύμφωνα με όσα κυκλοφορούν, η νέα κανονικότητα. Απέναντι σε αυτό το τοπίο, το Μαξίμου φαίνεται να απαντά με ένα νούμερο που μοιάζει βγαλμένο από άλλη εποχή: επιδότηση 0,10€ στο λίτρο.

Η αντίθεση αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη, όπως καταγράφεται σε ανάρτηση που σχολιάζει τη διαφορά κλίμακας με καυστικότητα.

Η αριθμητική της ασυμμετρίας

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ρητορικό. Αν η τιμή πράγματι κινηθεί προς τα 2,5-3 ευρώ, μια επιδότηση δέκα λεπτών αντιστοιχεί σε ποσοστό γελοίο επί της συνολικής επιβάρυνσης — λιγότερο από το 5% της αύξησης, ανάλογα με το πού θα σταθεροποιηθεί τελικά η τιμή. Πρόκειται για μέτρο που δεν αγγίζει καν το πρόβλημα, αλλά λειτουργεί ως άλλοθι επικοινωνιακής διαχείρισης: κάτι γίνεται, λέει η κυβέρνηση, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει γιατί αυτό το «κάτι» είναι τόσο μικρό μπροστά στο μέγεθος της ανατροπής που έρχεται.

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι γιατί το Μαξίμου, γνωρίζοντας προφανώς τα ίδια στοιχεία που κυκλοφορούν στα πάνελ, επιλέγει να μιλά με όρους δεκάρας τη στιγμή που η αγορά μιλά με όρους ευρώ. Είτε υποτιμά το μέγεθος της κρίσης προς τους πολίτες, είτε γνωρίζει ότι δεν έχει τα δημοσιονομικά περιθώρια για κάτι μεγαλύτερο και προτιμά να το αποσιωπήσει. Καμία από τις δύο εκδοχές δεν είναι κολακευτική.

Η σιωπή ως στρατηγική

Αυτό που ενοχλεί περισσότερο, σύμφωνα με το σχόλιο που έχει σημειωθεί, δεν είναι μόνο το ποσό της επιδότησης αλλά η απουσία δημόσιας αντιπαράθεσης με το μέγεθος του προβλήματος. Δεν υπάρχει επίσημη τοποθέτηση που να παραδέχεται ανοιχτά το ενδεχόμενο βενζίνης στα 3 ευρώ ούτε σχέδιο που να αντιστοιχεί σε τέτοιο σενάριο. Η κυβερνητική επικοινωνία προτιμά να μένει προσκολλημένη σε μικρές, διαχειρίσιμες ανακοινώσεις, ενώ η πραγματικότητα της αγοράς προχωρά χωρίς να περιμένει το Μαξίμου να την προλάβει.

Αντίλογος σοβαρός δεν έχει τεθεί δημόσια απέναντι σε αυτή την κριτική· η κυβέρνηση δεν έχει απαντήσει ευθέως στο ερώτημα γιατί η επιδότηση παραμένει τόσο μικρή μπροστά στις προβλέψεις που η ίδια η αγορά διαμορφώνει. Η σιωπή, σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι ουδέτερη· είναι απάντηση από μόνη της, και μάλλον όχι η πιο καθησυχαστική.