Γκόνου: το «δώρο» με τα ψιλά γράμματα που κανείς δεν θέλει

Το σχέδιο σύμβασης για το πρώην στρατόπεδο Γκόνου έφτασε στα χέρια των υποψήφιων επενδυτών αργά ένα βράδυ, λίγο πριν από τη ΔΕΘ —τακτοποιημένη χρονική επιλογή, ίσως και τυχαία. Η πρώτη αντίδραση περιγράφεται ως θετική, αλλά με το μολύβι σφιχτά στο χέρι και αρκετές επιφυλάξεις. Το ενδιαφέρον, βέβαια, δεν έχει σβήσει: ο ΟΛΘ του Ιβάν Σαββίδη και η κοινοπραξία Goldair–AKTOR–Trade Estates, με τους επιχειρηματίες Καλλίνικο, Εξάρχου και Φουρλή, συνεχίζουν να κοστολογούν προσεκτικά τους όρους. Το «προσεκτικά» εδώ είναι λέξη-κλειδί.

Το τίμημα δεν είναι το πρόβλημα

Τα 5 εκατ. ευρώ στην έναρξη και τα άλλα 5 εκατ. ευρώ αργότερα δεν φαίνεται να είναι αυτά που ανησυχούν τους διεκδικητές. Το εφάπαξ ποσό είναι απλώς η αρχή: ακολουθούν μίσθωμα και ετήσιο ποσοστό επί των εσόδων, δεμένο με το επιχειρηματικό σχέδιο του κάθε παραχωρησιούχου. Ένα κλασικό μοντέλο, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Οι εκπλήξεις κρύβονται αλλού.

Ποιος πληρώνει τη γραφειοκρατία

Απαλλοτριώσεις, αρχαιολογικά ζητήματα, αδειοδοτήσεις, καταπατήσεις και το ενδεχόμενο απομάκρυνσης καταπατητών συνθέτουν έναν κατάλογο εκκρεμοτήτων που, σύμφωνα με την αρχική εικόνα, μεταφέρονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στον ιδιώτη. Ο υποψήφιος επενδυτής καλείται όχι μόνο να χρηματοδοτήσει, να αναπτύξει και να λειτουργήσει το έργο, αλλά και να λύσει προβλήματα που εξαρτώνται από δημόσιες υπηρεσίες και διοικητικές διαδικασίες —δηλαδή να κάνει τη δουλειά που θα έπρεπε να έχει προηγηθεί πριν καν βγει το τεύχος στη δημοσιότητα.

Το αποτέλεσμα είναι ένα σχέδιο σύμβασης που μεταθέτει τους κινδύνους στον ιδιώτη ενώ το δημόσιο κρατά το εύσημο της «μεγάλης επένδυσης». Οι δύο υποψήφιοι στρατοπεδεύουν πλέον γύρω από την αναλυτική κοστολόγηση των όρων, προσπαθώντας να αποτιμήσουν κάτι που εξ ορισμού είναι δυσκολοαποτιμήσιμο: το κόστος της ελληνικής γραφειοκρατίας. Αν το Μαξίμου θέλει πραγματικά να δει το Γκόνου να αλλάζει πρόσωπο, ίσως θα έπρεπε πρώτα να λύσει τα δικά του χαρτιά προτού τα φορτώσει σε άλλους.