Το ΠΑΣΟΚ γιόρτασε τα 52α γενέθλιά του σε άδεια αίθουσα στην Κοζάνη

Πενήντα δύο χρόνια συμπλήρωσε το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα φρόντισε να το γιορτάσει με τη δέουσα επισημότητα, ανακοινώσεις, μηνύματα και την απαραίτητη δόση αναδρομικής νοσταλγίας για τις εποχές που γέμιζε γήπεδα. Η πραγματικότητα, όμως, έχει τη συνήθεια να χαλάει τα πάρτι, και στην Κοζάνη φρόντισε να το κάνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο.

Η αίθουσα που άδειασε

Η Μιλένα Αποστολάκη ανέλαβε να μεταφέρει το μήνυμα της ανανέωσης του ΠΑΣΟΚ σε μια πόλη με 67.000 κατοίκους, σε έναν νομό που αγγίζει τους 131.000. Το αποτέλεσμα της κεντρικής της ομιλίας καταγράφηκε με καυστική ακρίβεια.

Η αναλογία είναι αμείλικτη: για κάθε άτομο στην αίθουσα αντιστοιχούσαν περίπου 6.500 κάτοικοι του νομού. Δεν χρειάζεται δημοσκόπηση για να διαβάσει κανείς το μήνυμα· αρκεί η αριθμητική μιας άδειας αίθουσας σε πόλη της περιφέρειας, εκεί όπου το ΠΑΣΟΚ κάποτε έχτιζε την πελατειακή του αυτοκρατορία.

Πέρα από τα πανηγυρικά γενέθλια

Η επετειακή ρητορική περί «επιστροφής στις ρίζες» και «ανανέωσης» συγκρούεται μετωπικά με μια εικόνα που δεν επιδέχεται spin: λίγες δεκάδες παρευρισκόμενοι, ανακατεμένοι με το προσωπικό εστίασης, σε μια πόλη-σύμβολο της πρώην κραταιάς επαρχιακής δύναμης του κόμματος. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διοργανώνει εκδηλώσεις με λαμπερά μηνύματα στην Αθήνα, αλλά η δοκιμασία της αλήθειας δίνεται στις πλατείες της περιφέρειας, εκεί όπου κανείς δεν μετράει «likes» αλλά καρέκλες γεμάτες. Και οι καρέκλες, χθες, έμειναν κατά κράτος άδειες.

Το σχόλιο για τον «Μητσοτάκη που τρέμει» ανήκει στη σφαίρα της παραπολιτικής υπερβολής και της ειρωνείας που συνοδεύει τέτοιες καταγραφές· ουδείς στο Μαξίμου αναμένεται να χάσει ύπνο εξαιτίας μιας αίθουσας στην Κοζάνη. Το πρόβλημα, αν υπάρχει, είναι εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και αφορά τη διαφορά ανάμεσα στο επικοινωνιακό αφήγημα της ηγεσίας και στην πραγματική απήχησή του στη βάση.

Στα 52α γενέθλιά του, το ΠΑΣΟΚ έδειξε πως το μεγαλύτερο πρόβλημά του δεν είναι η κυβέρνηση, είναι το κοινό που δεν εμφανίστηκε.