Κτηνοτρόφοι στη Λέσβο μιλούν για όπλα, φτάνει η ανοχή τους

Στη Λέσβο η καθημερινότητα μιας κτηνοτρόφου έχει πάρει τη μορφή πολιορκίας. Δεν μιλάμε πια για σποραδικές επιθέσεις σε κοπάδια ή μεμονωμένα περιστατικά κλοπής· η ίδια περιγράφει κάτι πιο συστηματικό, ένα «οργανωμένο σχέδιο» που στοχεύει τα ζώα της, και φτάνει στο σημείο να αναφέρεται ανοιχτά σε όπλα ως μέσο αυτοάμυνας. Όταν ένας άνθρωπος της υπαίθρου καταλήγει εκεί, δεν πρόκειται για υπερβολή τηλεοπτικού θεάματος αλλά για κραυγή απόγνωσης απέναντι σε μια πολιτεία που, κατά τα λεγόμενά της, απουσιάζει.

Το χάσμα με το κράτος

Η αφήγηση αυτή δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση παραφροσύνης, αλλά συμπτωματικό στοιχείο μιας βαθύτερης κρίσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στους παραγωγούς και τους αρμόδιους φορείς. Όταν οι κτηνοτρόφοι νιώθουν πως αφήνονται μόνοι απέναντι σε ό,τι αντιλαμβάνονται ως οργανωμένη απειλή, η λύση που αναζητούν παύει να είναι θεσμική και γίνεται προσωπική. Κι αυτό είναι το πιο ανησυχητικό σημείο της υπόθεσης: όχι το αν υπάρχει πράγματι σχέδιο πίσω από τις επιθέσεις, αλλά το πόσο εύκολα ένας πολίτης φτάνει να θεωρεί το όπλο ως τη μόνη ρεαλιστική απάντηση.

Ύπαιθρος χωρίς εγγυήσεις

Το Μαξίμου και τα συναρμόδια υπουργεία έχουν κατ’ επανάληψη διαβεβαιώσει για μέτρα στήριξης της κτηνοτροφίας, αποζημιώσεις και ενισχυμένη επιτήρηση σε περιοχές με προβλήματα. Στην πράξη όμως, όσο επαναλαμβάνονται καταγγελίες σαν κι αυτή από τη Λέσβο, τόσο πιο κούφιες ακούγονται οι διαβεβαιώσεις. Μια κτηνοτρόφος που μιλά δημόσια για όπλα δεν το κάνει επειδή έχει διάθεση για θεαματικές δηλώσεις, αλλά επειδή έχει εξαντλήσει κάθε άλλη επιλογή επικοινωνίας με το κράτος. Πόσες ακόμη τέτοιες μαρτυρίες θα χρειαστούν για να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με το τι πραγματικά συμβαίνει στην ελληνική ύπαιθρο;