Γουδή: το πάρκο των μισού αιώνα υποσχέσεων αναζητά φορέα και λεφτά

Σχεδόν μισός αιώνας σχεδίων, μελετών και υποσχέσεων καταλήγει, προς το παρόν, σε ένα κενό τοπίο εκεί όπου κάποτε στεγαζόταν το γήπεδο του Badminton. Η κατεδάφιση της εγκατάστασης λειτούργησε ως αφορμή να ξαναβγεί από το συρτάρι το σχέδιο για το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή – Ιλισίων, μια έκταση που στον πυρήνα της φτάνει τα 965 στρέμματα δημόσιας γης, ενώ η ευρύτερη ζώνη επιρροής της αγγίζει τα 4.000 με 4.500 στρέμματα. Αριθμοί που, στα χαρτιά τουλάχιστον, μιλούν για τον μεγαλύτερο αστικό πράσινο πνεύμονα που θα μπορούσε να αποκτήσει ποτέ η Αθήνα.

Το όραμα στα χαρτιά

Ο σχεδιασμός προβλέπει έναν ενιαίο χώρο πυκνού πρασίνου, με ήπιες δραστηριότητες αναψυχής, πολιτισμού και αθλητισμού, και με τα ιστορικά στρατιωτικά κτίρια της περιοχής να διατηρούνται και να επαναχρησιμοποιούνται αντί να γκρεμίζονται σιωπηλά, όπως συνέβη με το Badminton. Στο πλάνο περιλαμβάνονται ακόμη δίκτυο πεζοδρόμων, περιπάτου και ποδηλατοδρόμων, περιορισμός αυτοκινήτων και στάθμευσης στον πυρήνα του πάρκου, χώροι στάθμευσης στην περίμετρο συνδεδεμένοι με το Μετρό, απομάκρυνση περιφράξεων και ελεύθερα περάσματα. Προβλέπονται επίσης παρεμβάσεις ώστε το πάρκο να πάψει να κόβεται στα δύο από τις λεωφόρους Κατεχάκη, Κανελλοπούλου και Ούλοφ Πάλμε, τρεις αρτηρίες που μέχρι σήμερα λειτουργούν σαν τείχη ανάμεσα σε κομμάτια γης που θεωρητικά ανήκουν στο ίδιο πάρκο.

Ποιος θα κρατήσει τα κλειδιά

Το ζόρικο κομμάτι, όμως, δεν είναι το σχέδιο επί χάρτου αλλά η υλοποίησή του. Η περιοχή είναι κατακερματισμένη μεταξύ διαφορετικών δημόσιων φορέων, καθένας από τους οποίους διαχειρίζεται το δικό του κομμάτι γης με τη δική του λογική και τις δικές του προτεραιότητες. Για να γίνει το πάρκο πραγματικότητα χρειάζονται πολεοδομικές ρυθμίσεις, παραχωρήσεις εκτάσεων από φορείς που συνήθως δεν παραχωρούν τίποτα εύκολα, ένας ενιαίος φορέας διαχείρισης που να μη σκοντάφτει στα αρμοδιοδοτικά κενά, και φυσικά χρηματοδότηση που να μην εξαντλείται στην πρώτη ανακοίνωση. Η κατεδάφιση του Badminton μπορεί να λειτουργήσει ως το πρώτο ορατό βήμα, όμως η ιστορία του Γουδή έχει διδάξει ότι τα πρώτα βήματα εδώ συνηθίζουν να ακολουθούνται από πολυετείς παύσεις. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχει σχέδιο —υπάρχει, και μάλιστα λεπτομερές— αλλά αν υπάρχει επιτέλους η πολιτική βούληση να ενοποιηθούν οι αρμοδιότητες πριν κλείσει και αυτό το παράθυρο ευκαιρίας, όπως έκλεισαν τόσα άλλα τις προηγούμενες δεκαετίες.