Ρωγμές στην ΕΛΑΣ: η βιτρίνα που τρίζει

Ο μήνας του μέλιτος για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται πως έληξε πρόωρα. Στα πηγαδάκια της οδού Αμαλίας η κουβέντα έχει πλέον ένα σταθερό επίκεντρο: την εκπρόσωπο Τύπου Θεώνη Κουφονικολάκου, της οποίας οι επικοινωνιακές επιλογές έχουν αρχίσει να ενοχλούν ακόμη και ανθρώπους του στενού πυρήνα. Ψιθυρίζεται για έλλειψη συντονισμού, για αλαζονικό ύφος στις επαφές με δημοσιογράφους, και δεν είναι λίγοι εκείνοι που σχολιάζουν πως η σχεδόν μηνιαία απουσία της από τις οθόνες δεν είναι τυχαία, αλλά προϊόν σιωπηρής «τιμωρίας» από την ηγεσία.

Το βιογραφικό των ατοπημάτων της δεν είναι μικρό. Η ατυχής αναφορά περί σύλληψης του Μπένιαμιν Νετανιάχου σε ενδεχόμενη κυβέρνηση της ΕΛΑΣ έγινε αντικείμενο σαρκασμού αντί να αναδείξει πολιτική θέση, ενώ οι αλλεπάλληλες μεταστροφές γύρω από την «πατριωτική εισφορά» και τις σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ —από κλειστά παράθυρα σε μισάνοιχτες πόρτες μέσα σε λίγες μέρες— άφησαν την αίσθηση ενός κόμματος χωρίς πυξίδα επικοινωνίας.

Πίσω όμως από το επικοινωνιακό ζήτημα κρύβεται κάτι βαθύτερο. Η «νέα γενιά» τομεαρχών, όσο κι αν διαθέτει φρεσκάδα, στερείται του πολιτικού βάρους που χρειάζεται απέναντι στον κυβερνητικό μηχανισμό. Κι όμως, η προοπτική επιστροφής παλαιών στελεχών και πρώην υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί φόβο στους νεοφερμένους, που βλέπουν στο ενδεχόμενο αυτό απειλή «καπελώματος» και οριστικό τέλος στο αφήγημα της ανανέωσης.

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται, έτσι, ανάμεσα σε δύο φωτιές: χωρίς εμπειρία δεν κυβερνά πειστικά, με επιστροφή παλαιών κινδυνεύει να χάσει κάθε αξιοπιστία «νέου ξεκινήματος». Όσοι ξέρουν, ξέρουν πως το δίλημμα αυτό δεν λύνεται με ανακοινώσεις τύπου.