Ο Στραβελάκης μιλά για καρτέλ, οι πολίτες μιλούν για λογαριασμούς

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δεν μπήκε σε αυτή την κόντρα, αλλά ο υφυπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Στραβελάκης έδωσε ο ίδιος την ευκαιρία σε μια ολόκληρη κατηγορία πολιτών να του απαντήσει με το πιο ενοχλητικό επιχείρημα που υπάρχει: τα δικά τους νούμερα. Η θέση του, ότι τα καρτέλ στα τρόφιμα υπήρχαν και το 2019, αντιμετωπίστηκε ως ιστορική διαπίστωση που αθωώνει τη σημερινή διακυβέρνηση. Μόνο που κανείς δεν ρώτησε τους καταναλωτές αν τους ενδιαφέρει η γενεαλογία του ακριβού μοσχαριού ή το τελικό ποσό στην απόδειξη.

Το μοσχάρι δεν ψηφίζει

Η απάντηση ήρθε άμεση και τεκμηριωμένη με προσωπικό λογιστικό βιβλίο, χωρίς παραπομπές σε δείκτες και υπουργικές ανακοινώσεις.

Η λογική είναι αποπλανητικά απλή: αν το καρτέλ υπήρχε από το 2019 και η τιμή του μοσχαριού διπλασιάστηκε στο μεταξύ, τότε είτε το καρτέλ έγινε πιο αδίστακτο υπό την παρούσα διακυβέρνηση, είτε υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που κάποιος αποφεύγει συστηματικά να ονομάσει. Ο υφυπουργός επέλεξε να μιλήσει για τη διαχρονικότητα του προβλήματος, σαν αυτό να λειτουργεί ως ελαφρυντικό. Στην πραγματικότητα λειτουργεί ως κατηγορητήριο, αφού επιβεβαιώνει ότι επί έξι και πλέον χρόνια το ίδιο κόμμα δεν κατάφερε να λύσει κάτι που το ίδιο αναγνωρίζει ως πρόβλημα.

Το αφήγημα χάνει έδαφος

Το επιχείρημα του «τα ίδια καρτέλ υπήρχαν πάντα» δεν καταρρίπτεται μόνο από ανεκδοτολογικές μαρτυρίες. Καταρρίπτεται από την ίδια τη λογική της κυβερνητικής επικοινωνίας, που φιλοδοξεί να παρουσιάσει τη σημερινή Ελλάδα ως αναπτυξιακή επιτυχία με βελτιωμένο βιοτικό επίπεδο. Αν το καρτέλ είναι σταθερό μέγεθος από το 2019, τότε η μόνη μεταβλητή που άλλαξε δραστικά είναι το εισόδημα σε σχέση με το κόστος ζωής· και εκεί το Μαξίμου δυσκολεύεται να βρει επιχείρημα που να στέκεται στο ταμείο του σουπερμάρκετ. Η αναφορά στο ρεύμα και τη στέγαση, που προστέθηκε σχεδόν παρενθετικά, δείχνει πόσο ευρύτερο είναι το αίσθημα οικονομικής ασφυξίας που δεν χωράει σε μια στατιστική περί «προϋπάρχοντος φαινομένου».

Ποιος χορεύει πάνω σε ποιον

Η κατακλείδα περί πρωθυπουργού που «χορεύει επάνω μας» είναι σκληρή διατύπωση, αλλά δεν είναι παράλογη μέσα στο πλαίσιο που περιγράφεται: μια κυβέρνηση που εξηγεί το ακρίβασμα με ιστορικά επιχειρήματα ενώ ο πολίτης πληρώνει με σημερινό μισθό. Ο Στραβελάκης ήθελε να δείξει συνέχεια στο πρόβλημα των καρτέλ. Κατάφερε να δείξει συνέχεια σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο για την κυβέρνηση: τη διαπίστωση ότι έξι χρόνια διακυβέρνησης δεν άγγιξαν το βασικό πρόβλημα που η ίδια ομολογεί ότι υπάρχει.