Το γαλάζιο… φιλί ζωής στο Badminton

Δεν περνά απαρατήρητη στα πηγαδάκια η στάση του Νίκου Δένδια να λέει «ναι» σε αιτήματα που κρίνει δίκαια, ανεξαρτήτως από πού προέρχονται —πολιτική συνήθεια που σπανίζει τελευταία. Το αίτημα του Πάνου Ρούτσι, πατέρα θύματος των Τεμπών, για εκταφή και περαιτέρω διερεύνηση των αιτιών θανάτου του γιου του βρήκε ανταπόκριση, παρότι απείχε παρασάγγας από τη γενικότερη γραμμή της κυβέρνησης σε παρόμοια ζητήματα.

Στο ίδιο μοτίβο εντάσσεται και η αποδοχή του αιτήματος του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα να γκρεμιστεί το Θέατρο Badminton στο Πάρκο Γουδή, ώστε στη θέση του να δημιουργηθεί πράσινος χώρος. Αξίζει, βέβαια, να σημειωθεί και η δική του διαδρομή: ο ίδιος δήμαρχος που πρωτοστάτησε για την κατεδάφιση είναι σήμερα εκείνος που πρωτοστατεί για τη μετατροπή της έκτασης σε πάρκο — μια αναντιστοιχία που δεν χρειάζεται σχόλιο, αφού μιλά μόνη της.

Σε μια εποχή που η πολιτική αντιπαράθεση συνήθως τρέφεται από τη λογική «ό,τι πρότεινε ο απέναντι, το πολεμάω», η στάση αυτή μοιάζει σχεδόν εξωτική. Αν κρίνει κανείς αισιόδοξα, ίσως είναι δείγμα ότι το πολιτικό μας σύστημα διατηρεί ακόμη κάποιες νησίδες κοινού νου.