Το ΠΑΣΟΚ διυλίζει Στουρνάρα, καταπίνει Ακρίτα: μια επιλεκτική ευαισθησία

Έντεκα χρόνια μετά το εμβληματικό «Μένουμε Ευρώπη», το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη βρίσκεται αντιμέτωπο με μια νέα, εξίσου φορτισμένη ερμηνεία των επιλογών του. Η καταψήφιση του Γιάννη Στουρνάρα για την προεδρία της Τράπεζας της Ελλάδος, σε συνδυασμό με τη στάση απέναντι στην υπόθεση Ακρίτα, συνθέτει μια εικόνα που πυροδοτεί αιχμηρά σχόλια για τις πολιτικές συμμαχίες του κόμματος.

Η αιχμή Μαρινάκη

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δεν κράτησε τους τόνους χαμηλά, επιλέγοντας μια εικόνα που μένει: το ΠΑΣΟΚ «διυλίζει» τον Στουρνάρα αλλά «καταπίνει» την Ακρίτα.

Η διατύπωση δεν είναι τυχαία επιλογή λέξεων. Παραπέμπει ευθέως σε ευαγγελική ρήση περί επιλεκτικής αυστηρότητας, και στήνει μια αφήγηση όπου το ΠΑΣΟΚ επιδεικνύει σχολαστικότητα απέναντι σε μια θεσμική επιλογή της κυβέρνησης, ενώ δείχνει ανοχή σε μια βουλευτίνα που φέρεται να εκφράζει ακραίες θέσεις. Η αναφορά σε «πάνω και κάτω πλατεία» αποτυπώνει με σαφήνεια τι εννοεί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: μια σύγκλιση, έστω σιωπηρή, με εκφραστές τόσο της ακροδεξιάς όσο και της ακρότερης αριστεράς. Το σχόλιο κλείνει με μια δόση καυστικής αδιαφορίας —«καθένας με τις επιλογές του»— που λειτουργεί περισσότερο ως καταδίκη παρά ως ουδέτερη διαπίστωση.

Η πιο σκληρή εκδοχή

Αν ο Μαρινάκης κινείται σε λογοτεχνικό ύφος, η δεύτερη τοποθέτηση είναι κατευθείαν και χωρίς περιστροφές.

Εδώ η κριτική χάνει κάθε μεταφορική επικάλυψη και γίνεται καταγγελία με λέξεις-κλειδί: «νεοναζί», «ντροπή», «άκρα αριστερά». Η σύνδεση της άρνησης στήριξης προς τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος με την ανοχή σε πρόσωπο που κατηγορείται για ακροδεξιές αναφορές, συνθέτει μια αφήγηση όπου το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έχει διαφορετικά μέτρα και σταθμά ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί του. Το ερώτημα που τίθεται στα πηγαδάκια είναι απλό: γιατί η θεσμική ευαισθησία εξαντλείται στην τραπεζική διοίκηση και δεν επεκτείνεται στη σύνθεση της ίδιας της Βουλής;

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει απαντήσει επισήμως στις αιχμές αυτές, κάτι που, σε παραπολιτικούς όρους, μεταφράζεται συνήθως ως σιωπή που επιβεβαιώνει παρά διαψεύδει. Όποια εξήγηση δοθεί εκ των υστέρων, το αφήγημα της «επιλεκτικής ευαισθησίας» έχει ήδη πάρει τον δρόμο του, και δύσκολα αναιρείται με ανακοινώσεις.