Το ΟΛΠ αλλάζει καταστατικό, η Ελευσίνα αλλάζει… σκηνικό

Στα χαρτιά, μιλάμε για μια τυπική επιχειρηματική αναδιάρθρωση: η Γενική Συνέλευση του ΟΛΠ ενέκρινε χθες αλλαγή καταστατικού που διευρύνει τον εταιρικό σκοπό της εταιρείας, επιτρέποντάς της να επενδύει και σε λιμενικές υποδομές εκτός Πειραιά. Στην πράξη, όμως, αρκετοί στην αγορά έσπευσαν να ανοίξουν τον χάρτη και να κοιτάξουν λίγα χιλιόμετρα δυτικότερα, εκεί όπου βρίσκεται η Ελευσίνα.

Ο εκσυγχρονισμός που… βολεύει

Η επίσημη αφήγηση θέλει την αλλαγή να είναι απλά αναγκαία προσαρμογή στις εξελίξεις. Το θεσμικό αποτέλεσμα, όμως, είναι σαφές: ο ΟΛΠ, και μαζί του η κινεζική COSCO που τον ελέγχει, αποκτά πλέον νομικά το δικαίωμα να επεκτείνεται και αλλού. Το σενάριο που κυκλοφορεί στα πηγαδάκια της αγοράς είναι πως, αν κάποια στιγμή προκύψει διαγωνισμός για το νέο λιμάνι της Ελευσίνας, ο ΟΛΠ θα μπορούσε να κατέβει διεκδικώντας μερίδιο. Μέχρι χθες, μια τέτοια κίνηση δεν είχε καν καταστατική βάση. Σήμερα, την έχει.

Πεκίνο και Ουάσιγκτον στο ίδιο τραπέζι

Το πρόβλημα είναι ότι η Ελευσίνα δεν είναι ένα οποιοδήποτε λιμάνι. Εδώ και χρόνια βρίσκεται στο αμερικανικό ραντάρ, με τις ΗΠΑ να έχουν επενδύσει πολιτικά και οικονομικά κεφάλαιο στην αναβάθμιση των Ναυπηγείων της, θεωρώντας την κρίσιμο κρίκο της παρουσίας τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Μια ενδεχόμενη κάθοδος του ΟΛΠ σε μελλοντικό διαγωνισμό θα σήμαινε πρακτικά ότι κινεζικά και αμερικανικά συμφέροντα θα βρίσκονταν πλάτη με πλάτη σε απόσταση αναπνοής, κάτι που σίγουρα δεν θα ενθουσίαζε ούτε στην Αθήνα ούτε στην Ουάσιγκτον.

Προς το παρόν, όλα αυτά παραμένουν στο επίπεδο του σεναρίου· κανείς δεν έχει καταθέσει προσφορά, κανείς δεν έχει ανοίξει επισήμως φάκελο. Ωστόσο, το γεγονός ότι το θεσμικό πλαίσιο υπάρχει πλέον έτοιμο για μια τέτοια κίνηση δεν είναι λεπτομέρεια. Η αλλαγή καταστατικού μπορεί να μοιάζει με τεχνικό ζήτημα διοικητικού εκσυγχρονισμού, αλλά στην πραγματικότητα λειτουργεί σαν μια διακριτική «σφήνα» που ανοίγει χώρο για γεωπολιτικά παιχνίδια πολύ μεγαλύτερα από όσα χωράει ένα πρακτικό γενικής συνέλευσης. Και κάπου εκεί, αναρωτιέται κανείς αν το Μαξίμου παρακολουθεί το θέμα ή απλά περιμένει να δει πού θα καταλήξει η μπάλα.