Γαστούνη: όταν το αστυνομικό τμήμα γίνεται πεδίο διαπραγμάτευσης

Δύο μήνες μετά τις πομπώδεις διαβεβαιώσεις περί «εφαρμογής του νόμου» στη Γαστούνη, η απάντηση ήρθε χωρίς περιστροφές: μέλη της τοπικής κοινότητας Ρομά εισέβαλαν στο αστυνομικό τμήμα για να αποσπάσουν έναν προσαχθέντα ομόφυλό τους. Όχι σε δρόμο, όχι σε πλατεία — μέσα στις εγκαταστάσεις της ίδιας της Αστυνομίας. Αν αυτό δεν είναι δείγμα γραφής για το πού βρίσκεται σήμερα το κράτος δικαίου, τότε τι είναι;

Δηλώσεις χωρίς αντίκρισμα

Η υπόθεση δεν ξεκινά χθες. Πριν από δύο μήνες, Έλληνας επαγγελματίας στην ίδια περιοχή είδε την επιχείρησή του να καταστρέφεται επειδή τόλμησε να καταγγείλει την εγκληματική δράση Ρομά της περιοχής. Ακολούθησαν οι γνωστές βαρύγδουπες διαβεβαιώσεις περί αυστηρής εφαρμογής του νόμου. Το αποτέλεσμα; Μηδέν. Οι δράστες δεν εντυπωσιάστηκαν από ανακοινώσεις, ούτε φοβήθηκαν να χτυπήσουν πλέον την πόρτα του ίδιου του κράτους. Όταν η εξουσία μιλάει και η εγκληματικότητα προχωράει ανενόχλητη, το πρόβλημα δεν είναι πια περιστασιακό συμβάν — είναι σύστημα.

Ασυλία με πολιτικό αντίκρισμα

Το ζήτημα, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να το θολώνουν, δεν είναι η ύπαρξη της κοινότητας Ρομά ως κοινωνικής ομάδας, αλλά η συλλογική ασυλία που φαίνεται να απολαμβάνει η επαναλαμβανόμενη παραβατικότητα ενός τμήματός της. Η ίδια λογική που απαγορεύει τη συλλογική ενοχοποίηση θα έπρεπε να απαγορεύει και τη συλλογική ατιμωρησία. Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα που κανείς στο Μαξίμου δεν φαίνεται πρόθυμος να απαντήσει ευθέως: πόσο βολεύει η ανοχή αυτή, όταν η ψήφος ευάλωτων ομάδων μετατρέπεται σε αντικείμενο πολιτικής συναλλαγής και τα κοινωνικά επιδόματα σε άλλοθι αντί για εργαλείο ένταξης;

Η ίδια αυστηρότητα, βέβαια, θα έπρεπε να ισχύει και για τους μεγαλοκαρχαρίες εργολάβους, εφοπλιστές και τα διαπλεκόμενα κυκλώματα με το πολιτικό κατεστημένο — η επιλεκτική οργή δεν είναι λιγότερο πρόβλημα από την επιλεκτική ανοχή. Μια κυβέρνηση δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά από το αν ο νομοταγής πολίτης νιώθει ασφαλής και ο εγκληματίας ξέρει ότι ο νόμος θα τον βρει. Στη Γαστούνη, προς το παρόν, ισχύει το αντίθετο.