Τεκμαρτό και χρέος: δύο μέτωπα που δύσκολα εξηγεί το Μαξίμου πριν τη ΔΕΘ

Η κυβέρνηση φαίνεται να έχει πιαστεί στα δικά της δίχτυα. Το τεκμαρτό εισόδημα των ελεύθερων επαγγελματιών, που θεσπίστηκε στη δεύτερη θητεία της Νέας Δημοκρατίας ως όπλο κατά της φοροδιαφυγής, έχει μετατραπεί τρία χρόνια μετά σε πολιτικό αγκάθι που κανείς δεν τολμά να ξεριζώσει εντελώς, ούτε να το αφήσει ανέγγιχτο. Με τη ΔΕΘ να πλησιάζει, το μπρος-πίσω των τελευταίων ημερών είναι αποκαλυπτικό: ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης μιλούσε την Παρασκευή για «σταδιακή κατάργηση» των τεκμηρίων, αφήγημα που καλλιεργούσαν επί εβδομάδες φιλικά προς την κυβέρνηση δημοσιεύματα, μόνο για να έρθει χθες ο Κωστής Χατζηδάκης να τραβήξει χειρόφρενο δηλώνοντας πως «κανείς δεν μιλάει για κατάργηση».

Το τεκμήριο του χάους

Πίσω από τη σύγχυση κρύβονται αριθμοί που ο ίδιος ο Χατζηδάκης επικαλέστηκε: από τους περίπου 714.000 ελεύθερους επαγγελματίες που εντάσσονται στο σύστημα, οι 324.000 δηλώνουν εισόδημα πάνω από το τεκμαρτό και μένουν ανεπηρέαστοι, ενώ 387.000 φορολογούνται βάσει τεκμηρίου, με δηλωθέν εισόδημα μόλις 302 ευρώ τον μήνα κατά μέσο όρο. Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: αφού POS, myDATA, ηλεκτρονικά τιμολόγια και διασταυρώσεις δίνουν πλέον στη Φορολογική Διοίκηση πραγματικά δεδομένα, γιατί εξακολουθεί να επιβάλλεται ένα εξωλογιστικό εισόδημα που το κράτος θεωρεί ότι όφειλαν να έχουν οι πολίτες; Η αλήθεια είναι πολιτική: ελεύθεροι επαγγελματίες και μικρομεσαίοι υπήρξαν προνομιακό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας, και τώρα, με τη Νέα Δημοκρατία να αναζητεί επαναπροσέγγιση χαμένων ψηφοφόρων, ανακαλύπτονται ξαφνικά οι «στρεβλώσεις» ενός μέτρου που η ίδια θέσπισε και υπερασπίστηκε επί χρόνια. Το μεγαλύτερο τεκμήριο του φιάσκου είναι ότι η κυβέρνηση δεν ξέρει πώς να απαλλαγεί πολιτικά από κάτι που δεν θέλει να χάσει δημοσιονομικά.

Χρέος και προπαγάνδα

Παράλληλα, αμφισβητείται δημόσια και ένα άλλο κυβερνητικό αφήγημα, αυτό της πρόωρης αποπληρωμής χρέους. Η επίσημη εκδοχή θέλει τη χώρα να κερδίζει περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ ετησίως από τόκους, με τον πρωθυπουργό να επικαλείται μέριμνα για τις επόμενες γενιές. Ο λογαριασμός όμως που παρουσιάζεται δημόσια δείχνει διαφορετική εικόνα.

Η καταγγελία είναι ευθεία: το επιτόκιο του υφιστάμενου χρέους κινείται στο 2-3%, ενώ η κυβέρνηση δανείζεται σήμερα με 3,9%, οπότε η πρόωρη εξόφληση παράγει ζημιά και όχι όφελος. Ακόμη πιο αιχμηρή είναι η αντιπαράθεση στα μεγέθη: το δημόσιο χρέος φέρεται να έχει αυξηθεί από τα 331 δισεκατομμύρια ευρώ το 2019 στα 363 δισεκατομμύρια σήμερα, ενώ οι οφειλές του Δημοσίου προς ιδιώτες φέρεται να έχουν σχεδόν διπλασιαστεί, από 1,9 σε 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Αν κάτι μοιάζει να συνδέει τα δύο ξεχωριστά μέτωπα, τεκμαρτό και χρέος, είναι η ίδια πολιτική συνήθεια: όταν τα νούμερα δεν βολεύουν την αφήγηση, αλλάζει η αφήγηση, όχι τα νούμερα.