102 εκατ. για cloud σε μοναδικό διαγωνιζόμενο: το δίδυμο που κερδίζει πάντα

Ένα ακόμη βαρύ συμβόλαιο μπαίνει στο χαρτοφυλάκιο της Uni Systems, η οποία μαζί με τον ΟΤΕ ανακηρύχθηκε ανάδοχος στον διαγωνισμό του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης για το κυβερνητικό cloud. Το αντικείμενο του έργου είναι η ανανέωση και αναβάθμιση των υπηρεσιών υπολογιστικού νέφους, των βάσεων δεδομένων και των υποδομών backup που στηρίζουν τη δημόσια ψηφιακή μηχανή. Η αρχική σύμβαση ανέρχεται σε 50,95 εκατ. ευρώ με ΦΠΑ, με δικαίωμα προαίρεσης που μπορεί να την οδηγήσει πάνω από τα 102 εκατ. ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ένωση Uni Systems-ΟΤΕ ήταν η μοναδική προσφορά που κατατέθηκε, γεγονός που δεν αλλάζει το νομικό υπόβαθρο του διαγωνισμού, αλλά σίγουρα λέει κάτι για το πόσο «ανοιχτή» ήταν η αγορά για ένα έργο αυτού του μεγέθους.

Η βιτρίνα της σπατάλης

Την ίδια ώρα που το ελληνικό δημόσιο υπογράφει οκτάψηφιες συμβάσεις για υποδομές που ο πολίτης ούτε βλέπει ούτε καταλαβαίνει αν λειτουργούν καλύτερα, τα σατιρικά βίντεο σπατάλης δημοσίου χρήματος κάνουν τον γύρο του διαδικτύου με μια ευκολία που προκαλεί θλιβερή αναγνώριση. Ενδεικτικό είναι το ακόλουθο, όπου υπουργός επιθεωρεί μια γέφυρα-θαύμα των 350.000 δολαρίων.

Το βίντεο είναι πραγματικό, μόνο το ηχητικό είναι προσθήκη — αλλά η ειρωνεία λειτουργεί ακριβώς επειδή το σκηνικό είναι οικείο σε κάθε χώρα όπου η «υποδομή-βιτρίνα» μετράει περισσότερο από τη λειτουργικότητά της. Δεν χρειάζεται να πάει κανείς στην Ουγκάντα για να αναγνωρίσει το μοτίβο· αρκεί να κοιτάξει πόσα mega project καταλήγουν σε δύο-τρεις παίκτες που μοιράζονται την πίτα του δημοσίου χρόνο με τον χρόνο.

Ποιος ελέγχει ποιον

Το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης θα κληθεί αργά ή γρήγορα να εξηγήσει γιατί ένα έργο 102 εκατ. ευρώ προσέλκυσε μία και μοναδική υποψηφιότητα, και αν αυτό αντανακλά την πραγματική εικόνα της αγοράς πληροφορικής ή μια αγορά που έχει μάθει ποιος κερδίζει τα μεγάλα συμβόλαια. Η ανανέωση των κυβερνητικών υποδομών είναι αναγκαία, κανείς δεν το αμφισβητεί. Το ερώτημα είναι αν το δικαίωμα προαίρεσης που διπλασιάζει σχεδόν την αξία της σύμβασης θα λειτουργήσει ως εργαλείο ευελιξίας ή ως βολικός μηχανισμός διόγκωσης του κόστους μετά την υπογραφή. Ψιθυρίζεται πάντως στην αγορά ότι η απουσία ανταγωνισμού σε τόσο μεγάλα έργα δεν είναι πια εξαίρεση αλλά κανόνας.