500 αφίξεις στη Γαύδο, μηδέν επαφή στο Μαξίμου με την Αθήνα

Πεντακόσιοι περίπου μετανάστες έφτασαν τις τελευταίες ημέρες στη Γαύδο, και η διαδρομή τους προς το κέντρο της Αθήνας θεωρείται, σύμφωνα με έντονη καταγγελία που κυκλοφορεί, προδιαγεγραμμένη: από τα κέντρα κράτησης και τον Πειραιά, σε διαμερίσματα που ενοικιάζουν ΜΚΟ, με το Μαξίμου να παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας.

Η καταγγελία της δημοτικής συμβούλου

Η δημοτική σύμβουλος Ελένη Παπαδοπούλου δεν διστάζει να μιλήσει για βολική άγνοια εκ μέρους της κυβέρνησης, στοχεύοντας ευθέως τον πρωθυπουργό.

Η αιχμή είναι σαφής: όσο οι ΜΚΟ αναλαμβάνουν τη στέγαση σε ακίνητα που νοικιάζονται μέσω αδιαφανών μεσιτικών κυκλωμάτων -ακόμη και ιδιοκτητών golden visa- η κυβέρνηση γλιτώνει τον πονοκέφαλο του πού θα μείνουν οι αφιχθέντες, χωρίς όμως να ασχολείται με το τι κάνουν στη συνέχεια. Η καταγγελία προχωράει και σε θεσμικό επίπεδο: η πρακτική της νομιμοποίησης μέσω ασύλων και αδειών διαμονής με υπεύθυνες δηλώσεις που δεν ελέγχονται ποτέ, όπως και η ρύθμιση από την εποχή Τσίπρα που συνυπολογίζει την παραμονή στη φυλακή στον απαιτούμενο χρόνο για άδεια διαμονής, παρουσιάζονται ως δομικά προβλήματα, όχι περιστασιακά.

Πλεύρης, Δούκας και οι αναμονές

Η καταγγελία δεν σταματά στο Μαξίμου. Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης δεν αναφέρεται, όμως ο υπουργός Υγείας… διόρθωση, ο αρμόδιος υπουργός Θάνος Πλεύρης βρίσκεται στο στόχαστρο για την καθυστέρηση απομάκρυνσης δομών ανηλίκων από την Αθήνα, παρά τις παλαιότερες δεσμεύσεις του. Παράλληλα, ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας κατηγορείται ότι στηρίζει μια κατάσταση που, κατά την καταγγέλλουσα, έχει διαλύσει γειτονιές, με νύξη ότι το φαινόμενο δεν είναι καινούριο αλλά διαχρονικό στη διοίκηση του δήμου.

Το συμπέρασμα που συνάγεται είναι καυστικό: η μεταναστευτική πολιτική περιγράφεται όχι απλώς ως αναποτελεσματική, αλλά ως λειτουργικά βολική για όλες τις πλευρές που την ανέχονται, με εξαίρεση τους κατοίκους των γειτονιών που τη βιώνουν. Η αναφορά σε αλλαγή πληθυσμιακής σύνθεσης «χωρίς πόλεμο» σε ευρωπαϊκές περιοχές λειτουργεί ως προειδοποίηση προς πάσα κατεύθυνση, κυβερνητική και δημοτική.

Το δίπολο που στήνεται είναι ξεκάθαρο: αφίξεις στη Γαύδο, φαβέλες στην Αθήνα, και ένα Μαξίμου που, κατά την καταγγελία, έχει την επαφή του με την κοινωνία περιορισμένη στα όρια ενός διαμερίσματος στον Λυκαβηττό. Αν η απόσταση ανάμεσα στη διακήρυξη και στην πραγματικότητα μετριέται σε χιλιόμετρα, το ταξίδι από τη Γαύδο στο κέντρο της Αθήνας μοιάζει πλέον συντομότερο από εκείνο ανάμεσα στο Μαξίμου και στη γειτονιά του πολίτη.