Ο Κασιδιάρης, η Καθημερινή και το «κόμμα-φάντασμα» που τρομάζει το Σύστημα

Ένα πρωτοσέλιδο αρκεί για να πυροδοτήσει ξανά τη γνωστή δυναμική: εφημερίδα γράφει, πολιτικός απαντά, και η απάντηση γίνεται μεγαλύτερη είδηση από το αρχικό δημοσίευμα. Η Καθημερινή τιτλοφόρησε πως ο Ηλίας Κασιδιάρης «απειλεί με κόμμα-φάντασμα», κι εκείνος έσπευσε να αντιστρέψει το αφήγημα, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον μόνο που τρομάζει «το Σύστημα».

Η αντεπίθεση στο πρωτοσέλιδο

Η απάντηση ήρθε άμεση, χωρίς περιστροφές, με βολή και στην ιδιοκτησία του εντύπου.

Η επιλογή να αναφερθεί ονομαστικά ο Αλέξης Παπαχελάς και η «αμερικανική πρεσβεία» δεν είναι τυχαία· είναι πάγιο εργαλείο του πολιτικού λεξιλογίου του Κασιδιάρη, που θέλει να παρουσιάζει κάθε δημοσιογραφική κριτική ως προϊόν ξένων κέντρων αποφάσεων και εγχώριων συμφερόντων. Το «ολιγάρχης Αλαφούζος» λειτουργεί ως ετικέτα-συντόμευση, ώστε ο αναγνώστης να μη χρειαστεί να διαβάσει το ίδιο το ρεπορτάζ για να το απορρίψει.

Ποιος φοβάται ποιον

Το ενδιαφέρον σημείο είναι η μετατόπιση του όρου «κόμμα-φάντασμα»: από χαρακτηρισμό οργανωτικής αδυναμίας σε απόδειξη πολιτικής απειλής. Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν αρνείται τον όρο, τον οικειοποιείται και τον στρέφει εναντίον της κυβέρνησης, την οποία αποκαλεί «την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης» — μια κρίση βαριά, που όμως δεν συνοδεύεται εδώ από νέα στοιχεία, παρά μόνο από τη λογική του «η αγωνία τους με νομιμοποιεί». Το επιχείρημα περί «υψηλής εκλογικής απήχησης στη νεολαία» παραμένει αδιασταύρωτος ισχυρισμός του ίδιου, χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένη μέτρηση ή δημοσκόπηση.

Το σχήμα «όσο με χτυπούν, τόσο μεγαλώνω» είναι πολιτικά δοκιμασμένο και ιδιαίτερα αποδοτικό σε προεκλογική περίοδο, όπου η αντιπαράθεση με «το κατεστημένο» λειτουργεί ως δωρεάν διαφήμιση. Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι ουσιαστικότερο από την ίδια την ανταλλαγή πυρών: τι ακριβώς περιλαμβάνει αυτό το κόμμα, πέρα από το όνομα και τις απειλές προς τους επικριτές του.