Ο Τσίπρας «έκλεψε» τη ΔΕΘ και το Μαξίμου βράζει

Στα γραφεία της Κουμουνδούρου φαίνεται πως κάτι ξέρουν καλά: πώς να ανεβάζουν τον εκνευρισμό των αντιπάλων με μια απλή ημερομηνία στο ημερολόγιο. Η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να ανέβει στη Θεσσαλονίκη στις 2 Σεπτεμβρίου, τρεις ημέρες πριν από την πολυαναμενόμενη ομιλία του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, μετατράπηκε σε πρώτης τάξεως πολιτικό γεγονός, πολύ πριν καν ειπωθεί λέξη για το περιεχόμενο του προγράμματος της ΕΛΑΣ.

Η αντίδραση του κυβερνητικού στρατοπέδου ήρθε γρήγορη και, όσο κι αν προσπάθησε να φανεί ψύχραιμη, πρόδωσε τα αντανακλαστικά μιας εξουσίας που δεν αντέχει να χάσει την αποκλειστικότητα της ατζέντας. Ο Παύλος Μαρινάκης μίλησε για «αλαζονική» κίνηση και «σπάσιμο παράδοσης», ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης, με το γνωστό του προσωπικό ύφος, δεν δίστασε να αποκαλέσει τον πρώην πρωθυπουργό «παλιόπαιδο». Όσοι ξέρουν, ξέρουν πως αυτού του είδους οι χαρακτηρισμοί δεν βγαίνουν από ψυχραιμία, βγαίνουν από νεύρα.

Το ενδιαφέρον είναι πως η ίδια η ένταση της αντίδρασης λειτουργεί ενάντια στον σκοπό της: όσο περισσότερο επιτίθεται η κυβέρνηση στον Τσίπρα, τόσο πιο πολύ τον επαναφέρει στο κέντρο της συζήτησης, ακριβώς τη στιγμή που η ΕΛΑΣ έχει παγιώσει τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις. Πέρυσι, με τον ίδιο άνθρωπο απλό βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να μιλάει στο συνέδριο του Economist, ο εκνευρισμός ήταν πιο διακριτικός. Φέτος, με τον Τσίπρα αρχηγό κόμματος και βασικό διεκδικητή της δεύτερης θέσης, τα πράγματα άλλαξαν άρδην.

Στο βάθος όλης αυτής της αναταραχής κρύβεται μια πιο ουσιαστική ανησυχία: μήπως η ΔΕΘ, το ιερό επικοινωνιακό ορόσημο της κυβέρνησης, μετατραπεί φέτος σε πεδίο αντιπαράθεσης αντί για μονόλογο εξαγγελιών. Κι αν αυτό συμβεί, ο πρωθυπουργός δεν θα μιλήσει σε πολιτικό κενό, αλλά θα κληθεί να απαντά σε κάτι που έχει ήδη ακουστεί. Δύσκολα βρίσκεις καλύτερο ορισμό της λέξης «ανησυχία».