Βενζίνη 2 ευρώ, καλάθι +40%: το «επίτευγμα» της κυβέρνησης σε αριθμούς

Η βενζίνη στα 2 ευρώ έγινε κανονικότητα χωρίς να μεσολαβήσει πόλεμος ή διεθνής αναταραχή που να το δικαιολογεί ευθέως, την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός είχε υποσχεθεί μείωση της τιμής έως και 10 λεπτά. Η υπόσχεση εξατμίστηκε, η τιμή στην αντλία έμεινε, και το τιμολόγιο στο σουπερμάρκετ έχει ανέβει, σύμφωνα με την καταγγελία που κυκλοφορεί, τουλάχιστον 40%.

Η αριθμητική της διαφοράς

Το επιχείρημα είναι απλό και γι’ αυτό δύσκολο να αντικρουστεί: αν η μείωση στα προϊόντα φτάνει το 5% ενώ η άνοδος ήταν 40%, δεν μιλάμε για ανακούφιση αλλά για διαχείριση εντυπώσεων. Η κυβερνητική αφήγηση περί μειώσεων σε «2.000 προϊόντα» παίρνει ιδιαίτερο χρώμα όταν το υλικό επισημαίνει ότι πρόκειται, μεταξύ άλλων, για μανταλάκια, γκαζάκια, κορδόνια και καβουροδαγκάνες — είδη που δύσκολα σώζουν οικογενειακό προϋπολογισμό.

Η αιχμηρή ανάρτηση του χρήστη με το προφίλ φαξμι δεν σταματά στους αριθμούς. Χτυπά και το επιχείρημα της «εισαγόμενης ακρίβειας», που έχει γίνει το πιο βολικό άλλοθι της κυβερνητικής επικοινωνίας, υπενθυμίζοντας ότι η σύγκριση με άλλες χώρες παραλείπει επιμελώς μισθούς, φορολογία και ποιότητα υπηρεσιών. Στην ελληνική εκδοχή της ακρίβειας προστίθενται και τα εγχώρια καρτέλ σε τηλεφωνία, ρεύμα, νερό και ίντερνετ, στοιχεία που δεν εισάγονται από πουθενά.

Ποιος πληρώνει τη διαφορά

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και δεύτερη καταγγελία, που εστιάζει στο ίδιο το προϊόν-σύμβολο της συζήτησης: τη βενζίνη.

Η παρατήρηση του χρήστη John Toyp πηγαίνει στο κρίσιμο ερώτημα: γιατί το μεγαλύτερο κομμάτι της τιμής στην αντλία καταλήγει στα κρατικά ταμεία. Η απάντηση που δίνεται είναι πολιτική, όχι τεχνική· η αδυναμία πάταξης της φοροδιαφυγής και η έλλειψη νέων επενδυτικών πόρων μεταφράζονται σε φορολογικό βάρος πάνω στον καταναλωτή, ο οποίος πληρώνει τη διαφορά κάθε φορά που γεμίζει το ρεζερβουάρ.

Το επιχείρημα περί «δώρου άδωρου» για τις αυξήσεις μισθών, που αμέσως απορροφώνται από ενοικιαστές και εμπόρους, λειτουργεί ως αντίλογος στη λογική «θα σας δώσουμε λίγο παραπάνω για να αντέξετε». Χωρίς έλεγχο στην αγορά ενοικίων, χωρίς ελεγκτικούς μηχανισμούς με ουσιαστικές συνέπειες, κάθε αύξηση εισοδήματος καταλήγει να χρηματοδοτεί τον επόμενο γύρο ακρίβειας. Το κράτος, στο μεταξύ, μοιράζει κουπόνια αντί να μειώνει φόρους — μια πολιτική επιλογή που περιγράφεται ως διαχείριση συμπτωμάτων, όχι της νόσου.

Η κυβέρνηση επιμένει στην αφήγηση της σταθερότητας και της επενδυτικής βαθμίδας. Το καλάθι της νοικοκυράς, όμως, δεν διαβάζει δελτία τύπου· μετρά τιμές. Και όσο η διαφορά ανάμεσα στα λόγια για τα 10 λεπτά και στην πραγματικότητα των 2 ευρώ παραμένει τόσο χαοτική, το ερώτημα «Μητσοτάκης ή χάος» μοιάζει όλο και περισσότερο με ρητορικό σχήμα που η ίδια η ακρίβεια αναιρεί καθημερινά.