Μαντόνα, μνημόνια και μία υπουργός σε αναζήτηση απολογισμού

Καμιά φορά μια ανάλαφρη σύγκριση αποκαλύπτει περισσότερα από μια κοινοβουλευτική ερώτηση. Όταν κάποιος παρομοίασε πρόσφατα την υπουργό Τουρισμού με τη Μαντόνα, δεν το εννοούσε ως κομπλιμέντο για σκηνική παρουσία, αλλά ως σχόλιο για κάτι πιο ουσιαστικό: πέντε χρόνια σε ένα κρίσιμο υπουργείο, γεμάτα ταξίδια, φωτογραφίες σε εκθέσεις και μνημόνια συνεργασίας, με το ερώτημα να παραμένει μετέωρο —τι άλλαξε πραγματικά για τον ελληνικό τουρισμό;

Νούμερα που δεν κολακεύουν

Το επιχείρημα του success story κυβερνητικής κατασκευής παίρνει σοβαρό πλήγμα όταν κανείς κοιτάξει πέρα από τα αθροίσματα αφίξεων. Το πραγματικό ΑΕΠ αυξήθηκε 2,1% το 2025, καλύτερα από τον μέσο όρο της Ε.Ε. (1,5%), όμως το κατά κεφαλήν ΑΕΠ παραμένει στο 68,4% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Η ανεργία στο 8,9% είναι η δεύτερη υψηλότερη στην Ε.Ε. μετά την Ισπανία, έναντι 6,0% στο ευρωπαϊκό σύνολο. Το βιοτικό επίπεδο παραμένει περίπου 14% χαμηλότερο από την κορυφή του 2008. Ο τουρισμός, βιτρίνα της κυβερνητικής αφήγησης, δεν φαίνεται να έχει μεταφράσει την κίνηση σε ουσιαστική βελτίωση της ευημερίας των πολιτών.

Ο ΟΟΣΑ το λέει καθαρά: χρειάζεται υψηλότερη παραγωγικότητα και μεγαλύτερη απασχόληση, όχι απλώς θετικό πρόσημο στους ρυθμούς μεγέθυνσης. Η ελληνική παραγωγικότητα εργασίας παραμένει σημαντικά χαμηλότερη από τον μέσο όρο του οργανισμού, ενώ το υψηλό έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών δείχνει μια οικονομία που εξακολουθεί να στηρίζεται στις εισαγωγές παρά στην παραγωγή αξίας. Πού χωράει σε αυτό το σκηνικό ένα υπουργείο που καυχιέται για αριθμούς εισπράξεων, χωρίς να αγγίζει τα διαρθρωτικά αίτια της υστέρησης;

Παρελθοντολογία αντί λύσεων

Το βαθύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο στατιστικό. Είναι πολιτικό. Η κυβερνητική ευθύνη για τον τρόπο που διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος είναι, όπως επισημαίνεται, καθοριστική: τα προβλήματα συζητούνται με όρους παρελθόντος, με μια διαχρονικότητα που δεν τελειώνει ποτέ και δεν οδηγεί πουθενά. Η αντιπαράθεση ευδοκιμεί, η κοινωνία δυστυχεί —και ανάμεσα σε αυτά τα δύο, ένα υπουργείο συνεχίζει να μοιράζει μνημόνια συνεργασίας σαν να ήταν αποτελέσματα.

Μήπως, τελικά, η σύγκριση με τη Μαντόνα δεν ήταν καθόλου άδικη, απλώς εκεί που εκείνη πουλάει σόου με συνέπεια, εδώ το σόου έμεινε χωρίς σενάριο;