Μπουγάτσα για τον Βούλγαρο, 33 σεντς τη μέρα για τον Έλληνα

Υπάρχει μια Ελλάδα που προσπαθεί να πείσει τον Βούλγαρο και τον Σκοπιανό τουρίστα να σταματήσουν στις Σέρρες αντί να κατηφορίζουν κατευθείαν προς τη θάλασσα, με τη μπουγάτσα και το τσίπουρο ως δόλωμα απέναντι στις σακούλες με σνακ και τα ψυγειάκια με μπίρα που ήδη κουβαλούν στα πορτμπαγκάζ τους. Η πρωτοβουλία είναι καλοπροαίρετη, ο στόχος όμως μοιάζει χαμένος στην ομίχλη, αφού το πυκνό σμήνος των μεταναστευτικών «πτηνών» έχει ήδη κλειδώσει προορισμό: ένα μπαλκόνι σε ενοικιαζόμενα δωμάτια και μια πετσέτα στην άμμο της Χαλκιδικής.

Η ουτοπία της κανονικότητας

Πίσω από την τουριστική εκστρατεία κρύβεται μια βαθύτερη διαπίστωση: ο σημερινός Έλληνας επιμένει να λειτουργεί σαν να επικρατεί κανονικότητα, ενώ αυτήν έχουν φροντίσει άλλοι να την πετσοκόψουν. Πρωθυπουργοί, γραμματείς και «φαρισαίοι» έσπευδαν να την ανακοινώσουν κάθε φορά που τελείωνε μία κρίση, μόνο που επί πραγματικής κανονικότητας μάλλον δεν θα είχαμε τόση πρεμούρα να δοκιμάσει μπουγάτσα ούτε ο φτωχός ούτε ο μπίζνεσμαν επισκέπτης από τα Βαλκάνια — θα θέταμε υψηλότερους στόχους.

Δέκα ευρώ, πολλή γκρίνια

Στο ίδιο μοτίβο της πετσοκομμένης κανονικότητας εντάσσεται και η ανακοίνωση για κάρτα σίτισης 10 ευρώ, που πυροδότησε άμεσα σχόλια. Το πρόβλημα δεν είναι το ποσό, αλλά η αποδοχή του χωρίς αντίδραση, σημειώνει καυστικά ο χρήστης με το προσωνύμιο Jack Sparrow:

Η ειρωνεία δεν σταματά εκεί. Ο Αλέξανδρος Χαρούλης κάνει τον υπολογισμό που όλοι απέφυγαν να κάνουν δημόσια, συνδέοντάς τον με το timing της εξαγγελίας από τον πρωθυπουργό εν μέσω διακοπών:

Τα 33 λεπτά την ημέρα που προκύπτουν από τη διαίρεση δεν είναι απλώς ένα ευτράπελο νούμερο· είναι το μέτρο μιας πολιτικής επικοινωνίας που θεωρεί αυτονόητο ότι ο πολίτης θα πει ευχαριστώ, όσο μικρό κι αν είναι το δώρο, όσο μεγάλη κι αν είναι η απόσταση από τη ζωή όσων το εξαγγέλλουν.

Ο αντικληρικαλισμός ως άλλοθι

Στο μεταξύ, η στήλη στρέφει το βλέμμα και στα Μετέωρα, όπου η χρέωση για τη φυσική ανάγκη των επισκεπτών παρουσιάζεται ως δείγμα οργάνωσης, σε αντίθεση με τα «διάσημα θέρετρα» που αδυνατούν να διατηρήσουν καθαριότητα και αξιοπρέπεια μέσα στη θύελλα των αφίξεων. Η γκρίνια Ελλήνων επισκεπτών αποδίδεται σε υπερτροφικό αντικληρικαλισμό —μια εύκολη ετικέτα που, όπως και η κάρτα σίτισης, μοιάζει σχεδιασμένη να αποσπά από την ουσία: πόσο φθηνά έχει μάθει η κοινωνία να αρκείται σε ό,τι της προσφέρεται, είτε πρόκειται για μπουγάτσα σε ξένο τουρίστα είτε για δεκάρικο σε δικό της εργαζόμενο.