Το Crown Iris δεν ξαναπιάνει Σύρο και το Μαξίμου μετράει ζημιά

Ενώ η παραπολιτική συζήτηση επιμένει στα σόσιαλ των πολιτικών —στον Τσίπρα που ποζάρει σαν να γυρίζει ταινία του Ταρκόφσκι και στον Μητσοτάκη που ευχήθηκε γενέθλια στη Μαντόνα αγνοώντας τον θάνατο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά— υπάρχει ένα επεισόδιο που δεν χωράει σε ελαφριά σχόλια για likes και ριποστάκια. Το κρουαζιερόπλοιο «Crown Iris», που μετέφερε Εβραίους τουρίστες, δεν πρόκειται να ξαναπιάσει στη Σύρο. Το νησί, απλά, δεν το θέλει πια εκεί.

Ένα λιμάνι κλείνει πόρτα

Η ιστορία δεν είναι απλώς ναυτιλιακή. Είναι πολιτική, και μάλιστα δείχνει με τον πιο ωμό τρόπο πού μπορεί να φτάσει η κοινωνική οργή όταν η επίσημη γραμμή του Μαξίμου για στενή συνεργασία με το Ισραήλ συγκρούεται με μια τοπική κοινωνία που δεν συμφωνεί. Οι αντιδράσεις κατά της κρουαζιέρας δεν ήρθαν από κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης, ήρθαν από πολίτες της Σύρου, και το αποτέλεσμα ήταν η οριστική ματαίωση του δρομολογίου.

Η είδηση σχολιάστηκε ευθέως ως πολιτική αποτυχία με πολλαπλά θύματα:

Η καταγραφή είναι ξεκάθαρη: «λογικό όταν σε έναν τόπο δεν είσαι ευπρόσδεκτος να μην ξαναπάς». Πίσω από τη λιτότητα της διαπίστωσης κρύβεται όμως μια βαρύτερη κατηγορία —ότι η κυβέρνηση βρέθηκε στη μέση μιας διαμάχης που δεν μπόρεσε ούτε να προβλέψει ούτε να διαχειριστεί, με τον ελληνικό τουρισμό να πληρώνει την ασυνεννοησία.

Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό

Ο καταμερισμός ζημιάς που περιγράφεται είναι τριπλός: ο ελληνικός τουρισμός χάνει ένα δρομολόγιο και μια εικόνα φιλοξενίας που καλλιεργείται επί χρόνια, η κυβέρνηση βρίσκεται εκτεθειμένη ανάμεσα στη διπλωματική της επιλογή και την κοινωνική αντίδραση που δεν μπόρεσε να αγνοήσει, και οι πολίτες της Σύρου που δεν συμμερίστηκαν τη στάση των συμπολιτών τους υπέρ των Παλαιστινίων βρίσκονται να πληρώνουν για μια σύγκρουση που δεν διάλεξαν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η ίδια η διατύπωση, με τον χαρακτηρισμό «φριπαλεστάιν» για όσους αντιτάχθηκαν στην άφιξη του πλοίου, δείχνει πόσο πολωμένο έχει γίνει το κλίμα γύρω από ένα ζήτημα που το Μαξίμου προτιμούσε να χειρίζεται με σιωπή και διπλωματικές φιλίες πίσω από κλειστές πόρτες. Η πραγματικότητα, όμως, δεν αρκείται σε ανακοινώσεις· βγαίνει στους δρόμους ενός νησιού και ακυρώνει δρομολόγια. Το αν αυτό αποτελεί προάγγελο ευρύτερης κόπωσης απέναντι στη γραμμή φιλίας με το Ισραήλ, ή μεμονωμένο περιστατικό, θα το δείξει το αν η κυβέρνηση αποφασίσει επιτέλους να μιλήσει καθαρά αντί να μετρά ζημιά εκ των υστέρων.