55.000 προσλήψεις στην παιδεία, μηδέν κενά μόνο στα χαρτιά

Σεπτέμβριος προ των πυλών, τα σχολεία ετοιμάζονται να ανοίξουν και μαζί τους ανοίγει, όπως κάθε χρόνο, η ίδια συζήτηση: πόσα κενά θα βρουν φέτος οι μαθητές την πρώτη μέρα και πότε -αν- θα καλυφθούν. Στέλεχος της κυβέρνησης έσπευσε να υπενθυμίσει πως το ζήτημα της παιδείας απασχολεί καθημερινά τις οικογένειες όσο κανένα άλλο, σαν να χρειαζόταν κάποιος αυτή την πληροφορία για να καταλάβει γιατί το θέμα επιστρέφει αμείλικτα κάθε φθινόπωρο.

Ο αριθμός-βιτρίνα

Το επιχείρημα που φέρνει στο τραπέζι το επιτελείο είναι αριθμητικό: από το 2020 έως το 2026 έγιναν 55.000 μόνιμες προσλήψεις στη δημόσια εκπαίδευση, μέσω του κανόνα 1:1 -μία πρόσληψη για κάθε αποχώρηση. Κανένα άλλο υπουργείο δεν πλησιάζει αυτόν τον αριθμό, με τις πιο πρόσφατες προσλήψεις να αντιστοιχούν σχεδόν στο μισό του συνόλου. Στατιστικά εντυπωσιακό, πολιτικά αξιοποιήσιμο, έτοιμο για κάθε τηλεοπτικό πάνελ.

Το ίδιο στέλεχος παραδέχεται, ωστόσο, το προφανές: υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανένα κενό σε κανένα σχολείο. Κι όμως υπάρχει, χρόνο με τον χρόνο, με μια σταθερότητα που θα ζήλευε κάθε άλλος δείκτης της δημόσιας διοίκησης. Η εξήγηση που δίνεται είναι πως ο χώρος της εκπαίδευσης έχει «ιδιαιτερότητες» χωρίς όμοιές τους αλλού -μια διατύπωση αρκετά ελαστική ώστε να καλύπτει τα πάντα, από τη γεωγραφική κατανομή των αναγκών έως τη γραφειοκρατία των αποσπάσεων.

Ο λογαριασμός στους γονείς

Η αντίφαση είναι ευθεία: ρεκόρ μόνιμων προσλήψεων στα χαρτιά, ρεκόρ κενών στην τάξη. Το «θα έπρεπε» της κυβερνητικής πηγής λειτουργεί σαν προκαταβολική δικαιολογία για ό,τι θα ακολουθήσει τις πρώτες εβδομάδες του σχολικού έτους, όταν γονείς και μαθητές θα ανακαλύψουν, όπως κάθε χρόνο, ότι ο αριθμός στην ανακοίνωση και ο αριθμός των καθηγητών στην αυλή δεν συμπίπτουν.

Το ζήτημα δεν είναι αν έγιναν προσλήψεις -έγιναν, και τεκμηριωμένα. Το ζήτημα είναι γιατί, με τόσο μεγάλο αριθμό μόνιμου προσωπικού, το πρόβλημα των κενών παραμένει αμετάβλητο σχεδόν κάθε χρόνο. Μήπως τελικά η «ιδιαιτερότητα» δεν βρίσκεται στο σχολείο, αλλά στον τρόπο διαχείρισης του υπουργείου Παιδείας;