Μαζωνάκης: «Ράγισαν καρδιές» με τα λόγια του Μητροπολίτη Νίκαιας στο μνημόσυνο – «Έσπευδε αθόρυβα να ανακουφίσει τον κάθε συνάνθρωπο»

Το πρωί της Κυριακής 18 Οκτωβρίου τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια το 40ήμερο μνημόσυνο του Γιώργου Μαζωνάκη, σε ιδιαίτερα συγκινησιακά φορτισμένη ατμόσφαιρα. Σαράντα ημέρες μετά τον θάνατό του, συγγενείς, φίλοι, η οικογένεια του τραγουδιστή, άνθρωποι από τον καλλιτεχνικό χώρο και πολλοί θαυμαστές έδωσαν το «παρών» για να τιμήσουν τη μνήμη του.

Στην επιμνημόσυνη τελετή ξεχώρισε η ομιλία του Μητροπολίτη Νικαίας και Καλλιθέας Αλεξίου. Εστίασε τόσο στην αξιόλογη πορεία του Γιώργου Μαζωνάκη στη μουσική όσο και στον άνθρωπο πέρα από τη δημόσια εικόνα του. Με λόγια βαθιάς συγκίνησης και ανθρωπιάς, αναφέρθηκε στην πίστη του τραγουδιστή στον Θεό, στην ευαισθησία και τη γενναιοδωρία του, καθώς και στη διακριτική στήριξη που έδινε σε ανθρώπους με δυσκολίες.

Ο Μητροπολίτης μίλησε ιδιαίτερα για τη Νίκαια, όπου μεγάλωσε ο Γιώργος Μαζωνάκης και έχτισε την προσωπικότητά του, αλλά και για το πώς οι εμπειρίες και τα συναισθήματά του περνούσαν στα τραγούδια του. Αναφέρθηκε ακόμη στη σεμνότητά του: παρά τη μεγάλη αναγνωρισιμότητα και τις επιτυχίες, είχε το θάρρος να παραδέχεται τα σφάλματά του και να ζητά συγχώρεση.

Η αθόρυβη φιλανθρωπία του Γιώργου Μαζωνάκη

Στην ομιλία του, ο Μητροπολίτης ξεχώρισε όσα έκανε ο Γιώργος Μαζωνάκης για να στηρίξει άλλους, χωρίς οι πράξεις αυτές να γίνονται ευρύτερα γνωστές. Όπως είπε, ο τραγουδιστής φέρεται να είχε σταθεί δίπλα σε απλούς ανθρώπους αλλά και σε γνωστά πρόσωπα που περνούσαν δύσκολες στιγμές, κρατώντας τις πρωτοβουλίες του μακριά από τη δημοσιότητα.

«Ο λαός που συνέρρευσε στην Κηδεία του απέδειξε την αγάπη που του είχε ο κόσμος, αλλά και εκείνος που έτρεφε για τους συνανθρώπους του. Ακούστηκαν πολλές και ποικίλες ευεργεσίες του σε όσους είχαν ανάγκη, μάλιστα σε ανώνυμους, αλλά και σε επώνυμους», ανέφερε ο Μητροπολίτης, περιγράφοντας μια πλευρά του τραγουδιστή που δεν είχε απασχολήσει ιδιαίτερα τη δημοσιότητα.

Έπειτα, συνέδεσε την ευαισθησία του Γιώργου Μαζωνάκη για τους άλλους με τα παιδικά του βιώματα και τους δεσμούς του με τον τόπο όπου γεννήθηκε. «Παιδί της Νίκαιας, της πόλης των αγωνιστών της ζωής, εμφύτευσε μέσα του από μικρός τα βάσανα των ανθρώπων και ανέπτυξε βαθμιαία μια μοναδική ενσυναίσθηση για εκείνους που είχαν δυσκολίες. Και έσπευδε αθόρυβα, χωρίς διαφημίσεις να ανακουφίσει τον κάθε συνάνθρωπο, ώστε να υπερβεί την όποια ανάγκη, να ξαναγυρίσει το χαμόγελο στα χείλη όλων».

Για να δείξει πόσο καθοριστική ήταν η αγάπη στη ζωή και στα τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη, ο Μητροπολίτης επικαλέστηκε έναν χαρακτηριστικό στίχο του. «Έχοντας βίωμα την αγάπη, τραγουδούσε το πόσο εξαρτημένος ήταν από την αγάπη: “Ανάσα δεν μπορώ να πάρω, αν δεν μ’ αγαπάς…”».

Η πίστη του Μαζωνάκη, η συγγνώμη και η αναφορά του Ιερωνύμου

Ο Μητροπολίτης Αλέξιος αναφέρθηκε επίσης στην ισχυρή πίστη του Γιώργου Μαζωνάκη και στη στενή σχέση που, όπως είπε, είχε ο τραγουδιστής με την Εκκλησία. Τον περιέγραψε ως άνθρωπο με υπαρξιακές αναζητήσεις, που δεν εξαντλούσε την ταυτότητά του στον ρόλο του δημοφιλούς καλλιτέχνη, αλλά αναζητούσε διαρκώς ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή.

Στάθηκε ακόμη στη διάθεσή του να ζητά συγγνώμη από τους ανθρώπους γύρω του. Ο Μητροπολίτης χαρακτήρισε αυτή τη συμπεριφορά δείγμα ταπεινότητας και αληθινής αγάπης.

Στην ομιλία του παρέθεσε και λόγια του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου. Ο Αρχιεπίσκοπος γνώριζε προσωπικά τον Γιώργο Μαζωνάκη και είχε μιλήσει με θερμά λόγια για τον χαρακτήρα του.

«Με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχα προσωπική γνωριμία… μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Είχε μια εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή, με ιδιαίτερα χαρίσματα και υπαρξιακές αναζητήσεις. Κατάφερε, με το ταλέντο, που του χάρισε ο Θεός, με την αυθεντικότητά του, να κερδίσει το κοινό, να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη του λαού. Ήταν παιδί του Θεού. Μέσα στο σκοτάδι ανακάλυπτε πάντα την έξοδο προς το Φως. Ενώνω την προσευχή μου με τις προσευχές των οικείων του, όλων εκείνων που τον αγάπησαν».

Ολόκληρη η συγκινητική ομιλία του Μητροπολίτη Αλεξίου

Ακολουθεί αναλυτικά η ομιλία που εκφώνησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νικαίας κ. Αλέξιος στο 40ήμερο μνημόσυνο του Γιώργου Μαζωνάκη:

«Αγαπητοί μου αδελφοί, Η παρούσα ζωή είναι στάδιο αγώνα. Είναι στίβος όπου μπαίνουμε και προχωρούμε. Είμαστε οι διαβάτες, που μένουμε σε ένα «πανδοχείο», όπως το αποκαλεί ο ιερός Χρυσόστομος. Κάποτε φτάνουμε στο τέλος, και η Εκκλησία δέεται να είναι «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και (έτοιμοι με) καλή απολογία». Ο θάνατος είναι «το σημείο που το μικρό ρυάκι της ζωής μας συναντιέται και χύνεται στον ωκεανό της αιωνιότητος».

«Οι ψυχές των κεκοιμημένων είναι σε άνεση ή σε οδύνη, κατά τα έργα τους… Ελευθερώνονται με τις δεήσεις των Ιερέων ιδίως της Θείας Λειτουργίας, αλλά και με τις αγαθοεργίες των συγγενών…» μας λέει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος, ενώ ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός παρηγορητικά μας λέει «Αδελφοί μου, μη λυπήσθε διά τους αποθαμένους, αλλά αν τους αγαπάτε, κάμετε ό,τι ημπορείτε διά την ψυχήν των, συλλείτουργα, μνημόσυνα, νηστείας, προσευχάς, ελεημοσύνας…».

Τα Μνημόσυνα είναι ωφέλιμα τόσο για όσους ζουν όσο και για τους νεκρούς, ανεξάρτητα από τον τρόπο τέλεσής τους. Στους ζωντανούς προσφέρουν παρηγοριά και ελπίδα. Για τους νεκρούς, όμως, μεγαλύτερο όφελος έχει η συμμετοχή τους στη Θεία Ευχαριστία: μέσω των μερίδων στο άγιο Δισκάριο «ενώνονται αόρατα με τον Θεό, επικοινωνούν μαζί Του, παρηγορούνται, σώζονται ευφραινόμενοι εν Χριστώ», όπως βεβαιώνει ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης.

Σήμερα τελούμε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας στον πανίερο Ναό της Αγίας Τριάδος στη Νίκαια, μαζί με το ιερό Μνημόσυνο του αγαπημένου μας Γιώργου Μαζωνάκη. Η μεγάλη προσέλευση του κόσμου στην Κηδεία του μαρτύρησε όχι μόνο την αγάπη που του είχαν, αλλά και εκείνη που ο ίδιος έδειχνε στους συνανθρώπους του. Έγιναν γνωστές πολλές ευεργεσίες του προς ανθρώπους που είχαν ανάγκη, τόσο ανώνυμους όσο και επώνυμους.

Γέννημα της Νίκαιας, μιας πόλης ανθρώπων που αγωνίζονται στη ζωή, ο Γιώργος ένιωσε από μικρός βαθιά τα βάσανα των γύρω του και καλλιέργησε σταδιακά ξεχωριστή ενσυναίσθηση για όσους αντιμετώπιζαν δυσκολίες. Χωρίς θόρυβο ή προβολή, έτρεχε να βοηθήσει κάθε συνάνθρωπο να ξεπεράσει τις ανάγκες του και να ξαναβρεί το χαμόγελό του. Είχε γνωρίσει την αγάπη μέσα από τη ζωή του και τραγουδούσε πόσο αναγκαία ήταν γι’ αυτόν: «Ανάσα δεν μπορώ να πάρω, αν δεν μ’ αγαπάς…».

Συχνά λέγεται πως οι καλλιτέχνες αντιλαμβάνονται τον κόσμο με ξεχωριστό βλέμμα. Αυτό το χάρισμα είχε και ο Γιώργος: ανακάλυπτε ομορφιά εκεί όπου οι άλλοι έμεναν εγκλωβισμένοι σε στενά όρια. Έδινε λόγο σε όσα δεν λέγονταν και μορφή στα συναισθήματα που κρύβει η ανθρώπινη ψυχή. Η διαδρομή του δεν ήταν απλώς το πέρασμα του χρόνου, αλλά μια αδιάκοπη δημιουργία, γεμάτη πάθος, αναζήτηση και αλήθεια.

Τα τραγούδια του άγγιξαν τις καρδιές των ανθρώπων και τους συγκίνησαν, τους έβαλαν σε σκέψεις και τους ώθησαν σε ουσιαστικές αναθεωρήσεις για μια καλύτερη ζωή, με αγάπη και προσφορά. Μια ζωή στηριγμένη σε αξίες και οράματα, μακριά από την εξάρτηση από την ύλη. Χαρακτηριστικός είναι ο στίχος του για τα υλικά αγαθά: «δεν μπορώ να γίνω υπόδουλος σε αυτά. Σταγόνα ο χρόνος» (Η φιλοσοφία μου).

Ιδιαίτερα σημαντική και γεμάτη σκέψη είναι η αναφορά του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου μας Κυρίου Ιερωνύμου: «Με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχα προσωπική γνωριμία… μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Είχε μια εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή, με ιδιαίτερα χαρίσματα και υπαρξιακές αναζητήσεις. Κατάφερε, με το ταλέντο, που του χάρισε ο Θεός, με την αυθεντικότητά του, να κερδίσει το κοινό, να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη του λαού. Ήταν παιδί του Θεού. Μέσα στο σκοτάδι ανακάλυπτε πάντα την έξοδο προς το Φως. Ενώνω την προσευχή μου με τις προσευχές των οικείων του, όλων εκείνων που τον αγάπησαν».

Ο Γιώργος υπήρξε πράγματι πιστό και συνειδητό μέλος της Εκκλησίας. Ήταν σεμνός, προσιτός άνθρωπος, ένας άνθρωπος «της διπλανής πόρτας», όπως λέει ο λαός, και δεν είχε πρόβλημα να ζητήσει συγγνώμη από ανθρώπους του κύκλου του. Η συγγνώμη κάνει τις ανθρώπινες σχέσεις καλύτερες και πιο όμορφες. «Συγγνώμη για τα λάθη μου συγγνώμη… δεν ήξερα ποιο δρόμο να διαλέξω… φταίω» (Δεν υποκρίνομαι). Τόσο απλή και συνάμα τόσο υπέροχη είναι η συγγνώμη.

Ώσπου, μέσα σε μια ταραγμένη μέρα, ήρθε το τέλος. Ήταν απρόσμενο, ενώ βρισκόταν σε πλήρη δράση και στο απόγειό της, σαν να το είχε διαισθανθεί, αφού το μελοποίησε και το τραγούδησε: «Τέλειωσε κι αυτό το παραμύθι και το πρωτοβρόχι σιγανό, έκλαψε για μας, γεμάτο λύπη, στον πικρό αποχαιρετισμό…». Ο Αριστοτέλης είχε πει πριν από 2.400 χρόνια: «Το ιδανικό είναι να αποχωρήσει κανείς από τη ζωή νηφάλιος και χωρίς να του λείπει κάτι». Λυτρωτική ήταν η ήρεμη Έξοδος!

Όλοι εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους στον Γιώργο Μαζωνάκη για όσα πρόσφερε: για την ομορφιά που δημιούργησε και έφερε κοντά στον κόσμο, ιδιαίτερα στη Νεολαία μας. Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή. «Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ζωντανών» έγραψε ο ιστορικός Τάκιτος τον 1ο αιώνα προ Χριστού. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Ποιητής Ουράνης παρατήρησε: «Τότε οι νεκροί πεθαίνουν όταν τους λησμονούνε».

Ένα τροπάριο της εξοδίου Ακολουθίας αποδίδει τα λόγια κάθε νεκρού προς εμάς: «Πηγαίνω μπροστά στον Κριτή. Σας παρακαλώ όλους και σας ικετεύω να προσεύχεστε αδιάκοπα στον Χριστό τον Θεό, για μένα, ώστε να με κατατάξει εκεί όπου βρίσκεται το Φως της ζωής».

Ας είναι ευλογημένη η πορεία του προς το αιώνιο Φως. Προσευχόμαστε θερμά να του χαρίσει ο Θεός ανάπαυση, ο Κύριος της ζωής και του Θανάτου, και να προσφέρει παρηγοριά στους οικείους του».