Γιώργος Μαζωνάκης: Τι είπε ο Μητροπολίτης Νίκαιας στο μνημόσυνο – «Ευαίσθητη ψυχή και παιδί του Θεού»

Στον Γιώργο Μαζωνάκη, την καλλιτεχνική του διαδρομή, την πίστη και την κοινωνική του προσφορά αναφέρθηκε ο Μητροπολίτης Νίκαιας και Καλλιθέας, Αλέξιος. Κατά τον συγκινητικό λόγο του στο μνημόσυνο του τραγουδιστή, που τελέστηκε σήμερα (18/10/2026) στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας στη Νίκαια, μίλησε και για τον χαρακτήρα του.

Ο Μητροπολίτης Αλέξιος ανέδειξε την ευαισθησία του Γιώργου Μαζωνάκη και την έμπρακτη στήριξη που πρόσφερε σε ανθρώπους με δυσκολίες, αλλά και την αγάπη και την εκτίμηση που του έδειχνε το κοινό. Αναφέρθηκε επίσης στη στενή σχέση του τραγουδιστή με την Εκκλησία, μεταφέροντας λόγια του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, ο οποίος τον είχε γνωρίσει προσωπικά και τον είχε χαρακτηρίσει άνθρωπο με «εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή» και «παιδί του Θεού». Η αναφορά συγκίνησε τους παρευρισκόμενους στο μνημόσυνο.

Ο Μητροπολίτης επέλεξε στίχους από τραγούδι του Γιώργου Μαζωνάκη για να μιλήσει και για τον αιφνίδιο θάνατό του. Παράλληλα, στάθηκε στη σημασία της συγγνώμης, σημειώνοντας ότι ο τραγουδιστής αναγνώριζε τα λάθη του και ζητούσε συγχώρεση από ανθρώπους του στενού περιβάλλοντός του.

Η ομιλία που εκφώνησε ο Μητροπολίτης Νίκαιας κ. Αλέξιος

«Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η παρούσα ζωή είναι στάδιο αγώνα. Είναι στίβος όπου μπαίνουμε και προχωρούμε. Είμαστε οι διαβάτες, που μένουμε σε ένα «πανδοχείο», όπως το αποκαλεί ο ιερός Χρυσόστομος. Κάποτε φτάνουμε στο τέλος, και η Εκκλησία δέεται να είναι «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και (έτοιμοι με) καλή απολογία». Ο θάνατος είναι «το σημείο που το μικρό ρυάκι της ζωής μας συναντιέται και χύνεται στον ωκεανό της αιωνιότητος».

«Οι ψυχές των κεκοιμημένων είναι σε άνεση ή σε οδύνη, κατά τα έργα τους… Ελευθερώνονται με τις δεήσεις των Ιερέων ιδίως της Θείας Λειτουργίας, αλλά και με τις αγαθοεργίες των συγγενών…» μας λέει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος, ενώ ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός παρηγορητικά μας λέει «Αδελφοί μου, μη λυπήσθε διά τους αποθαμένους, αλλά αν τους αγαπάτε, κάμετε ό,τι ημπορείτε διά την ψυχήν των, συλλείτουργα, μνημόσυνα, νηστείας, προσευχάς, ελεημοσύνας…».

Όπως κι αν τελεστούν, τα Μνημόσυνα ωφελούν τόσο τους ζωντανούς όσο και τους νεκρούς. Οι πρώτοι βρίσκουν παρηγοριά και ελπίδα. Για τους νεκρούς, ωστόσο, μεγαλύτερη ωφέλεια έχει η συμμετοχή τους στη Θεία Ευχαριστία, καθώς οι μερίδες στο άγιο Δισκάριο «ενώνονται αόρατα με τον Θεό, επικοινωνούν μαζί Του, παρηγορούνται, σώζονται ευφραινόμενοι εν Χριστώ», όπως βεβαιώνει ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης.

Σήμερα, εδώ στον πανίερο Ναό της Αγίας Τριάδος στη Νίκαια, τελούμε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας μαζί με το ιερό Μνημόσυνο του αγαπημένου μας Γιώργου Μαζωνάκη. Η παρουσία του πλήθους στην Κηδεία του έδειξε πόσο τον αγαπούσε ο κόσμος, όπως και την αγάπη που ο ίδιος έτρεφε για τους συνανθρώπους του. Έχουν γίνει γνωστές πολλές ευεργεσίες του προς όσους είχαν ανάγκη, ανώνυμους και επώνυμους.

Γέννημα της Νίκαιας, της πόλης των αγωνιστών της ζωής, από μικρός έκανε δικά του τα βάσανα των ανθρώπων και ανέπτυξε ξεχωριστή ενσυναίσθηση για όσους δυσκολεύονταν. Χωρίς προβολή και αθόρυβα, έτρεχε να ανακουφίσει κάθε συνάνθρωπο, να τον βοηθήσει να ξεπεράσει την ανάγκη του και να ξαναφέρει το χαμόγελο στα χείλη όλων. Έχοντας βιώσει την αγάπη, τραγουδούσε πόσο εξαρτημένος ήταν από αυτήν: «Ανάσα δεν μπορώ να πάρω, αν δεν μ’ αγαπάς…», και το ζούσε.

Συχνά ακούμε ότι οι καλλιτέχνες αντικρίζουν τον κόσμο με διαφορετική ματιά. Αυτό το χάρισμα είχε και ο Γιώργος: διέκρινε την ομορφιά εκεί όπου άλλοι έμεναν σε στενά όρια, χωρίς προεκτάσεις. Εκείνος έδινε φωνή στη σιωπή και μορφή στα κρυφά συναισθήματα της ανθρώπινης ψυχής. Η ζωή του ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή χρονική πορεία· υπήρξε ένα διαρκές έργο τέχνης, γεμάτο πάθος, αναζήτηση και αλήθεια.

Με τα τραγούδια του άγγιξε τις καρδιές των ανθρώπων, τους συγκίνησε και τους προβλημάτισε, προκαλώντας σοβαρές αναθεωρήσεις για μια καλύτερη ζωή, με αγάπη και προσφορά. Μια ζωή με αξίες και οράματα, χωρίς υποδούλωση στην ύλη. Χαρακτηριστικός είναι ο στίχος του για τα υλικά αγαθά: «δεν μπορώ να γίνω υπόδουλος σε αυτά. Σταγόνα ο χρόνος» (Η φιλοσοφία μου).

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έκανε ένα ιδιαίτερα ουσιαστικό και βαθυστόχαστο σχόλιο: «Με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχα προσωπική γνωριμία… μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Είχε μια εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή, με ιδιαίτερα χαρίσματα και υπαρξιακές αναζητήσεις. Κατάφερε, με το ταλέντο, που του χάρισε ο Θεός, με την αυθεντικότητά του, να κερδίσει το κοινό, να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη του λαού. Ήταν παιδί του Θεού. Μέσα στο σκοτάδι ανακάλυπτε πάντα την έξοδο προς το Φως. Ενώνω την προσευχή μου με τις προσευχές των οικείων του, όλων εκείνων που τον αγάπησαν».

Πιστός και ενεργό μέλος της Εκκλησίας ήταν ο Γιώργος. Σεμνός και προσιτός άνθρωπος, όπως λέει ο λαός «της διπλανής πόρτας», δεν δίσταζε να ζητήσει συγγνώμη από ανθρώπους του κύκλου του. Η συγγνώμη, άλλωστε, κάνει τις ανθρώπινες σχέσεις καλύτερες και πιο όμορφες. «Συγγνώμη για τα λάθη μου συγγνώμη… δεν ήξερα ποιο δρόμο να διαλέξω… φταίω» (Δεν υποκρίνομαι). Τόσο απλή και ταυτόχρονα τόσο υπέροχη είναι η συγγνώμη.

Ύστερα από μια μέρα γεμάτη αναταραχή, φτάσαμε στο τέλος. Ήταν ένας απρόσμενος αποχαιρετισμός, την ώρα της δράσης και στο απόγειό της, σαν να το είχε προαισθανθεί, αφού το είχε μελοποιήσει και τραγουδήσει: «Τέλειωσε κι αυτό το παραμύθι και το πρωτοβρόχι σιγανό, έκλαψε για μας, γεμάτο λύπη, στον πικρό αποχαιρετισμό…»

«Το ιδανικό είναι να αποχωρήσει κανείς από τη ζωή νηφάλιος και χωρίς να του λείπει κάτι» είχε πει ο Αριστοτέλης πριν από 2.400 χρόνια. Η ήρεμη Έξοδος φέρνει λύτρωση!

Όλοι εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους στον Γιώργο Μαζωνάκη για όσα πρόσφερε. Για την ομορφιά που δημιούργησε και έφερε κοντά στον κόσμο, ιδιαίτερα στη Νεολαία μας. Η μνήμη του θα μείνει ζωντανή. «Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ζωντανών» έγραψε τον 1ο αιώνα προ Χριστού ο ιστορικός Τάκιτος. Και ο ποιητής Ουράνης, στα τέλη του 19ου αιώνα, σημείωσε: «Τότε οι νεκροί πεθαίνουν όταν τους λησμονούνε».

Στο τροπάριο της εξοδίου Ακολουθίας, κάθε νεκρός απευθύνεται σε εμάς και λέει: «Πηγαίνω μπροστά στον Κριτή. Σας παρακαλώ όλους και σας ικετεύω να προσεύχεστε αδιάκοπα στον Χριστό τον Θεό, για μένα, ώστε να με κατατάξει εκεί όπου βρίσκεται το Φως της ζωής».

Ευλογημένη να είναι η πορεία του προς το αιώνιο Φως. Προσευχόμαστε θερμά να τον αναπαύσει ο Θεός, ο Κύριος της ζωής και του Θανάτου, και να δώσει παρηγοριά στους οικείους του.