Γιάννης Βιδινιώτης: «Είχα 95% πιθανότητα να μην ξαναπερπατήσω» – Πώς κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια του

Μόλις δύο ημέρες μετά την άφιξή του στο Περθ, ο Γιάννης Βιδινιώτης έζησε μια εφιαλτική εμπειρία στην παραλία Cottesloe της Αυστραλίας. Ο νεαρός Έλληνας τουρίστας είχε μεταβεί στη χώρα για να συναντήσει συγγενείς του, όμως ένα απλό μπάνιο μετατράπηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε εφιάλτη, όταν χτύπησε το κεφάλι του σε αμμόλοφο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Ο Γιάννης μίλησε στη Σταματίνα Τσιμτσιλή και το Happy Day για όσα συνέβησαν, περιγράφοντας τόσο το ατύχημα όσο και την επίπονη πορεία που ακολούθησε μετά την εσπευσμένη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Σήμερα, έχει καταφέρει να περπατά ξανά με μπαστούνι.

Γιάννης Βιδινιώτης: Το ατύχημα που παραλίγο να του στερήσει το περπάτημα

Με προορισμό το Περθ ταξίδεψε ο Γιάννης από την Ελλάδα, προκειμένου να συναντήσει συγγενείς του. «Ταξίδεψα για να δω συγγενείς που έχω στην Αυστραλία, στο Περθ συγκεκριμένα, και πέρασαν δύο 24ωρα για να φτάσω να είμαι στη θάλασσα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Η παραμονή Πρωτοχρονιάς τον βρήκε στην παραλία Cottesloe, όπου οι συνθήκες έδειχναν ιδανικές για κολύμπι. Μαζί του ήταν η ξαδέρφη του, Αριστέα Καζαντζίδου, η οποία θεωρούσε πως επρόκειτο για ασφαλές σημείο, ειδικά για κάποιον που μόλις είχε φτάσει για πρώτη φορά στην Αυστραλία. «Έμοιαζε σαν πισίνα», είχε πει η ίδια, σημειώνοντας ότι υπήρχε ακόμη και δίχτυ προστασίας από καρχαρίες.

Αν και ήταν έμπειρος κολυμβητής, ο Γιάννης βούτηξε σε ρηχά νερά χωρίς να αντιληφθεί πως στον βυθό υπήρχε αμμόλοφος. «Κάνω ένα μακροβούτι στα ρηχά και εκείνη τη στιγμή εμένα το κεφάλι μου βρήκε σε έναν αμμόλοφο. Το αποτέλεσμα ήταν να σπάσει ο έκτος μου σπόνδυλος στον αυχένα και να συμπιεστούν άλλοι δύο», περιέγραψε.

Το χτύπημα προκάλεσε αμέσως απώλεια της αίσθησης στα άκρα του. «Με το που χτύπησα, μαρμάρωσαν τα χέρια και τα πόδια μου και μαζεύτηκαν σαν έμβρυο. Άρχισα να κολυμπάω με το κεφάλι και τον ώμο, αναποδογύρισα σαν κούτσουρο», ανέφερε για όσα έζησε μέσα στο νερό. Η Αριστέα τού έδωσε τις πρώτες βοήθειες, ενώ ένας αναισθησιολόγος που βρέθηκε τυχαία στην παραλία συνέβαλε στη διατήρηση της σταθερότητας του αυχένα του έως ότου φτάσει η βοήθεια.

Περίπου τριάντα λεπτά αργότερα έφτασαν στο σημείο δύο ασθενοφόρα. Το πρώτο προπορευόταν για να ανοίξει τον δρόμο και το δεύτερο προχωρούσε πολύ αργά, προκειμένου οι κραδασμοί να μην επιβαρύνουν τον τραυματισμένο αυχένα του. «Μέσα σε μισή ώρα ήρθαν δύο ασθενοφόρα, το ένα άνοιγε τον δρόμο και το άλλο πήγαινε με 30 για να μην έχει τρανταγμούς ο αυχένας μου και χειροτερέψει η κατάσταση», είπε.

Με την άφιξή του στο νοσοκομείο οδηγήθηκε άμεσα στο χειρουργείο για επέμβαση στη σπονδυλική στήλη, η οποία διήρκεσε περίπου πέντε ώρες. Όπως αναφέρθηκε στο ρεπορτάζ, οι γιατροί είχαν ενημερώσει την οικογένεια πως οι πιθανότητες να περπατήσει ξανά ήταν μικρότερες από 5%. Ο ίδιος θεωρεί πως η ταχύτητα με την οποία χειρουργήθηκε έπαιξε καθοριστικό ρόλο. «Για καλή μου τύχη εφημέρευε ο διευθυντής της νευροχειρουργικής και λέει “δεν με απασχολεί αν είναι τουρίστας και αν έχει ασφάλεια, βάλτε τον μέσα”. Το ότι χειρουργήθηκα εντός τεσσάρων ωρών μου έδωσε μεγάλη διευκόλυνση και πιθανότητες να αναρρώσω», αποκάλυψε.

Το αρχικό διάστημα μετά τον τραυματισμό ήταν για τον ίδιο συνδυασμός τρόμου και έντονου πόνου. «Υπήρχε σοκ που δεν ένιωθα το σώμα μου, και πόνος. Ένιωθα τον πόνο στον αυχένα μου, εκείνη τη στιγμή που φώναζα στις ξαδέρφες μου ήταν “βάλτε με τώρα στο χειρουργείο”. Όταν ξύπνησα ήμουν στη ΜΕΘ με έναν σωλήνα στον λάρυγγά μου, δεν μπορούσα να μιλήσω», περιέγραψε.

Αντί να επικεντρωθεί στη δυσμενή πρόγνωση, ο Γιάννης επέλεξε να στηριχθεί στο μικρό ποσοστό που του είχαν αφήσει οι γιατροί. «Όποιος με έχει γνωρίσει, και του λέω ότι είχα 95% πιθανότητα να μην ξαναπερπατήσω, μου λέει “τρόμος”. Εγώ το μόνο που σκέφτηκα ήταν “τουλάχιστον έχω 5%”. Ένιωσα ότι ξεκινάμε τώρα, ότι είναι η αρχή», είπε.

Η καθοριστική στιγμή που έφερε ελπίδα στον Γιάννη Βιδινιώτη

Ύστερα από τις δύσκολες πρώτες ημέρες, εμφανίστηκε ένα σημάδι που γέμισε ελπίδα τόσο τον ίδιο όσο και τους δικούς του ανθρώπους. Ο γιατρός τού ζητούσε καθημερινά να κινήσει τα δάχτυλα των ποδιών του, όμως επί τρεις εβδομάδες αυτό δεν γινόταν. Ο Γιάννης είχε αρχίσει να πιστεύει ότι δεν θα τα κατάφερνε ποτέ.

Ο Γιάννης Βιδινιώτης περιέγραψε τη στιγμή που οι γιατροί διαπίστωσαν ότι μπορούσε να κινήσει ξανά τα δάχτυλα των ποδιών του: «Θυμάμαι ότι ήρθε ο γιατρός και μου είπε να κουνήσω τα δάχτυλα των ποδιών μου. Μου το έλεγε κάθε μέρα για τρεις εβδομάδες και στενοχωριόμουν, γιατί ήξερα ότι δεν θα τα κουνήσω. Και κλείνω τα μάτια μου, κουνάω τα μεγάλα μου δάχτυλα, κοκάλωσαν 7 άνθρωποι στο δωμάτιο. Από εκείνη την ημέρα, μετά το κλάμα και τη συγκίνηση, ξεκίνησα να βλέπω θεαματικές βελτιώσεις», εξομολογήθηκε.

Η πορεία της αποθεραπείας του στο νοσοκομείο είχε μεγάλες δυσκολίες, καθώς ακόμη και για τις βασικές ανάγκες του χρειαζόταν υποστήριξη. «Πλέον είμαι αυτοεξυπηρετούμενος. Όταν ήμουν στο νοσοκομείο τα χέρια μου δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν και μου έδεναν το κουτάλι ή το πιρούνι στο χέρι και έτρωγα», ανέφερε.

Η κατάσταση της υγείας του έχει πλέον αλλάξει αισθητά, αφού η κίνηση στα δάχτυλά του έχει βελτιωθεί και ο ίδιος δεν χρησιμοποιεί πια αναπηρικό αμαξίδιο. «Πλέον έχω καλύτερη κίνηση στα δάχτυλα, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι κέρδισα την ανεξαρτησία μου από το αναπηρικό αμαξίδιο. Η μεγαλύτερή μου νίκη ήταν αυτή. Είμαι σε ένα στάδιο που ούτε οι γιατροί μου το υπολόγιζαν, πλέον περπατάω με μπαστούνι», είπε συγκινημένος.

Η επιστροφή στο περπάτημα άρχισε με βήματα που του προκάλεσαν φόβο, καθώς χρειάστηκε να ξαναβρεί έναν μηχανισμό που κάποτε λειτουργούσε αυθόρμητα. «Όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα ήταν τρομακτικό αρχικά, γιατί είχα ξεχάσει αυτό το σήμα. Μαθαίνω από την αρχή να περπατάω σαν ένα μωρό», δήλωσε.

Η δοκιμασία του έχει προκαλέσει συγκίνηση και στους Έλληνες της Δυτικής Αυστραλίας. Η Hellenic Community of Western Australia ξεκίνησε έρανο για να στηρίξει οικονομικά τη μακρόχρονη αποκατάστασή του, με το ποσό που είχε συγκεντρωθεί να ξεπερνά τα 250.000 δολάρια Αυστραλίας.