Βασίλης Ζούλιας: Ο εθισμένος ζει σε ένα μαρτυρικό σκοτάδι, στο τέλος θες απλά να τελειώνεις…

Με αφορμή τον θάνατο του 27χρονου Πρέσλι Γκέρμπερ, γιου της Σίντι Κρόφορντ και του Ράντι Γκέρμπερ, ο Βασίλης Ζούλιας γύρισε τον χρόνο πίσω, σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του και μίλησε ανοιχτά για τη δική του μάχη με τον εθισμό. Ο γνωστός σχεδιαστής μόδας, ο οποίος έχει μιλήσει δημόσια στο παρελθόν για την απεξάρτησή του, έκανε μια ιδιαίτερα φορτισμένη ανάρτηση στο Facebook, περιγράφοντας με σκληρά λόγια το σκοτάδι στο οποίο ζει ένας άνθρωπος που βρίσκεται αντιμέτωπος με την εξάρτηση.

Ο Βασίλης Ζούλιας στάθηκε ιδιαίτερα στη διαφορετική αντιμετώπιση του εθισμού, επισημαίνοντας πως στις Ηνωμένες Πολιτείες τέτοια ζητήματα συζητούνται περισσότερο δημόσια, ενώ στην Ελλάδα εξακολουθούν να υπάρχουν κλειστά στόματα και φόβος γύρω από το θέμα. Με αφορμή την περίπτωση του Πρέσλι Γκέρμπερ, θέλησε παράλληλα να στείλει το δικό του μήνυμα ότι η εξάρτηση δεν κάνει διακρίσεις και μπορεί να αγγίξει ανθρώπους ανεξάρτητα από χρήματα, εμφάνιση, κοινωνική θέση ή αναγνωρισιμότητα.

Βασίλης Ζούλιας:

«Έφυγε δυστυχώς και ο γιος της Σίντι Κρόφορντ από αυτήν την σύγχρονη ασθένεια του εθισμού. Η ειδοποιός διαφορά έγκειται στο ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μιλάνε ανοιχτά για τέτοια θέματα κάτι που έκανε αυτό το δυστυχισμένο παιδί εδώ και καιρό. Εδώ στόματα ερμητικά κλειστά. Το μήνυμα; Ότι όσο πλούσιος, όμορφος, διάσημος και σε αυτή την περίπτωση νέος να είσαι η αρρώστια έχει τα ίδια αποτελέσματα για όλους. Μην ακούσω τώρα μα τα είχε όλα, γιατί κτλ. Τα έχω πει πολλές φορές θα τα πω άλλη μια», έγραψε αρχικά.

Ο Βασίλης Ζούλιας αναφέρθηκε και στη δική του κρίσιμη στιγμή: «Ο εθισμένος ζει σε ένα απόλυτα μαρτυρικό σκοτάδι που δυστυχώς δεν εξηγείται εύκολα. Ο πόνος είναι συνεχής. Η απόλυτη μοναξιά επίσης. Ο πόνος φεύγει με τη χρήση. Για να γίνει ακόμη πιο αφόρητος μέσα στη χρήση. Στο τέλος όπως στη δική μου περίπτωση δεν αντέχεις ούτε να πίνεις, ούτε να μην πίνεις. Και απλά θέλεις να τελειώνεις με όποιο τρόπο. Εγώ πήδηξα στο κενό ας πούμε. Έζησα».

«Η λύση; Ζήτησα βοήθεια από ειδικούς που είναι αποκλειστικά άνθρωποι που έχουν περάσει το ίδιο. Κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει και να βοηθήσει. Κανένας και ακούστε το αυτό. Οι γονείς απευθυνθείτε σε οικογενειακές ομάδες. Οι χρήστες σε χρήστες που έχουν αναρρώσει. Αυτά τα ολίγα», έγραψε κλείνοντας ο Βασίλης Ζούλιας.