Ο Μανιάτης, το Ιράν και τα γκαρσόνια: Το Σαββατοκύριακο που τα είπε όλα

– Χαίρετε, το Σαββατοκύριακο αυτό δεν είχε ανάσα, δεν σας κρύβω ότι κάθισα να γράψω τρεις φορές και τρεις φορές σταμάτησα γιατί χτυπούσε το τηλέφωνο με νέα πράγματα. Εποχή παράκρουσης, βαφτίστε την όπως θέλετε. Φωτιές που καίνε τη χώρα, το ΠΑΣΟΚ που παίζει το δικό του παιχνίδι, το Ιράν που βλέπει την Ελλάδα σαν πιόνι σε μια παρτίδα πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που νομίζουμε, και ο πρωθυπουργός που κάνει ό,τι ξέρει καλύτερα: εξαφανίζεται όταν καίγεται η γη και εμφανίζεται όταν πρέπει να μοιράσει ανακοινώσεις. Πάμε με τη σειρά.

Ο Μανιάτης βγήκε να εξηγήσει – και μας τα είπε όλα

Δεν σας κρύβω ότι χαμογέλασα όταν έμαθα ότι ο Γιάννης Μανιάτης επικοινώνησε προσωπικά για να εξηγήσει γιατί δεν τάσσεται υπέρ συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Τρία επιχειρήματα έφερε ο επικεφαλής των ευρωβουλευτών: υπερψήφισε το ψήφισμα του Συνεδρίου, το στηρίζει σε κάθε ομιλία του, και ασκεί συνεχή κριτική στην κυβέρνηση – τελευταία για την «παταγώδη αποτυχία» στον αγροτικό τομέα.

Ωραία όλα αυτά, αλλά αν χρειάζεται κάποιος να βγει και να εξηγήσει επίσημα γιατί δεν είναι υπέρ κάτι, σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι στο κόμμα το θεωρούν δεδομένο. Και εκεί ακριβώς είναι το ψητό. Ο Μανιάτης μίλησε στο Πολιτικό Κέντρο, εμείς το γράψαμε, εκείνος μας ευχαρίστησε για την επικοινωνία. Αλλά η ερώτηση παραμένει αναπάντητη: ποιος ζητάει τη συνεργασία με τόση επιμονή που χρειάζεται δημόσια διάψευση;

ΠΑΣΟΚ: Στόχος ο Τσίπρας, ενώ καίγεται η χώρα

Την ώρα που η χώρα καιγόταν από άκρη σε άκρη, το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να βγάλει τρεις ανακοινώσεις. Όχι για την κυβέρνηση, όχι για τον κρατικό μηχανισμό που αποτυγχάνει διαρκώς στη διαχείριση πυρκαγιών. Για την ΕΛΑΣ και τον Αλέξη Τσίπρα, με αιχμές περί αδιαφάνειας.

Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο και να μη θέλω να το παραδεχτώ, η στρατηγική της Χαριλάου Τρικούπη έχει πάρει πλέον όρους υπαρξιακούς: εμού θανόντος, γαία πυρί μιχθήτω. Μονομέτωπος πόλεμος κατά του Τσίπρα, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω, ακόμα κι αν αυτό λειτουργεί de facto υπέρ της κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας. Και εδώ να θυμηθούμε τις πιέσεις κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ για προγραμματικό πλαίσιο συγκυβέρνησης με τη ΝΔ – μήπως τελικά όλα κουμπώνουν καλύτερα απ’ όσο φαίνεται;

ΤΕΧΑΝ: Απολύσεις, στάση εργασίας, και μια διοίκηση που δεν απαντάει

Από έναν φίλο που παρακολουθεί στενά την υπόθεση έμαθα τι ακριβώς έγινε προχθές έξω από τα γραφεία της ΤΕΧΑΝ ΑΒΕΕ. Στάση εργασίας, συγκέντρωση εργαζομένων, καταγγελίες για αθρόες απολύσεις. Η διοίκηση αρνήθηκε να συναντήσει την αντιπροσωπεία τους, ενώ υπήρχαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και ομάδες περιφρούρησης της εταιρείας. Απίθανα πράγματα, έτσι;

Θυμίζω ότι η εταιρεία τον Μάρτιο δήλωνε 600 εργαζόμενους με στόχο τους 1.000 μέχρι το τέλος του 2026. Τον Μάιο, μεσούσης της έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ξεκίνησαν οι απολύσεις που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Οι εργαζόμενοι πληρώνουν το μάρμαρο για όσα ερευνώνται στην κορυφή. Κλασικό σενάριο, δυστυχώς.

Τα tips, ο πρωθυπουργός και η μνήμη που… ξεχνάει

Εδώ έχει και την πλάκα του, δεν σας κρύβω. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός εξαγγέλλει προσωπικά την αύξηση του αφορολόγητου των φιλοδωρημάτων. Ωραία κίνηση, αλλά ξεχνάει να μας πει ποιος τα φορολόγησε πρώτα. Η απάντηση είναι απλή: ο ίδιος, με τη βοήθεια απαξιωτικών χαρακτηρισμών από μέλη της κυβέρνησής του για τα γκαρσόνια.

Τώρα που έρχονται εκλογές, να που ξαφνικά τα tips αξίζουν προσοχή. Μικροπολιτική στο απόγειό της, αν κατάλαβα καλά τι σημαίνει η λέξη.

Πού είναι ο πρωθυπουργός όσο καίγεται η Βοιωτία;

Ενώ οι πυρκαγιές μαίνονται και οι συνέπειες είναι καταστροφικές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει εξαφανιστεί από το μέτωπο. Όλο το βάρος φορτώθηκε στον υπουργό Ευάγγελο Τουρνά, έναν απόστρατο πτέραρχο που δεν είναι καν πολιτικός. Μου είπαν πως η λογική είναι απλή: ο πρωθυπουργός θα εμφανιστεί όταν ξεθυμάνουν τα μποφόρ και θα ανακοινωθούν μέτρα υπέρ των πληγέντων. Πάνω απ’ όλα η εικόνα, κάτω απ’ όλα η ουσία.

Το Ιράν βάζει στο στόχαστρο Ρεβυθούσα και Αλεξανδρούπολη

Εδώ το πράγμα σοβαρεύει πραγματικά. Ιρανικά δημοσιεύματα, μετά την εμπλοκή της Ουκρανίας σε πλήγματα κατά ιρανικών στόχων στην Κασπία, αναφέρουν ότι η Τεχεράνη θεωρεί «νόμιμο στόχο» τα ευρωπαϊκά ενεργειακά συμφέροντα. Και ονομαστικά αναφέρονται η Ρεβυθούσα, ο πλωτός σταθμός LNG της Αλεξανδρούπολης, ο Νότιος Διάδρομος Φυσικού Αερίου, το EastMed και το κοίτασμα Κρόνος στην κυπριακή ΑΟΖ.

Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, η Ελλάδα και η Κύπρος θεωρούνται πλέον κρίσιμοι κόμβοι για την Τεχεράνη, όχι επειδή έκαναν κάτι, αλλά επειδή είναι εκεί που είναι. Ανησυχητικό, και ελάχιστα συζητημένο δημόσια.

Η προειδοποίηση Αραγτσί προς την Κύπρο

Παράλληλα, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί τηλεφώνησε στον Κύπριο ομόλογό του Κωνσταντίνο Κόμπο για να τον προειδοποιήσει να μην επιτραπεί η χρήση ξένων βάσεων στο κυπριακό έδαφος για επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Θυμίζω ότι οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο, που χρησιμοποιούνται και από τους Αμερικανούς, είχαν βρεθεί ήδη στο στόχαστρο στην πρώτη φάση του πολέμου.

Ο ίδιος υπουργός επικοινώνησε και με τη Βουλγάρα ομόλογό του Βελισλάβα Πέτροβα-Τσάμοβα, ζητώντας επανεξέταση της απόφασης για ανάπτυξη αμερικανικών μαχητικών στη βάση Μπέζμερ. Το παζλ αρχίζει να συμπληρώνεται και δεν μου αρέσει καθόλου το πού πάει.

Το «τσίρκο» των ανακοινώσεων και ο αντιπερισπασμός

Επιστρέφοντας στο εσωτερικό, δεν είναι τυχαίο που όλα αυτά συμβαίνουν παράλληλα. Ο κρατικός μηχανισμός δίνει εξετάσεις με τις φωτιές, το ΠΑΣΟΚ δίνει εξετάσεις με την ταυτότητά του, και η κυβέρνηση προτιμά να μιλάει για tips παρά για το πού βρίσκεται ο πρωθυπουργός. Τηλεφωνώντας σε φίλο που παρακολουθεί το παρασκήνιο, μου είπε χαρακτηριστικά ότι «όλοι παίζουν αντιπερισπασμό αυτές τις μέρες, ο καθένας με τον τρόπο του».

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο

Και κλείνω με αυτό που με απασχολεί περισσότερο: πόσο καιρό ακόμα θα βλέπουμε την πολιτική σκηνή να ασχολείται με μικροπολιτικές διαμάχες όσο η χώρα καίγεται κυριολεκτικά και μεταφορικά, και όσο εξωτερικές απειλές σαν αυτή του Ιράν μπαίνουν στο τραπέζι χωρίς σοβαρή δημόσια συζήτηση; Αν κατάλαβα καλά την εποχή που ζούμε, η απάντηση δεν πρόκειται να μας αρέσει.

Κάπου εδώ σταματώ, γιατί χτύπησε πάλι το τηλέφωνο. Τα λέμε σύντομα, με νέα παρασκήνια.