Το «κάρφωμα» Τριαντόπουλου που έβαλε φωτιά στο Μαξίμου – Τι κρύβει η γκάφα Μαρινάκη

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το τελευταίο 24ωρο έχω ένα βάρος στο στομάχι παρακολουθώντας τι γίνεται στο Μέγαρο Μαξίμου με την υπόθεση Τριαντόπουλου. Τηλεφωνώντας σε φίλο που παρακολουθεί στενά τα πράγματα εκεί μέσα, μου περιέγραψε μια ατμόσφαιρα νευρικότητας που σπάνια βλέπουμε τόσο ανοιχτά σε δελτίο Τύπου. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι η εποχή παράκρουσης που ζούμε δεν έχει τελειωμό. Έχω κι άλλα εννιά θέματα να σας πω, από την αποσύνθεση Καρυστιανού μέχρι τον Άδωνι στη Λήμνο. Πάμε.

Η γκάφα Μαρινάκη που «κάρφωσε» ξανά το Μαξίμου

Αν κατάλαβα καλά όσα μου περιέγραψαν από τη χθεσινή ενημέρωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, ο Παύλος Μαρινάκης μπήκε σε χωράφι που δεν ήθελε. Μιλώντας για την υπόθεση Τριαντόπουλου, πρόλαβε να πει πως «προφανώς και θα κατέβει υποψήφιος, υπάρχει τεκμήριο αθωότητας» – μόνο που στον υφυπουργό δεν έχουν απαγγελθεί καν κατηγορίες ακόμα. Δηλαδή προδίκασε παραπομπή που δεν έχει γίνει.

Το πραγματικά ενδιαφέρον, όμως, είναι αλλού. Η κατάθεση Τριαντόπουλου περί «εντολής Πρωθυπουργού» μέσω Μπρατάκου ανοίγει ζήτημα ηθικής αυτουργίας αν γίνει αποδεκτή, και ο Μαρινάκης το ξέρει καλά – γι΄ αυτό και μιλά για «υπερασπιστική γραμμή». Άνθρωπος που παρακολουθεί από κοντά μου είπε χαρακτηριστικά πως στο Μαξίμου η ενόχληση δεν ήταν για την ερώτηση, ήταν για το ότι ο υφυπουργός τους… κάρφωσε δημόσια. Μένει να δούμε αν ο Φλωρίδης θα συνεχίσει να λέει πως «καλώς έγιναν» οι παρεμβάσεις, ή αν θα τον βάλουν στη γραμμή.

Το κόμμα Καρυστιανού αποσυντίθεται μπροστά στα μάτια μας

Δεν σας κρύβω ότι περίμενα την παραίτηση Αυγερινού εδώ και καιρό. Ο άνθρωπος αποχώρησε από εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Καρυστιανού καταγγέλλοντας λειτουργία «παράλληλου γραφείου Τύπου» – μέλη του οποίου, λέει, δεν γνωρίζει καν. Από φίλο που ασχολείται με το εσωτερικό της Ελπίδας για τη Δημοκρατία έμαθα ότι πίσω από τις ανακοινώσεις που έβγαιναν χωρίς τη γνώση του Αυγερινού κρύβεται η Μαρία Γρατσία, η εξ απορρήτων συνεργάτιδα που φαίνεται να «τα ρυθμίζει όλα».

Ανεβαίνουν πρόσωπα σαν τον Μιχάλη Χριστοδουλίδη – πρώην στέλεχος Βελόπουλου – και αγροτοσυνδικαλιστές όπως ο Δρόσος και ο Μητροδήμος. Η ίδια η Καρυστιανού, μου λένε, παραδέχεται ότι είναι πολιτικά άπειρη αλλά ποντάρει στον χρόνο μέχρι την άνοιξη του ’27. Το πρόβλημα είναι πως όσο περνά ο καιρός, τόσο πιο μακριά βρίσκεται από το κίνημα των Τεμπών που τη γέννησε πολιτικά. Στοίχημα πλέον η είσοδός της στη Βουλή, έτσι;

Το επόμενο «σπίτι» που κινδυνεύει να πάρει φωτιά

Πληροφοριοδότες και φίλοι μου επεσήμαναν κάτι που αξίζει προσοχή: από Σεπτέμβρη ξεκινούν νέα «όργανα» από την EPPO γύρω από το Ταμείο Ανάκαμψης, πολύ πέρα από τα γνωστά «Σπιτάκια Ανακύκλωσης». Κάπου εδώ θυμήθηκα μια πρόσφατη αποστροφή του Πρωθυπουργού σε εγκαίνια έργου RRF: «Ρωτάνε πού πήγαν τα χρήματα του ταμείου ανάκαμψης, να που πήγαν».

Αν αυτό δεν είναι proactive γραμμή άμυνας για ό,τι έρχεται, τότε δεν ξέρω τι είναι. Η στρατηγική επιλογή του κυβερνείου να κόβει κορδέλες μέχρι τις εκλογές σε έργα με κοινοτικά κονδύλια, μου φαίνεται πολύ πιο υπολογισμένη απ’ όσο δείχνει εκ πρώτης όψεως.

Τα δάνεια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που κανείς δεν μπορεί να πληρώσει

Το 1,16 δισ. ευρώ χρέος των δύο κομμάτων παραμένει στο μικροσκόπιο της ΕΛΑΣ, και ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει ήδη πει την αλήθεια με τον δικό του κυνικό τρόπο: δεν μπορούν να αποπληρωθούν, άρα θα διαγραφούν. Ο Τσίπρας το είπε ωμά: «τα κόμματα αυτά δεν χρωστάνε απλώς, ανήκουν στις τράπεζες».

Το αστείο είναι πως η ΝΔ συνεχίζει να ασκεί κριτική για τη χρηματοδότηση της ΕΛΑΣ μιλώντας για «χρηστή διαχείριση», ενώ δεν μπορεί να τακτοποιήσει τα του οίκου της. Κανείς δεν περιμένει απαντήσεις για το γιατί οι τράπεζες δεν προχωρούν στις προβλεπόμενες ενέργειες – αλλά όλοι περιμένουμε να δούμε πόσο ακόμα θα «ξύνουν» το θέμα στην Αμαλίας.

Ο Άδωνις στη Λήμνο: Απτόητος μέχρι τέλους

Δεν μπόρεσα να μη γελάσω με το βίντεο από τη Λήμνο. Ο υπουργός Υγείας πήγε να χαιρετίσει θαμώνες μαγαζιού με το γνωστό τεράστιο χαμόγελο, και εκείνοι δεν ήθελαν ούτε να τον κοιτάξουν. «Εδώ τι ήρθατε να κάνετε στο νησί μας;» τον ρώτησε θαμώνας, αρνούμενος να του δώσει το χέρι. «Αφήστε τον να φύγει από δω τον χάλια… δρόμο από δω, παράσιτα δεν θέλουμε» συνέχισε άλλος.

Και ο Γεωργιάδης, απτόητος, να συνεχίζει με το χέρι τεντωμένο στον επόμενο. Σαν να μην τον αφορούσε τίποτα απ’ όσα άκουγε. Μια συμβουλή, κύριε υπουργέ: «όπου σε κράζουν, πήγαινε· όπου σε διώχνουν, φεύγα». Απίθανα πράγματα, έτσι;

Πάρος: Φωτιά στο νησί, χορός στο πανηγύρι

Τραγελαφικά ήταν τα πράγματα χθες στην Πάρο. Ενώ οι φλόγες μετέτρεπαν σε στάχτη μεγάλο μέρος του νησιού, κάποιοι δεν άφησαν το πανηγύρι. Κυριολεκτικά δεν άφησαν το βιολί τους. Δεν ξέρω τι σχολιασμό να κάνω πέρα από το προφανές: κατάντια.

Ο Ανδρουλάκης «κλειδώνει» έξω τον Φάμελλο

Με τόσους ανεξάρτητους βουλευτές να συζητά το ΠΑΣΟΚ για τα ψηφοδέλτιά του, με έναν δεν μιλάει καθόλου: τον Σωκράτη Φάμελλο. Από έναν φίλο που παρακολουθεί τη Χαριλάου Τρικούπη έμαθα τον λόγο – ο Ανδρουλάκης πιστεύει πως ο Φάμελλος έχει ήδη κλείσει με τον Τσίπρα να μπει στα ψηφοδέλτια της ΕΛ.Α.Σ. Αν αυτή η πληροφόρηση είναι σωστή, τότε μιλάμε για κακή πληροφόρηση στο ΠΑΣΟΚ. Αν όμως είναι λάθος εκτίμηση, τότε χάνεται ένας υποψήφιος που θα μπορούσε να φανεί χρήσιμος.

Η αφίσα Τσίπρα «ανέβηκε» όροφο στην Κουμουνδούρου

Είχα ήδη γράψει πως η νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αποκαθήλωσε την αφίσα του Αλέξη Τσίπρα από την είσοδο. Τώρα έμαθα και τις λεπτομέρειες: η απόφαση λήφθηκε από την Πολιτική Γραμματεία πριν λίγες μέρες, ενώ νωρίτερα είχε φύγει και η αφίσα του Φάμελλου, που ήταν κιόλας σε «υποδεέστερη» θέση δίπλα στο ασανσέρ. Και οι δύο κατέληξαν στον 4ο όροφο, στο ιστορικό αρχείο, δίπλα – λογικά – και στην αφίσα Κασσελάκη.

Είναι μεν φυσιολογικό να φύγει η αφίσα κάποιου που ηγείται πλέον άλλου κόμματος, όμως το ερώτημα είναι γιατί δεν είχε γίνει νωρίτερα. Η απάντηση είναι απλή: η ηγεσία Φάμελλου ήθελε συνεργασία με Τσίπρα και ΕΛΑΣ, η νέα ηγεσία κάνει «διμέτωπο». Ας μην κοροϊδευόμαστε, όπως λένε.

Το «σούπερ εκλογικό έτος» 2027 και το ερώτημα για την Αθήνα

Δεν είναι μόνο τα δικά μας μικρά παρασκήνια που πρέπει να μας απασχολούν. Δέκα εθνικές κάλπες έρχονται το 2027 σε Ευρώπη, με τη Γαλλία σε τεκτονική αναταραχή για το Ελυζέ, τη Γερμανία να ζορίζεται με σκάνδαλα σαν αυτό του Γενς Σπαν, και την Ισπανία του Σάντσεθ να πνίγεται σε δικαστικές έρευνες. Ο δικός μας υπουργός Εξωτερικών το ξεκαθάρισε ήδη: «θα είναι μια χρονιά-ορόσημο για την Ευρώπη». Το ερώτημα είναι αν η Αθήνα καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό για τη δική της εκλογική αναμέτρηση που έρχεται.

Και εκεί που όλα δείχνουν να παίζονται στο παρασκήνιο, ένα πράγμα μένει σταθερό: όσο η ζωή του πολίτη γίνεται πιο ακριβή, τόσο περισσότερο ρέει χρήμα στα ψηφοδέλτια, στις αφίσες και στα πανηγύρια. Καλό μας φθινόπωρο.