Χρέη «φωτοτυπία» σε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και το δουλικό ναι για την Κύπρο που λίγοι πρόσεξαν

– Χαίρετε, καλοκαίρι έχουμε, τα πράγματα υποτίθεται πως κινούνται πιο αργά, όμως εγώ αυτές τις μέρες μαζεύω σημειώσεις σαν να είμαστε Οκτώβριο σε προεκλογική περίοδο. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο πιο πολύ ζέστη κάνει έξω, τόσο πιο πολύ ζεσταίνονται και τα τηλέφωνα στο εσωτερικό των κομμάτων. Ελάτε να τα πάρουμε ένα ένα.

Το «δίδυμο χρέος» ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και η τηλεοπτική σύμπτωση που δεν είναι καθόλου σύμπτωση

Δεν σας κρύβω ότι όταν είδα την Αλεξάνδρα Σδούκου και τον Γιάννη Βαρδακαστάνη να κάθονται στο ίδιο πάνελ του OPEN μαζί με τον Μαρίνο Σκανδάμη, περίμενα καβγά. Αντ’ αυτού είδα κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: μια σχεδόν αντιγραμμένη επιχειρηματολογία. Η Νέα Δημοκρατία χρωστά 602,1 εκατ. ευρώ, το ΠΑΣΟΚ 565,1 εκατ. ευρώ — ποσά που, όπως μου εξήγησε άνθρωπος που παρακολουθεί στενά τα οικονομικά των κομμάτων, αυξάνονται με σχεδόν ταυτόσημο ρυθμό χρόνο με τον χρόνο. Σχέδιο αποπληρωμής; Δεν υπάρχει τεκμηριωμένο, τουλάχιστον όχι δημόσια διαθέσιμο.

Και οι δύο, εκπρόσωπος και γραμματέας αντίστοιχα, επέμειναν στο ίδιο αφήγημα: παλιά δάνεια, καμία νέα τραπεζική χρηματοδότηση από το 2010, όλα «ρυθμισμένα». Ρυθμισμένα πώς όμως; Κανείς δεν το εξήγησε. Αν αυτό δεν είναι συνεννόηση επικοινωνιακής γραμμής, τότε είναι η πιο εντυπωσιακή σύμπτωση της χρονιάς.

Η επίθεση-καθρέφτης στην ΕΛΑΣ για τα τιμολόγια

Το πιο κωμικό σημείο της συζήτησης ήρθε όταν και οι δύο, Σδούκου και Βαρδακαστάνης, στράφηκαν εναντίον της ΕΛΑΣ ζητώντας εξηγήσεις για συνδρομές μελών και δημοσιοποίηση τιμολογίων εκδηλώσεων. Καλά θα κάνουν να ρωτούν, δικαίωμά τους. Αλλά όταν χρωστάς εκατοντάδες εκατομμύρια στις τράπεζες και ζητάς από τον αντίπαλό σου να βγάλει στη φόρα τιμολόγια μερικών εκατοντάδων ευρώ, αυτό δεν λέγεται διαφάνεια, λέγεται αντιπερισπασμός. Από φίλο που παρακολουθεί τα κομματικά ταμεία έμαθα πως η γραμμή αυτή δεν είναι τυχαία — είναι οργανωμένη αντεπίθεση και από τις δύο πλευρές, με κοινό στόχο να μετατοπιστεί η συζήτηση από τα δικά τους χρέη στα χαρτιά της ΕΛΑΣ.

Το δουλικό «ναι» του Γεραπετρίτη στο σχέδιο Γκουτέρες

Εδώ έρχεται το κομμάτι που με ανησυχεί περισσότερο απ’ όλα. Το ελληνικό ΥΠΕΞ έσπευσε να χαιρετίσει τη νέα πρωτοβουλία του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό — μια πρωτοβουλία που, αν κατάλαβα καλά τα όσα μου περιέγραψε άνθρωπος με πρόσβαση σε διπλωματικά έγγραφα, αποδέχεται σε μεγάλο βαθμό τις τουρκικές αξιώσεις. Η ίδια η ειδική απεσταλμένη, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, έχει παραδεχθεί δημοσίως πως η πρόταση είναι κατασκευασμένη έτσι ώστε να μπορεί να παρουσιαστεί από τους Ελληνοκύπριους ως ομοσπονδία και από τους Τουρκοκύπριους ως συνομοσπονδία. Δηλαδή τέχνασμα, ας μην κρυβόμαστε.

Το ΥΠΕΞ του Γιώργου Γεραπετρίτη απάντησε με ανακοίνωση που μιλά για «καλές υπηρεσίες» του Γκουτέρες. Απίθανα πράγματα, έτσι; Ενώ η Άγκυρα επιμένει σε λύση δύο κρατών και το σχέδιο ανοίγει τον δρόμο για επαναλειτουργία του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου και απευθείας εμπόριο με τα λιμάνια του ψευδοκράτους, εμείς χαιρετίζουμε. Εποχή παράκρουσης, δεν βρίσκω άλλη λέξη.

Ο Χριστοδουλίδης, ο Ερχιουρμάν και η «βούληση των Κυπρίων»

Η συνάντηση στη νεκρή ζώνη ανάμεσα στον Γενικό Γραμματέα, τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Τουφάν Ερχιουρμάν είχε ένα σημείο που λίγοι πρόσεξαν: την αναφορά στη «βούληση των Κυπρίων». Αν αυτό σημαίνει ό,τι νομίζω πως σημαίνει, δηλαδή ότι στη βούληση αυτή θα προσμετρηθούν και οι χιλιάδες Τούρκοι έποικοι, τότε μιλάμε για νόθευση χειρότερη κι από το ίδιο το Σχέδιο Ανάν, το οποίο τουλάχιστον περιόριζε τα δικαιώματα ψήφου των εποίκων. Κάπου εδώ αρχίζω να πιστεύω ότι η ελληνική πλευρά δεν παρασύρεται από τις εξελίξεις· βαδίζει μόνη της προς τα εκεί.

Η «διευρυμένη 5+1» και το τι πραγματικά σημαίνει

Η ανακοίνωση για άτυπη διευρυμένη συνάντηση με Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο ακούγεται σαν διπλωματική ρουτίνα. Δεν είναι. Από άνθρωπο που παρακολουθεί το θέμα από κοντά έμαθα ότι η ατζέντα περιλαμβάνει ακριβώς τα μέτρα εμπιστοσύνης που προαναφέραμε — αεροδρόμιο Τύμπου, λιμάνια, εμπόριο. Δηλαδή αίρεται σταδιακά η απομόνωση των Κατεχομένων χωρίς να έχει λυθεί τίποτα ουσιαστικό. Κι εμείς λέμε ευχαριστώ.

Ο Βαρδακαστάνης, το ΠΑΣΟΚ και η εσωτερική γκρίνια

Πέρα από τη συζήτηση για τα χρέη, μου είπαν πως στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ υπάρχει ενόχληση για το πόσο συχνά ο γραμματέας βρίσκεται να υπερασπίζεται θέματα που θα προτιμούσαν να μείνουν μακριά από τα φώτα. Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω παράπονα από στελέχη που θεωρούν πως η υπεράσπιση των οικονομικών του κόμματος καταναλώνει χρόνο επικοινωνίας που θα έπρεπε να πηγαίνει αλλού.

Η Σδούκου ως ασπίδα του Μαξίμου

Στο μεταξύ, στη ΝΔ η Αλεξάνδρα Σδούκου συνεχίζει να παίζει τον ρόλο της πρώτης γραμμής άμυνας όποτε ανοίγει θέμα οικονομικών του κόμματος. Τα τσακάλια του Μαξίμου, όπως τα αποκαλεί φίλος μου με χιούμορ, ξέρουν καλά ότι όσο πιο γρήγορα αλλάζει η συζήτηση προς την ΕΛΑΣ, τόσο πιο γρήγορα ξεχνιέται το αρχικό ερώτημα. Κλασική τακτική, απλώς αυτή τη φορά έγινε λίγο πιο εμφανής απ’ ό,τι συνήθως.

Το ΥΠΕΞ και η σιωπή των διπλωματών

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο δεν είναι μόνο η ανακοίνωση του Γεραπετρίτη, αλλά η σιωπή γύρω της. Έμαθα πως υπάρχουν επισημάνσεις από καριέρας διπλωμάτες που θέτουν το πρόβλημα στην πραγματική του βάση, αλλά αυτές δεν εισακούγονται στα ανώτερα κλιμάκια. Αν αυτό δεν είναι πολιτική ηγεσία που σέρνεται, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω.

Το κοινό μέτωπο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ απέναντι στην ΕΛΑΣ ως προάγγελος

Κλείνοντας τον κύκλο με το πρώτο θέμα, θέλω να σταθώ σε κάτι που μου φαίνεται προάγγελος εξελίξεων: όταν δύο κόμματα που κατά τα άλλα ανταγωνίζονται σκληρά βρίσκουν κοινή γλώσσα απέναντι σε έναν τρίτο, συνήθως σημαίνει πως κάτι μεγαλύτερο ετοιμάζεται στο παρασκήνιο. Αν κατάλαβα καλά τι μου περιέγραψαν, δεν αποκλείεται να δούμε κι άλλες τέτοιες «συμπτώσεις» τις επόμενες εβδομάδες, ειδικά όσο πλησιάζουμε σε περίοδο πολιτικής έντασης.

Το γενικότερο κλίμα παράκρουσης

Συνολικά, αν βάλει κανείς δίπλα δίπλα τα δύο μεγάλα θέματα της εβδομάδας -τα χρέη των κομμάτων και το Κυπριακό- βγαίνει ένα συμπέρασμα που δεν μου αρέσει καθόλου: όποτε υπάρχει κάτι δύσκολο να εξηγηθεί, η απάντηση είναι η ίδια, δηλαδή θολή ανακοίνωση, μετατόπιση της συζήτησης αλλού, και ελπίδα ότι θα ξεχαστεί. Δυστυχώς εμείς δεν ξεχνάμε.

Και εδώ σταματώ για σήμερα, με μια μόνο σκέψη: όταν δύο πολιτικοί αντίπαλοι μιλούν με το ίδιο ακριβώς λεξιλόγιο για τα χρέη τους, και το ΥΠΕΞ χαιρετίζει σχέδια που παραδέχεται η ίδια η συντάκτριά τους πως είναι τέχνασμα, τότε μάλλον δεν χρειάζεται συνωμοσιολογία για να καταλάβει κανείς πού πάμε. Αρκεί να ανοίξει τα αυτιά του.